Η Μερόπη αστειεύεται

Η Μερόπη αστειεύεται

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

Ήρθαν και τα χειρότερα....

Την προηγούμενη ανάρτηση μου την τελείωσα με τη φράση: «Άντε και μη χειρότερα να λέμε. Αύριο γυρνώ πίσω στην Ελλάδα. Στο σπίτι μου». Λογάριαζα όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Είχα και χειρότερα τελικά, που κάνουν την κλοπή που μου συνέβη στη Λευκωσία, να φαντάζει απλή οδοντόκρεμα μπροστά σ’ αυτό που με περίμενε στη συνέχεια. Με τάραξε τόσο που χρειάστηκε να καθίσω σπίτι όλη τη χθεσινή μέρα προκειμένου να συνέλθω. Και δεν μπορώ να πω ότι συνήλθα εντελώς.

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Ταξίδευα με τη βραδινή πτήση (20.50΄) Λάρνακα – Αθήνα της Aegean Airlines. Μπήκαμε στο αεροσκάφος (AIRBUS 321) στην ώρα μας. Μάλιστα πριν μπούμε, κάναμε ένα σχόλιο με την κόρη μου ότι είναι ωραίο και καινούργιο το αεροπλάνο. Ξεκινήσαμε ωραία και καλά, απογειωθήκαμε και ξαφνικά ακούγεται ένας τρομερός θόρυβος (ακόμα ηχεί στα αυτιά μου) και το αεροπλάνο αρχίζει να κλυδωνίζεται. Νεκρική σιγή επικράτησε. Αγκαλιαστήκαμε με την κόρη μου (ταξιδεύαμε οι δυο μας) και περιμέναμε βουβές να δούμε τι θα γίνει. Το αεροπλάνο κάπως ισορρόπησε στη συνέχεια, αλλά ο περίεργος θόρυβος συνέχιζε να ακούγεται. Σηκώθηκαν από τη θέση τους ανήσυχες οι αεροσυνοδοί και κοίταζαν το δεξιό φτερό, από το οποίο, ας σημειωθεί, έβγαιναν σπίθες και λίγος καπνός. Μετά άρχισαν να κινούνταν πάνω κάτω, ανάστατες, χωρίς να μιλούν. Τις κοιτάζαμε παγωμένοι. Σε λίγο ακούγεται η φωνή του πιλότου από το μεγάφωνο. Ευτυχώς ήρεμη και καθησυχαστική. «Βλάβη στον ένα κινητήρα του αεροσκάφους, μας αναγκάζει να γυρίσουμε πίσω στο αεροδρόμιο της Λάρνακας. Κρατήστε την ψυχραιμία σας και ακολουθείστε τις οδηγίες του πληρώματος». Ευτυχώς κανείς δεν έπαθε υστερία. Μερικοί μόνο κλαίγανε σιωπηλά. Όπως η κοπέλα στη διπλανή μας θέση. Όχι δεν κλάψαμε με την κόρη μου. Κράταγαμε τα χέρια η μια της άλλης σιωπηλά. Είχα παγώσει. Κρύωνα. Αστραπιαίες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου. Από τη μια σκεφτόμουν «αν είναι να συντριβεί το αεροπλάνο και να πεθάνουμε, ας γίνει γρήγορα και ανώδυνα», από την άλλη όμως συνερχόμουν και έλεγα «τέτοιες βλάβες δεν είναι και σπάνιες, το αεροπλάνο μπορεί να προσγειωθεί με τον άλλον κινητήρα, φτάνει να μην πάρει φωτιά, ας μη χάνω τις ελπίδες μου». Ο περίεργος θόρυβος συνεχιζόταν, το αεροπλάνο κατέβαινε προς το αεροδρόμιο με πολύ κούνημα. Είχα ζαλιστεί, μου ρχόταν εμετός. Επιτέλους προσγειωθήκαμε. Μας περίμεναν αρκετά πυροσβεστικά οχήματα που περικύκλωσαν το αεροπλάνο. Ευτυχώς δεν πήραμε φωτιά….. Κατεβήκαμε με ασφάλεια. Ένας μεγάλος στεναγμός ανακούφισης από όλους!!

Στο κτίριο του αεροδρομίου λίγη ώρα αργότερα, μας ανακοίνωσαν ότι σμήνος πουλιών και συγκεκριμένα φλαμίνγκο, που ας σημειωθεί παρεπιδημούν στον υδροβιότοπο της Λάρνακας, κατά τους χειμερινούς μήνες, μπήκαν στον ένα κινητήρα και τον έθεσαν εκτός λειτουργίας. Μερικοί επιβάτες εξέφρασαν την δυσπιστία τους προς την εξήγηση αυτή, λέγοντας ότι τα πουλιά δεν ταξιδεύουν βράδυ. Νομίζω όμως ότι κάπου διάβασα ότι ταξιδεύουν και βράδυ. Και μάλιστα με την αρχή της Άνοιξης τα φλαμίνγκο ταξιδεύουν προς το βορρά. Τελοσπάντων δεν ξέρω να πω με σιγουριά τι έφταιξε. Τελικά επιστρέψαμε με άλλο αεροσκάφος (AIRBUS κι αυτό αλλά 320) που ήρθε ειδικά για μας από την Αθήνα. Όταν μπήκαμε στο αεροπλάνο, διαβεβαιώναμε ο ένας τον άλλο ότι πρόκειται πράγματι για άλλο αεροπλάνο (υπήρχε μέσα μας ο κρυφός φόβος, μήπως επισκεύασαν πρόχειρα το προηγούμενο και μας έβαλαν στο ίδιο). Προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» περί ώρα 3 π.μ. Κατά τις 4 π.μ. φτάσαμε επιτέλους στο σπίτι μας. Έλαβε τέλος ένα από τα πιο άσχημα ταξίδια που έκανα ποτέ. Α, ξέχασα να σας πω ότι μας έδωσαν κι ένα εισιτήριο δώρο για όποιο προορισμό της Ευρώπης θέλουμε. Οι πονηρούληδες όμως το εισιτήριο είναι one way, πρέπει να πληρώσουμε το εισιτήριο επιστροφής…

Όχι δεν θα πω αυτή τη φορά και μη χειρότερα. Την προηγούμενη φορά που το είπα δεν έπιασε!!

Αν θα ξαναταξιδέψω με αεροπλάνο???? Μάλλον ναι. Αφήστε να περάσει λίγος καιρός πρώτα.



Υ.Γ. Διαβάστε εδώ και εδώ και εδώ πληροφορίες για τον υδροβιότοπο και τα αποδημητικά πουλιά φλαμίνγκο της Λάρνακας που μας έβαλαν σε περιπέτεια.

--------------------

Υ.Γ 2 Μόλις τώρα πληροφορήθηκα από το @φίλο Μιχάλη ότι το περιστατικό αναφέρεται στο σημερινό φύλλο της κυπριακής εφημερίδας "Φιλελεύθερος" (βλ. εδώ). Σύμφωνα με το δημοσίευμα η επεισοδιακή πτήση διήρκεσε μόνο 12 λεπτά. Ε, λοιπόν εγώ νόμισα ότι διήρκεσε έναν αιώνα. Ήταν τα πιο δύσκολα 12 λεπτά της ζωής μου.


Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Η τσάντα πάντα ερμητικά κλειστή!


Αχ ρε παιδιά τι έπαθα σήμερα η ταλαίπωρη γυναίκα! Μου κλέψαν το πορτοφόλι μέσα σ’ ένα κατάστημα στη Λευκωσία.

Τι ταραχή ήταν αυτή που ένιωσα, όταν έφτασα στο Ταμείο και πήγα να πληρώσω και το πορτοφόλι πάπαλα! Λέω, δεν μπορεί, κάπου εκεί θα είναι, στην τσάντα μέσα και δεν το βρίσκω. Δεν μπορεί να μου συμβαίνει εμένα αυτό και μάλιστα εδώ στην Κύπρο! Κι όμως σ’ εμένα συνέβη και ναι στην Κύπρο…. Όταν συνήλθα από το πρώτο σοκ, συνειδητοποίησα τι είχε γίνει. Την τσάντα την είχα στον ώμο μου και λίγο προς τα πίσω. Κάποια στιγμή μέσα στο κατάστημα, με πλησίασε μια κοπέλα (πελάτης) φορτωμένη με ρούχα που τάχα πήγαινε να τα δοκιμάσει στο δοκιμαστήριο. Περνώντας από δίπλα μου κάπως με έσπρωξε. Γύρισα και την είδα με τα πολλά ρούχα στα χέρια και σκέφτηκα «τι θέλει και πήρε τόσα ρούχα? Δεν τα κουμαντάρει και σπρώχνει τον κόσμο». Πού να ξέρω, ότι ήταν τέχνασμα αυτό, για να καμουφλάρει τα χέρια της. Τη σκηνή αυτή την είδαμε και από την κάμερα ασφαλείας του καταστήματος μετά. Ήταν ο μόνος άνθρωπος που με πλησίασε μέσα στο κατάστημα. Το πρόσωπο της δεν φαινόταν καθαρά στην κάμερα, αλλά ούτε κι εγώ πρόσεξα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά να σας πω την αλήθεια. Το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι ήταν πολύ μελαχρινή. Δεν στενοχωρήθηκα τόσο για τα χρήματα, όσο για τις πιστωτικές κάρτες (δύο είχα τρομάρα μου), για τις ταυτότητες (μια ελληνική και μια κυπριακή) και για την άδεια οδήγησης. Καταλαβαίνετε μετά τι ταλαιπωρία τράβηξα. Έτρεχα για καταγγελία στην Αστυνομία, για ακύρωση των καρτών κλπ κλπ. Και η ταλαιπωρία δεν τέλειωσε. Όταν φτάσω πίσω στην Αθήνα, θα τρέχω για νέα ταυτότητα, άδεια οδήγησης κλπ κλπ. Ουφ, μόνο που το σκέφτομαι βαριέμαι…

Από αυτή την ιστορία πήρα και μερικά διδάγματα:

Α) Να μην είμαι χαλαρή στην Κύπρο πιστεύοντας ότι η εγκληματικότητα είναι μικρή. Ενώ στην Αθήνα είμαι πάντα σε εγρήγορση, προσέχοντας το πορτοφόλι μου και την τσάντα μου σε σημείο εμμονής, εδώ ένιωθα ότι δεν κινδυνεύω και δεν φρόντισα να κλείσω καλά την τσάντα μου. Πόσο άδικο είχα τελικά. Παρεμπιπτόντως να σας πω ότι στην Κύπρο έχω παρατηρήσει τον τελευταίο καιρό πολλά άσχημα. Έχει αυξηθεί η ζητιανιά, η λαθρομετανάστευση (κυρίως μέσω των κατεχομένων από την Τουρκία εδαφών) και η χρήση ναρκωτικών.

Β) Να μην κουβαλώ μαζί μου στο πορτοφόλι τις πιστωτικές μου κάρτες. Λέω να περιοριστώ σε μία μόνο και να τη χρησιμοποιώ σπανίως και ποτέ στο εξωτερικό. Έχασα λίγη ώρα μέχρι να βρω τα κατάλληλα τηλέφωνα της Ελλάδας, για να ακυρώσω τις κάρτες. Δεν ξέρω τι έγινε στο μεταξύ διάστημα. Θα το μάθω σε λίγες μέρες. Ελπίζω να μην είναι άσχημα τα νέα.

Γ) Να φροντίζω πάντα να κλείνω την τσάντα μου ερμητικά, δεν πάει να είμαι στον Παράδεισο. Και να μην αγοράζω ποτέ τσάντα χωρίς φερμουάρ.

Δ) Να μη κρατώ ποτέ μαζί και τις δύο ταυτότητες (Κυπριακή και Ελληνική), με κίνδυνο να τις χάσω και τις δύο, όπως και έγινε. Ευτυχώς που δεν είχα μαζί και το διαβατήριο.

Ε) Να υποψιάζομαι όσους με σπρώχνουν και να μην αρκούμαι στο στραβοκοίταγμα. Να ψάχνω αμέσως για το πορτοφόλι μου.

Άντε και μη χειρότερα να λέμε. Αύριο γυρνώ πίσω στην Ελλάδα. Στο σπίτι μου.

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009

Κύπρος. Σηκώνει κεφάλι η Διχοτόμηση.


Βρίσκομαι από χθες στην Κύπρο. Είπα να εκμεταλλευτώ την αργία της 25ης Μαρτίου, πήρα και δύο μέρες άδεια «από τη σημαία» και να μαι στα πατρογονικά εδάφη. Ήθελα να δω και τον πατέρα μου, όσο με θυμάται ακόμα.

Όπως ανέφερα και σε προηγούμενη ανάρτηση μου, ο πατέρας μου πάσχει από Αλτσχάιμερ. Οι πνευματικές του δυνάμεις και η μνήμη του, δυστυχώς, εξασθενούν συνεχώς. Σήμερα το πρωί, εκεί που του ετοίμαζα το πρόγευμα του, με κοίταξε στα μάτια και με ρώτησε αναπάντεχα: «Δεν μου λες Μερόπη, ποιού είναι αυτό το σπίτι?». Του απαντώ «δικό σου είναι». Και ήρθε η διαμαρτυρία «Όχι δεν είναι δικό μου, το δικό μου σπίτι είναι στην Κερύνεια. Γιατί είμαι τώρα εδώ»? Γύρισα και τον κοίταξα απορημένη. «Πραγματικά δεν θυμάσαι τι έγινε, και αναγκαστήκαμε να μετοικήσουμε στη Λευκωσία?» τον ρώτησα. Ήταν η σειρά του να με κοιτάξει απορημένος και συνάμα ανήσυχος. «Όχι δεν θυμάμαι. Έγινε κάτι άσχημο?». Όταν του είπα ότι έγινε Τουρκική Εισβολή και αναγκαστήκαμε να φύγουμε από το χωριό μας, ταράχτηκε και κάθησε για αρκετή ώρα σιωπηλός. Ποιος ξέρει αν του ήρθαν μνήμες από εκείνες τις τραγικές μέρες του 1974. Αχ καημένε μου πατέρα!

Μια και μιλάμε για Τουρκική Εισβολή, διάβασα αυτές τις μέρες ένα άρθρο του πολύ καλού Κύπριου δημοσιογράφου και συγγραφέα Μακάριου Δρουσιώτη, η ιστοσελίδα του οποίου είναι μια από τις αγαπημένες μου. Το άρθρο έχει τίτλο «Σηκώνει κεφάλι η διχοτόμηση». Περιέχει πικρές αλήθειες. Ολόκληρο το άρθρο είναι πολύ ενδιαφέρον, αλλά εμένα με άγγιξαν ιδιαίτερα τα πιο κάτω αποσπάσματα του. Ας σημειωθεί ότι τα εντός παρενθέσεων τα πρόσθεσα εγώ για να κατανοήσετε καλύτερα το περιεχόμενο του.

«Σοβαρές ανησυχίες προκαλεί στα Ηνωμένα Έθνη η στροφή των Τουρκοκυπρίων προς τη λύση δύο κρατών, καθώς και η προσήλωση των Ελληνοκυπρίων στη διατήρηση του σημερινού στάτους κβο. Σύμφωνα με εκτίμηση που έκανε στον "Πολίτη" (ελληνοκυπριακή εφημερίδα) υψηλόβαθμος αξιωματούχος των Ηνωμένων Εθνών με ενεργό συμμετοχή στις συνομιλίες, "οι δύο ηγέτες (Χριστόφιας – Ταλάτ) πραγματικά επιθυμούν να λύσουν το πρόβλημα, όμως οι κοινωνίες είναι πια αλλού". Η ανάλυση των ξένων παρατηρητών είναι ότι ο κόσμος στο δρόμο δεν έχει αντιληφθεί τα οφέλη της λύσης, την αντιμετωπίζει σαν απειλή και πιστεύει ότι το σημερινό στάτους κβο μπορεί να διατηρηθεί για πάντα…..

Πέρα από τους Ελληνοκύπριους, οι οποίοι για ιστορικούς και πολιτικούς λόγους έχουν εθιστεί στην ασφάλεια του στάτους κβο, τώρα και οι Τουρκοκύπριοι έχουν προσανατολιστεί προς τη διχοτόμηση. Σύμφωνα με τη μεγάλη δημοσκόπηση της εταιρείας KADEM που δημοσίευσε η KIBRIS (τουρκοκυπριακή εφημερίδα), το 53,8% θα καταψήφιζε σήμερα το σχέδιο Ανάν και μόνο το 27,9 θα ψήφιζε υπέρ. Είναι πια ξεκάθαρο ότι οι Τουρκοκύπριοι έχασαν την πίστη τους προς την ομοσπονδία και πως το κλίμα του 2004, όταν οι νέοι ήταν στους δρόμους και ανέμιζαν τις σημαίες της Ε.Ε. στις καταγάλανες συγκεντρώσεις δεν υφίσταται πια….

Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα (στις επικείμενες «βουλευτικές» εκλογές του Τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους), θεωρητικά, οι συνομιλίες δεν θα επηρεαστούν διότι θα αλλάξει ο "Πρωθυπουργός", ενώ το Κυπριακό το χειρίζεται αποκλειστικά ο "Πρόεδρος" που θα είναι ο Ταλάτ, μέχρι τον Απρίλιο του 2010 (γίνονται χωριστές εκλογές για τη βουλή και τον Πρόεδρο). Όμως, αν εκλεγεί "Πρωθυπουργός" ο Έρογλου (αρχηγός του τουρκοκυπριακού εθνικιστικού Κόμματος Εθνικής Ενότητας –UBP που προηγείται στις δημοσκοπήσεις), θα επιδεινωθεί η κατάσταση επί του εδάφους και θα επιβαρυνθεί το γενικότερο κλίμα επειδή υποσχέθηκε πως θα χορηγήσει "υπηκοότητες" σε χιλιάδες εποίκους που έχουν υποβάλει αίτηση, ενώ θα μοιράσει ελληνοκυπριακές περιουσίες που είναι ακόμα ανεκμετάλλευτες…….»

Τελειώνοντας τη μελέτη του άρθρου αυτού, αναστέναξα και αναρωτήθηκα κι εγώ μαζί με τον αρθρογράφο «Μήπως χάσαμε το τρένο?»

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009

Ήμαρτον Άγιοι Πατέρες!



Στις 9 Μαρτίου του 2009 η Ιερά Σύνοδος «αφού μελέτησε το σχετικό ανακριτικό φάκελο, κατέληξε με ψήφους 7 προς 5 στην κατά πλειοψηφία απόφαση ότι δεν προκύπτουν από το φάκελο επαρκείς ενδείξεις ενοχής κατά του εγκαλουμένου αρχιερέως και έθεσε την κανονική υπόθεση στο αρχείο». Διάβασα αυτή την είδηση που αφορά τον (πρώην προς το παρόν) Μητροπολίτη Αττικής Παντελεήμονα, κατά κόσμο Αντώνιο Μπεζενίτη και ως νομικός και ως πολίτης προς στιγμή θύμωσα. Παρά το γεγονός ότι ο κ. Παντελεήμων καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης έξι (6) ετών από την ποινική Δικαιοσύνη για την ίδια υπόθεση, δηλαδή της υπεξαίρεσης χρημάτων κατ' εξακολούθηση από τη Μονή Οσίου Εφραίμ, οι «Άγιοι» Ιεράρχες τον έβγαλαν λάδι και φυσικά του έδωσαν βάσιμες ελπίδες ότι σύντομα θα επανέλθει στο Θρόνο του και στα μεγαλεία του (άραγε κάνει κανείς service σ' εκείνη τη ρημάδα τη MERCEDES ή την άφησαν να σκουριάσει?).

Γρήγορα όμως συνήλθα. Μερόπη, σκέφτηκα, δεν κάνει να θυμώνεις, έχεις και πίεση. Εξάλλου, για σκέψου ωριμότερα. Τι κάνανε οι «Άγιοι Πατέρες»? Απλώς δείξανε τη χριστιανική μεγαθυμία τους. Συγχώρεση και άφεση αμαρτιών δεν λέει η Εκκλησία μας? Συγχώρεση λοιπόν και άφεση δώσανε και στο δοκιμαζόμενο (δικαίως ή αδίκως δεν έχει σημασία) αδελφό τους. Άλλωστε μη ξεχνάς ότι και τότε που καταδικάστηκε και επρόκειτο (άκουσον άκουσον) να κλειστεί στον Κορυδαλλό ως κοινός κακοποιός (αν είναι δυνατόν!), μαζί με τους καταχραστές του δημόσιου χρήματος και τους απατεώνες (μακριά από τον κ. Μπεζενίτη τέτοια ιδιότητα), τι πρότειναν εν τη μεγαθυμία τους? Να μην εκτίσει ο κ. Παντελεήμων την ποινή του σε φυλακή για τους κοινούς θνητούς (αλίμονο), αλλά σε μοναστήρι που θα διαμορφωθεί καταλλήλως έτσι ώστε να αποκτήσει τα χαρακτηριστικά φυλακής (!!!!!!!). Δυστυχώς δεν εισακούστηκαν και τελικά ο "Άγιος Πατέρας" βρίσκεται στη Φυλακή Κορυδαλλού, μαζί με κοινούς "μη Άγιους" παραβάτες του Ποινικού Δικαίου. Τέτοια κατάντια. Και μη ξεχνάς ακόμη Μερόπη (είπα στον εαυτό μου) ότι οι σεπτοί Ιεράρχες στάθηκαν βράχοι νομιμότητας τότε, το 2002-2003 που στάλθηκαν στην Ιερά Σύνοδο κασέτες με ροζ σκανδαλιστικές στιχομυθίες, όπου ο ένας εκ των συνομιλητών φερόταν να είναι ο εν λόγω ιεράρχης και ο άλλος κάποιος νεαρός. Αρνήθηκαν να χρησιμοποιήσουν τέτοιο παράνομο αποδεικτικό μέσο, που παραβιάζει τα προσωπικά δεδομένα, η γνησιότητα μάλιστα του οποίου ήταν, λέει, αμφίβολη. Όταν δε μερικοί Συνοδικοί έριξαν την ιδέα να προσφύγουν σε ειδικά εργαστήρια του εξωτερικού για να αποδειχθεί η γνησιότητά ή μη των κασετών και πάλι επικράτησε σύνεση. Ευτυχώς! Αποφάνθηκαν ότι ετερόδοξοι ή ετερόθρησκοι δεν μπορούν να προσαγάγουν τεκμήρια σε εκκλησιαστικό δικαστήριο. Άσε που «Μπορεί ανάμεσα στους εμπειρογνώμονες να υπάρχει κανένας εβραίος», όπως πολύ σοφά παρατήρησε ένας από αυτούς (βλ. εδώ στο ΒΗΜΑ).

Αχ Άγιοι Πατέρες, με συγχωρείτε που σας παρεξήγησα και άφησα προς στιγμή το αίσθημα θυμού να με κυριεύσει. Και ντρέπομαι που μου ήρθε στο νου (έστω και για ένα δευτερόλεπτο) η ευαγγελική ρήση «Οαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί». Πόσο άδικο είχα! Ευτυχώς που υπάρχετε και εσείς και μας δείχνετε το δρόμο της σύνεσης, της ταπεινότητας, της μετανοίας, της συγχώρεσης και της αγάπης. Τι κι αν σας ζητήσει το θρόνο του πίσω ο Σεπτός δοκιμαζόμενος Ιεράρχης? Φαντάζομαι ότι είστε έτοιμοι να του τον δώσετε. Τι κι αν είναι ακόμα στον Κορυδαλλό? Θα διοικεί λίγα χρόνια από κει και μετά θα γυρίσει μετά «βαΐων και κλάδων» εκεί που ανήκει. Στο ευσεβές ποίμνιο του. Α, και θα κοιτάξει τι γίνεται επιτέλους μ’ αυτή τη ρημάδα την off shore εταιρεία του που την εγκατέλειψε για λίγο, προς βλάβη της Εθνικής Οικονομίας!!!