Η Μερόπη αστειεύεται

Η Μερόπη αστειεύεται

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2009

Αμμόχωστος. Κάθε νύχτα τη ξεθάβω, μα πάλε πίσω χώνεται....




Είναι μέρες που ήθελα να γράψω δυο λόγια για την Αμμόχωστο, αλλά το απέφευγα. Δεν ήθελα να γίνω, άλλη μια φορά, μελοδραματική. Ίσως χωρίς να το θέλω, όταν γράφω για τις παιδικές και νεανικές μου μνήμες, γίνομαι μελοδραματική. Στην πόλη αυτή έζησα πολύ ευτυχισμένες μέρες φιλοξενούμενη, κατά καιρούς, από δύο οικογένειες θείων μου, αλλά και μια οικογένεια οικογενειακών μας φίλων. Οι διακοπές εκεί ήταν μια χαρούμενη εμπειρία για μένα. Η εκτός των τειχών πόλη, όπου βρισκόταν ο Ελληνοκυπριακός τομέας, ήταν σύγχρονη και μοντέρνα. Ίσως πιο μοντέρνα από τα γούστα μου (προτιμούσα τη γραφική Κερύνεια και πάνω σ' αυτό υπήρχε μια διαφωνία με τα εξαδέλφια μου). Το επίπεδο ζωής της μέσης οικογένειας της Αμμοχώστου ήταν αρκετά ψηλό, πιο ψηλό από το μέσο όρο της Κύπρου. Δεν θα ξεχάσω τη χαρά που μου δημιουργούσαν οι βόλτες με το ανοικτό (καμπριολέ) αυτοκίνητο της θείας Ερμιόνης. Περιττό να σας πω ότι δεν είχα ξαναμπεί σε καμπριολέ αυτοκίνητο. Το τι τραγούδι είχα ρίξει μέσα σ’ αυτό, δεν λέγεται. Αυτά και άλλα πολλά, μερικά χαρούμενα και μερικά πιο θλιβερά, τριγυρνούσαν στο μυαλό μου, κυρίως στις 14 Αυγούστου, επέτειο της μέρας που ο Αττίλας προχώρησε προς την πόλη αυτή και την κατέλαβε σχεδόν αμαχητί. Οι κάτοικοι της την εγκατέλειψαν φοβούμενοι αυτά που άκουγαν ότι συνέβησαν σε άλλες πόλεις και χωριά της Κύπρου. Κι έμεινε έτσι εγκαταλελειμμένη, μέχρι σήμερα. Οι Τούρκοι δεν την εποίκησαν. Απλώς την συρματόπλεξαν και την άφησαν εκεί, ως διαπραγματευτικό χαρτί, να περιμένει τους κατοίκους της να της δώσουν ζωή. Ή όσους απέμειναν μετά από τόσα χρόνια. Η θεία Ερμιόνη, μια μοντέρνα (στη σκέψη), δυναμική και μπροστά από την εποχή της γυναίκα (εξ ου και το καμπριολέ αμάξι), που εργαζόταν μέχρι τα 75 της χρόνια, αρνούμενη να πάρει σύνταξη, δεν θα είναι ανάμεσα σ’ αυτούς. Τη χάσαμε πέρσι. Και μαζί της έφυγε για μένα ένα κομμάτι από την Αμμόχωστο (σας είπα ότι δεν μπορώ να αποφύγω το μελοδραματικό).
Πέρασε και η 14η Αυγούστου και δεν το αποφάσισα να γράψω κάτι. Σήμερα όμως το πρωί κάθισα και είδα με την ησυχία μου τις φωτογραφίες της περίκλειστης Αμμοχώστου, που ανέβασε στο flickr η betakarotenova. Ποια είναι αυτή? Μια Σλοβάκα φωτογράφος, η οποία το 2007 καλεσμένη ενός φίλου της, μέλους της Ειρηνευτικής Δύναμης Κύπρου, κατόρθωσε να φωτογραφίσει, εκτός από τους δρόμους και τα κτίρια της περίκλειστης πόλης - φάντασμα και το εσωτερικό ενός διαμερίσματος που εγκαταλελειμμένο από το 1974, έγινε φωλιά των περιστεριών. Μέσα σ’ αυτές τις φωτογραφίες, παρόλη την εγκατάλειψη που αναδύεται, είδα να ζωντανεύουν οι μνήμες των παιδικών μου χρόνων.
Την ιστορία των ενοίκων του σπιτιού μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ στο μπλογκ "ΛΟΓΟΠΑΙΓΝΙΑ". Τώρα σας αφήνω να δείτε με την ησυχία σας τις φωτογραφίες. Εμένα τουλάχιστον οι εικόνες αυτές με έκαναν να δακρύσω και να θυμηθώ τους πιο κάτω στίχους του καταγόμενου από την Αμμόχωστο ποιητή Πολύβιου Νικολάου που έτυχε να τον γνωρίζω και προσωπικά.
Η γειτονιά μου
Είναι κτισμένη μες τους άμμους
Έχει τες ρίζες στο γιαλό
Η γειτονιά μου
Κάθε νύχτα τη ξεθάβω
Μα πάλε πίσω χώνεται





--------------------------------------

Προσθήκη:

Πολλές από τις φωτογραφίες που ανέβασε στο flickr η betakarotenova, δεν υπάρχουν πια (δεν ξέρω γιατί), βρήκα μόνο τις πιο πάνω τρεις. Παραθέτω, λοιπόν, πιο κάτω μερικές άλλες φωτο της Αμμοχώστου που βρήκα στο διαδίκτυο (αν δεν κάνω λάθος είναι του Αλέξη Χατζησωτηρίου)











48 σχόλια:

VaD είπε...

Την ειδα πριν πολλά χρόνια με κιάλια απ'το Παραλιμνι και μάτωσα!

monahikoslikos είπε...

Δυστυχώς το ταξίδι αυτό δεν τελειώνει εδώ... πάντα θα υπάρχουν αφορμές κι αιτίες για να επιστρέφουν οι αναμνήσεις στα πάτρια που τόσο σε πονάνε...
Καλημέρα καλή μου...

Meropi είπε...

-Vad μου,
έχω να τη δω από το 1973 που την επισκέφτηκα για τελευταία φορά την Αμμόχωστο. Και τη θυμάμαι όμορφη και ζωντανή.

-@Λύκε μου,
το ταξίδι στο παρελθόν πάντα με πληγώνει.
Καλημέρα και σε σένα. Ελπίζω να είσαι καλά.

Φωτεινή S είπε...

Είδα τις φωτογραφίες και τα μάτια μου θόλωσαν. Εμένα που είμαι παντελώς αμέτοχη στο όλο δράμα της Κύπρου.
Φαντάζομαι πόσο σε πληγώνουν εσένα.
Πόσο σκάβουν τις πληγές των αναμνήσεών σου.

Nikos.Lioliopoulos είπε...

Δηλαδή για να καταλάβω , είναι ακόμη εγκαταλελειμμένη και τουριστικά ανεκμετάλλευτη? Γιατι? Μήπως δεν ειχαν το δικαίωμα εποικισμού?

Meropi είπε...

-@Φωτεινή μου,
και φαντάσου τι ένιωσαν οι κάτοικοι του διαμερίσματος όταν αντίκρισαν τις εικόνες αυτές!!!! Τα ρούχα τους ακόμα να κρέμονται στις κρεμάστρες κλπ κλπ.
Την καλημέρα μου.

-@Νίκο μου,
την Αμμόχωστο οι Τούρκοι επίτηδες δεν την εποίκησαν, για να τη χρησιμοποιήσουν ως διαπραγματευτικό χαρτί σε περίπτωση συζητήσεως λύσης για το Κυπριακό. Με την έννοια, να, σας επιστρέφουμε πίσω και την Αμμόχωστο (και πράγματι με το σχέδιο Ανάν προβλεπόταν να την πάρουμε πίσω, όπως και μιά άλλη πόλη τη Μόρφου). Την συρματόπλεξαν λοιπόν γύρω γύρω και την άφησαν έτσι εγκαταλελειμμένη και ακατοίκητη (πόλη φάντασμα).

Eleni Tsamadou είπε...

Την είχα δει και εγώ αγαπητή Μερόπη, την Αμμόχωστο όπως φαινόταν από τη Δερύνεια το 78-80.Τότε που υπήρχαν ακόμα ελπίδες να ζωντανέψει πάλι..Tόσο κοντά και τόσο μακριά ..
Eγραψα και εγώ κάτι σήμερα με την ευκαιρία της πικρής επετείου.

NdN είπε...

Μερόπη οι αναμνήσεις θα επιστρέφουν συχνά και η πίκρα θα είναι πάντοτε η ίδια. Ειδικά τέτοιες μέρες. Ας ελπίσουμε ότι η επόμενη γενιά θα καταφέρει να δει τα σπίτια των γονιών/παππούδων τους και δεν θα έχουν τη μοίρα της θείας σου που δεν κατάφερε να γυρίσει στην πόλη της.

Λεμέσια είπε...

Μερόπη,
αν δε μιλήσετε εσείς που τα ζήσατε, ποιοί θα μιλήσουν;
Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα περισσότερα αφιερώματα για την Αμμόχωστο, τη Μόρφου, την Κερύνεια κι όλα τα άλλα κατεχόμενα μέρη. Αν και καταλαβαίνω και τους πρόσφυγες που τα κρατούν για τον εαυτό τους και δεν επιθυμούν κάθε χρόνο να ανασκαλίζουν τις πληγές...
Αναρωτιέμαι πως νοιώθει αυτή η οικογένεια, όταν αντικρύζει τις φωτογραφίες του διαμερίσματος της...

apogonos είπε...

Θλίψη.

Ασκαρδαμυκτί είπε...

Αν το 2004 είχε υπερψηφιστεί το σχέδιο του ΟΗΕ τώρα τι θα ήταν η Αμμόχωστος;

Ιουστίνη Φραγκούλη είπε...

Αγαπημένη μου,
Δεν γίνεσαι μελοδραματική, πραγματίστρια γίνεσαι. Πώς να αφορίσεις τις μνήμες για χάρη της ευζωϊας; Πώς να ξεχάσεις την πατρίδα που ρημάχτηκε απο την προδοσία;
Σε σκέφτομαι συχνά για τον ξερριζωμό σας, κάθε φορά που διαβάζω το πορτρέτο σου με φόντο την Κερύνεια.
Νάσαι καλά να κουβαλάς τις μνήμες.
Φιλιά γιορταστικά

Meropi είπε...

-@Ελένη μου,
δεν πήγα ποτέ, μετά το 1974, στη Δερύνεια να δω την Αμμόχωστο. Ήθελα να τη διατηρήσω στη μνήμη μου δραστήρια και ζωντανή. Θα ρθω και από το ιστολόγιο σου να δω το αφιέρωμα σου.

-@NdN μου,
ας το ελπίσουμε, αυτό που λες. Ότι θα μπορέσουν οι κάτοικοι της Αμμοχώστου, ή τα παιδιά τους να επιστρέψουν κάποτε. Εμείς της Κερύνειας δεν έχουμε πολλές ελπίδες. Δυστυχώς.

Meropi είπε...

-@Λεμέσια μου,
δεν το πρόσεξα αυτό που παρατήρησες. Ότι φέτος δεν είχε πολλά αφιερώματα στις κατεχόμενες πόλεις μας. Έλεγα μάλιστα μήπως έχω καταντήσει βαρετή.

-@Απόγονε μου,
ναι, θλίψη μου δημιούργησαν κι εμένα οι φωτο που είδα.

Meropi είπε...

-@Ασκάρ μου,
αν είχε υπερψηφιστεί το Σχέδιο Ανάν θα είχε επιστραφεί στους κατοίκους της η Αμμόχωστος μέχρι τώρα. Ίσως όμως υπήρχαν άλλα προβλήματα τώρα. Θέματα λειτουργικότητας του Κράτους. Δεν είναι όλα τα πράγματα άσπρο - μαύρο.

-@Ιουστίνη μου,
σ' ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σου.

AlexMil είπε...

γεια σου,

πράγματι θλιβερές εικόνες.

Εντύπωση μου έκαναν τα παράθυρα των σπιτιών, μαύρα, σαν μάτια αγριεμένα, που προσδίδουν στα κτίσματα, μαζί με την έλλειψη ζωής μια εφιαλτική εντύπωση.

Για σένα που την έζησες, αλήθεια τι ωραίες εικόνες στη πόλη με τη θεία σου και το καμπριολέ αμάξι, είναι πιο οδυνηρές οι εικόνες και η όλη κατάσταση γενικά.

Μακάρι να βρεθεί μια λύση, να ξαναζωντανέψει η πόλη και να ξανακάνεις τις ίδιες βόλτες, με καμπριολέ πάλι, τιμώντας έτσι απλά, όλα αυτά που χάθηκαν, όλους αυτούς που δεν είναι ανάμεσά σας/μας.

Εξαιρετικό το ποστ
τα λέμε

Marina είπε...

Δύσκολο το άρθρο σου και πονεμένο. Αξιέπαινη η προσπάθεια της φωτογρ΄φου να διατηρήσει ή και να ανασκαλέψει τις μνήμες..
ομως ο πόνος έρχεται μαζί τους μαζί με τις παρελθούσες γλυκόπικρες στιγμές
Θάρρος

psychia είπε...

Διαβάζοντας και το κείμενο στο "Λογοπαίγνια", για μένα αυτή ήταν μια ιστορία ανθρωπιάς. Από τον στρατιώτη της ΟΥΝΦΙΚΙΠ, την Σλοβάκα, τους μεσολαβητές, μέχρι την οικογένεια. Η πίκρα όμως είναι μεγάλη όταν βλέπεις ένα εγκαταλελειμμένο δωμάτιο δίπλα σε τέτοιο κύμα. Εν κεντρί στο στήθος.

Καλή μου Μερόπη, θκυό τσακριστά φιλιά στα θκυό σου μάγουλα. :)

Side21 είπε...

Κοιμισμένη πολιτεία !!!
Σα να σταμάτησε ο χρόνος ...
Δεν ξέρω γιατί μου θυμίζει το ...
παραμύθι με την "Ωραία κοιμωμένη" !!!
Που μ' έβαζε συνέχεια να της διηγούμαι
η κόρη μου στα παιδικά της χρόνια ...

αθεόφοβος είπε...

Μπορεί να την εποικισαν αλλά προφανώς πλιάτσικο έγινε.
Είναι δε χαρακτηριστικό ότι εβγαλαν σπάζοντας τον νιπτήρα την αποχέτευση του όπως επίσης και τον σωλήνα από το καζανάκι της τουαλέτας!
Φαίνεται θα τους έλλειπαν τα υδραυλικά!

Λακης Φουρουκλας - Lakis Fourouklas είπε...

Την Αμμόχωστο, δε θυμάμαι να την έχω επισκεφθεί. Θυμάμαι την Κερύνεια, το Βαρώσι, το Τριμμίθι, τον Καραβά και τη Λάπηθο, όπου ήμουνα όταν άρχισε η εισβολή. Όμορφα μέρη...

Eva Neocleous είπε...

Μερόπη μου, δε γίνεσαι μελοδραματική.
Αλίμονο! Οι μνήμες δε λογοκρίνονται και δεν μπορούν να τιθασευτούν.
Κι όσο σκέφτεται κανείς την προδοσία, όσο θυμάται πως την Αμμόχωστο την βρήκαν άδεια οι Αττίλες και την πήραν...Μόνο οργή και θυμό μπορεί να νιώσει.
Κι είναι χρέος μας να γνωρίζουμε, να θυμόμαστε, να τιμούμε.
Ευθύνη της πολιτείας και της εκάστοτε κυπριακής κυβέρνησης να αναδεικνύουν το πρόβλημα.

Meropi είπε...

=@AlexMil μου,
κατ' αρχάς καλωσόρισες στο ιστολόγιο μου. Μου άρεσαν οι παρατηρήσεις σου πάνω στις φωτογραφίες.
Μακάρι να προλάβω να τη δω την Αμμόχωστο όμορφη και ζωντανή, όπως τότε.
Την καλημέρα μου.

-@Μαρίνα μου,
καλημέρα. Πράγματι γλυκόπικρες μνήμες μου φέρνει η θύμηση της Αμμοχώστου.

Meropi είπε...

-@ psychia μου,
σου ανταποδίδω τα φιλάκια στα μαγουλάκια. Καλημέρα από την όμορφη (λόγω απουσίας πολλών κατοίκων της) Αττική.

-@Side21 μου,
πολύ όμορφος ο παραλληλισμός σου με την ωραία Κοιμωμένη που περιμένει το Βασιλόπουλο της να την αναστήσει.

Meropi είπε...

-@αθεόφοβε μου,
δεν ξέρω αν έγινε πλιάτσικο ή αν τα υδραυλικά χάλασαν με την πάροδο του χρόνου και την έλλειψη συντήρησης. Κλίνω προς το δεύτερο.

-@Λάκη μου,
στη Λάπηθο ήσουν όταν έγινε η εισβολή??? Διακοπές έκανες?? Ξέρεις εγώ τέλειωσα το Γυμνάσιο Λαπήθου. Είμαι από τον Καραβά.
Την καλημέρα μου

Meropi είπε...

-@Εύα μου,
ναι άδεια την βρήκαν την Αμμόχωστο. Δεν ήταν λέει στα σχέδια τους να την πάρουν. Γι' αυτό και την άφησαν ακατοίκητη να περιμένει τους κατοίκους της.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙ είπε...

Οι φωτογραφίες της Αμμοχώστου, δείχνουν ότι το δράμα αυτό πρέπει να τελειώνει με κάποιο τρόπο, όπως και οι άλλες φωτογραφίες της εν ψυχρώ εκτέλεσης αιχμαλώτων.

ikor είπε...

Αμμόχωστος... Χωμένη στην άμμο της λήθης και της εγκατάλειψης...

Αν τα βάλεις όλα σε μια ζυγαριά: την προδοσία, την ήττα, τα εγκλήματα πολέμου, την κατοχή, το σήμερα, το αύριο, τι νομίζεις ότι πρέπει να γίνει Μερόπη στην Κύπρο;

Γιατί είναι ντροπή να υπάρχουν σήμερα πόλεις με τείχη και πόλεις-φαντάσματα!

Albus Genius είπε...

Οι αναμνήσεις μας κρατούν ζωντανούς.Και το μέλλον που δεν ξεχνάει την ιστορία του.

Meropi είπε...

-@Κουμμούνι μου,
συμφωνώ ότι το δράμα αυτό πρέπει να πάρει τέλος. Θα πάρει όμως σύντομα???? Αμφιβάλλω.

-@Ικόρ μου,
τι πρέπει να γίνει με ρωτάς. Δύσκολη ερώτηση. Αφού διδαχτούμε από τα λάθη του παρελθόντος (ναι έχουμε κάνει και τέτοια), να μη διστάσουμε να κάνουμε υποχωρήσεις (άλλωστε μη ξεχνάμε ότι δεν είμαστε οι νικητές), προκειμένου να δοθεί μια λύση. Όταν φύγει και η δική μας γενιά, θα εδραιωθεί η διχοτόμηση.

Meropi είπε...

-@Albus Genius μου,
καλώς μου ήρθες από το ιστολόγιο μου.

Αντιγόνη Μιχαήλ είπε...

Μου άρεσε πολύ η ανάρτησή σου... το θέαμα της Αμμοχώστου είναι το λιγότερο που μπορεί να πει κάποιος θλιβερό...
Από τη Δερύνεια την παρατήρησα αρκετές φορές.
είμαι και εγώ από την γραφική Κερύνεια.
Πάλι με χρόνια με καιρούς...

Meropi είπε...

-@Αντιγόνη μου,
χάρηκα που μου ήλθες από το ιστολόγιο μου. Και χάρηκα δυο φορές που είσαι Κερυνειώτισσα!!!

leondokardos είπε...

Τι κρίμα, μιά τόσο όμορφη πόλη να μένει νεκρή, κλεισμένη στα συρματοπλέγματα. Χειρότερη τιμωρία δεν μπορούσε να επιβληθεί.

gpoint'sbreeze είπε...

Στις φωτογραφίες η πόλη και τα κατεστραμένα διαμερίσματα μου θύμισαν Βηρυττό το 80...
Εκεί βέβαια η ερημιά ήταν κατοικημένη και πιο άγρια, εδώ είναι ακατοίκητη

thialena είπε...

Γλυκόπικρες οι αναμνήσεις σου με γεύση πικραμύγδαλου. Η άδοξα κατακτημένη και τελικά εγκαταλελειμένη πατρίδα ποτέ δεν σβήνει απο τη μνήμη, μόνο κύμα οργής και πόνου η ανάμνηση φέρνει. Διαβάζοντας το κείμενό σου ευχαριστώ το Θεό που τουλάχιστον εσείς γλυτώσατε σωματικά αλώβητοι, απο τον Αττίλα.
Αξιέπαινη η προσπάθεια της Σλοβάκας να αναβιώσει και ίσως να ξεκουνήσει το κόσμο για το τότε και το τώρα..όμως πονάει. Και όσο μεγαλώνουμε δεν χρειαζόμαστε κι άλλες λύπες, έτσι δεν είναι;

mortal είπε...

Αχ, ρε Μερόπη...

Global Greek είπε...

Μερόπη μου πέρασα να πω μια καλησπέρα, και πως επέστρεψα απο τις διακοπές. οι φωτογραφίες είναι λυπητερές και μου θύμησες ενα κειμενο που διάβασα σε τοπικο περιοδικό που με εβγαλε απο τα ρούχα μου γιατι παρουσιαζε την Κύπρο τουρκική, με αηδίασε και θα στείλω γράμμα στον εκδότη γιατί είναι απαράδεκτο. οι τουρκοι εχουν πολλές επιχειρήσεις εδώ και γι'αυτο ο τύπος τους ευνοεί και ψεύδεται...

phlou...flis είπε...

Καλησπέρα. Πάλιν οι ανάμνησες έρχονται και ξανάρχονται. Υπάρχει μια κινητικότητα από τους Αμμοχωστιανούς. Ελπίζω κι εύχομαι να τους βγει σε καλό.
Την ιστορία για το όνομα τη γνωρίζεις:
Δυο νέοι στην παραλία της πόλης τα παλιά χρόνια, χάζευαν και λιμπιζόντουσαν τις τουρίστριες αλλά δεν τολμούσαν να κάνουν την ...επόμενη κίνηση. Η ...εφηβεία τους όμως άρχισε να ..στύνεται. Καταντράπηκαν, ρώτησε ο πρώτος "και τώρα τι κάνουμε;" και απαντά ο άλλος "χώστην στην άμμο, χώστην στην άμμο" εξ ου και ...αμμόχωστος!!!

ritsmas είπε...

Ειχα δυο φιλους από την Αμμόχωστο. Προλαβαν κι εφυγαν και καθώς εστρεψαν το κεφαλι πισω ειδαν τις κουρτίνες να ανεμίζουν στο πρωινό αεράκι....πηγαν στο Λονδινο, δουλεψαν, πλούτισαν, τα καταφεραν και καθε χρόνο κοβουν τσιλιες γυρω από το αγαπημενο σπίτι. Ετσι ειναι δυστυχώς.. μεχρι να βγει η ψυχή

patsiouri είπε...

Ειλικρινά, δε μπορώ να φανταστώ πως θα ένιωθα στη θέση σου...
Ούσα αμέτοχη τα διαβάζω και μου σηκώνεται η τρίχα...
Επίσης, όπως ο Νίκος, δεν είχα ιδέα περί παντελώς ακατοίκητης Αμμοχώστου...

Meropi είπε...

Αγαπημένοι μου φίλοι
-@Λεοντόκαρδε
-@gpoint
-@Θεία Λένα
-@mortal
-@Global Greek
-@Ρίτσα
-@Φλούφλη και
-@Πατσιούρι μου
σας ευχαριστώ για το σχόλιο σας. Απ' ότι καταλαβαίνετε έλειπα όλο αυτό τον καιρό που δεν σας απαντούσα.
ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ να έχουμε

Independent είπε...

Στο παρακάτω site, μπορείς να δεις ένα βιντεο-οδοιπορικό απο την Αμμόχωστο που προβλήθηκε και αποπ το ΡΙΚ... σοκαριστική ερημιά

http://images.google.gr/imgres?imgurl=http://www.maxhtec.net/Famagusta/Famagusta2_sm.jpg&imgrefurl=http://www.maxhtec.net/Famagusta/Famagusta.html&usg=__xUI7myOCA-LXZ548iibnh-RExG0=&h=477&w=720&sz=47&hl=el&start=3&tbnid=BhDG3oU_r5LrYM:&tbnh=93&tbnw=140&prev=/images%3Fq%3D%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25BC%25CF%258C%25CF%2587%25CF%2589%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2582%26gbv%3D2%26hl%3Del%26sa%3DG

marianaonice είπε...

Δεν είναι μελοδραματισμός Μερόπη μου... είναι αληθινή ευαισθησία ενός σκεπτόμενου ανθρώπου!

nikos είπε...

Σήμερα διαβάζω ένα βιβλίο γιά έναν Βενετσιάνο γλύπτη της πρώϊμης Αναγέννησης,τον Τούλλιο Λομπάρντο και κάπου συνάντησα μιά αναφορά στην Αμμόχωστο(Φαμαγκόστα όπως την έλεγαν οι Βενετσιάνοι και όπως συνεχίζεται ακόμα να λέγεται σε πολλούς χάρτες,εγχειρίδια και οδηγούς).Θυμήθηκα λοιπόν ότι σε πολλά σημεία και μνημεία της Βενετίας υπάρχουν αναφορές στη Κύπρο και ιδαίτερα στην Αμμόχωστο.Και ότι η πιό θρυλική Βενετσιάνα,η Κατερινα Κορνάρο,υπήρξε βασίλισσα της Κύπρου με έδρα την Αμμόχωστο(η αναφορά που συνάντησα στο σημερινό μου ανάγνωσμα αφορούσε ακριβώς αυτήν και ιδαίτερα τη παράδοση της Αμμοχώστου στην εξουσία της). Γιά ένα κύπριο μελετητή η Βενετία είναι πραγματικά η τροφός των πληροφοριών του παρελθόντος της.

Meropi είπε...

-@ Νίκο μου,
Η Κύπρος είχε 300 χρόνια Φραγκοκρατία (1192 – 1489) και 100 περίπου χρόνια Ενετοκρατία (1489-1570). Η ονομασία Famagusta δόθηκε στην πόλη από την εποχή της Φραγκοκρατίας, οπότε άρχισε και η ακμή της ως μεγάλο λιμάνι της Μεσογείου. Ακόμα και μέχρι σήμερα η πόλη στις ξένες γλώσσες λέγεται Famagusta. Η ιστορία του Οθέλλου (του Σαίξπηρ) υποτίθεται ότι λαμβάνει χώρα σ' αυτήν την πόλη.
Χαίρομαι που σου αρέσει η μελέτη της ιστορίας.

Antonia είπε...

Αγαπητή Μερόπη,

Σήμερα, αν και κάπως καθυστερημένα, διάβασα αυτά που έγραψες πέρσι. Δεν ξέρω την ηλικία σου, αλλά θα ήθελα να μεταφέρω και εγώ την εμπειρία μου από την όμορφη πόλη. Έφυγα με την οικογένεια μου το απόγευμα της 12ης Αυγούστου 1974 από το σπίτι μας στην Αμμόχωστο. Οι γονείς μου ήταν φοιτητές στη Αθήνα εκείνη την εποχή και είχαμε όλοι κατεβεί στην Αμμόχωστο για διακοπές. Όλες τις προηγούμενες μέρες η Αμμόχωστος βομβαρδίζονταν και 2 φορές έτυχε να εισχωρήσει οβίδα μέσα στο σπίτι μας και να καρφωθεί στα κουφώματα των πορτών. Εκείνο το απόγευμα ο παππούς έκρινε ότι έπρεπε πια να φύγουμε και ειδοποίησε την μαμά και την γιαγιά μου να φτιάξουν πράγματα και να ετοιμαστούν όσο πιο γρήγορα γίνεται για να προλάβουμε να απομακρυνθούμε πριν νυχτώσει. Καθώς είχαμε δύο αυτοκίνητα στη οικογένεια (ένα της γιαγιάς και ένα του παππού μου), η μαμά μου έριξε την ιδέα να γεμίσουμε πράγματα το ένα και επιβιβαστούμε εμείς στο άλλο, να οδηγήσει ο καθένας το δικό του (παππούς - γιαγιά) και να φύγουμε. Η γιαγιά ούτε κουβέντα δεν ήθελε να ακούσει, πίστευε ότι θα λείψει για μερικές μέρες και έτσι σχεδόν επίτηδες μάζεψε μερικά ρούχα όπως όπως. Ότι ελάχιστα μικρό ενθύμια έχουμε από το σπίτι μας τα οφείλω στη μητέρα μου που τελευταία στιγμή άρπαξε 2-3 πράγματα. Εκείνη την μέρα φύγαμε εγώ, η μαμά μου, η γιαγιά μου και ο παππούς μου. Ο πατέρας μου δεν ήταν μαζί μας καθώς παρουσιάστηκε αμέσως μόλις άρχισε η επιστράτευση 19-20 Ιουλίου και τον έστειλαν στην πρώτη γραμμή στην περιοχή της Κερύνειας και ο θείος μου (αδερφός της μαμάς μου) υπηρετούσε το στρατιωτικό του κοντά στη Λάπηθο και διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν το στρατόπεδο λίγο πριν το βομβαρδίσουν οι Τούρκοι. Εκείνη τη μέρα την ώρα που κλειδώναμε το σπίτι για να εγκαταλείψουμε την αγαπημένη πόλη, χτύπησε το τηλέφωνο. Η μάμα μου ξεκλείδωσε γρήγορα και ανέβηκε πάνω τρέχοντας. Στο τηλέφωνο ήταν ο πατέρας μου, της είπε να φύγουν και να πάνε στους δικούς του γονείς στην Πάφο. Νέα για τον πατέρα μου μάθαμε μετά από 25 μέρες, και όλο αυτό το καιρό δεν ξέραμε αν ήταν πεθαμένος ή αγνοούμενος.

(Συνεχίζετε)

Antonia είπε...

Ήμουν μόνο 10 μηνών και δεν θυμάμαι τίποτα από αυτά, τα τραγικά, στα οποία ήμουν παρούσα. Θυμάμαι όμως τον καημό και τη λαχτάρα για επιστροφή των δικών μου ανθρώπων και ειδικά της γιαγιάς μου. Η γιαγιά αυτή, δεν έπαψε στιγμή να μου λέει για την Αμμόχωστο και τα Βαρώσια, για την παραλία με την ατελείωτη χρυσό άμμο, το γυμνάσιο, τη Σαλαμίνα, την οδό Δημοκρατίας και το κέντρο. Δεν έπαψε να μου λέει αυτά που λες και εσύ για την ανάπτυξη και ωραία ζωή που έκαναν στην Αμμόχωστο. Η μητέρα μου που τότε ήταν 21, μου είπε πρόσφατα : ‘Θυμάμαι το καλοκαίρι το ‘72 και ‘73 κάτι λίγους γάμους που πήγαμε από τους συμμαθητές μας που είχαν αρχίσει να παστρεύονται, θυμάμαι τα ωραία ξενοδοχεία πάνω στη θάλασσα τη μουσική και τις δεξιώσεις και όλους εμάς να χορεύουμε με ξενοιασιά, και τότε δεν ξέραμε ότι αυτοί είναι οι τελευταίοι γάμοι. Νομίζαμε ότι πάντα θα απολαμβάναμε την πόλη μας και τις ομορφιές της’
Η γιαγιά μου πέθανε πέρσι με τον καημό της επιστροφής. Όλα αυτά τα χρόνια μιλούσε με πίκρα για την Αμμόχωστο που, όπως έλεγε, δεν θα την έπαιρνα οι Τούρκοι καθώς δεν ήταν στο σχέδιο κατάληψης τους, αν δεν είχε εγκαταλειφθεί η πόλη από το στρατό και την ηγεσία της.
Εγώ μεγάλωσα στην Αθήνα όπου γυρίσαμε μετά την εισβολή με τους γονείς μου για να τελειώσουν τις σπουδές τους και ... μείναμε. Μεγάλωσα με το ένα πόδι στην νέα μου πατρίδα και το άλλο στα καλοκαίρια που πέρναγα στην Κύπρο. Στην Ελλάδα δεν ήμουν ποτέ Ελληνίδα και σαν παιδί που ήθελα να μοιάζω με τους φίλους και τους συμμαθητές μου το έφερα βαρέως, και στην Κύπρο δεν ήμουν ποτέ Κύπρια. Έτσι έζησα και εγώ κρίση ταυτότητας πεπεισμένη στο τέλος ότι δεν πρέπει να ασχολούμαι με την χαμένη πατρίδα, έτσι από την χρονιά που έγινα 18 εδώ και 18 χρόνια δηλαδή έχω επισκεφτεί την Κύπρο μόνο 3 φορές για μια εβδομάδα την κάθε φορά.
Όταν όμως πέθανε η γιαγιά μου, αισθάνθηκα την ανάγκη να μάθω τα πάντα και κάπως έτσι ένα βράδυ σαν το σημερινό έφτασα σε σένα μέσα από τις χιλιάδες ιντερνετικές αναζητήσεις μου σχετικά με την Κύπρο, την εισβολή και ειδικά την Αμμόχωστο.
Τελικά οι κουβέντες της γιαγιάς και το πάθος της για τη πατρίδα της έπιασαν τόπο!!!
Θέλω να μοιραστώ μαζί σου και κάτι άλλο παράδοξο. Βρήκα στο sigmalive ένα μισάωρο video της Αμμοχώστου από το 2007 όπου τραβάνε κάνοντας βόλτα πότε με τα πόδια και πότε με το αυτοκίνητο πολλές περιοχές της Αμμοχώστου και πολλά γνωστά κτίρια, όπως το γυμνάσιο, τα γραφεία της Ανόρθωσης, της κεντρική αγορά, το νεκροταφείο, τον Αϊ Γιάννη κτλ. Εκεί στο 26ο λεπτό περίπου η κάμερα σταμάτησε και έκανε ζουμ σε ένα κτίριο, (το έκανε και με μερικά άλλα) και ξαφνικά δεν ξέρω πώς αναγνώρισα το σπίτι μας το οποίο δεν είχα δει ποτέ σε φωτογραφία καθώς δεν είχαμε πάρει καμιά φωτογραφία φεύγοντας τόσο βιαστικά. Το μόνο που είχα από το σπίτι μας ήταν μια κάτοψη από το google earth και φυσικά ίσως την υποσυνείδητη ανάμνηση από την ηλικία των 10 μηνών μου ή ίσως το στενό δεσμό που υπήρχε μέσα μου κρυμμένος. Παρόλη τη σιγουριά μου η έκπληξη μου ήταν μεγάλη όταν μου το επιβεβαίωσε η μητέρα μου και ο θείος μου!!! Τώρα γιατί το τράβηξαν λίγο παραπάνω από κάποια άλλα κτίρια, έτσι ώστε να προλάβω να το δω καλά? Το σπίτι μας ήταν ακριβώς δίπλα από τα Ενωμένα Έθνη (όταν λειτουργούσαν μέσα στην Αμμόχωστο) στην
οδό Αισχύλου και Ευαγόρα.
Ελπίζω να μη σας κούρασα και να τα ξαναπούμε σύντομα.

Φιλικά
Αντωνία