Η Μερόπη Προβληματίζεται... Μήπως είναι προβληματική?

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, το αρχαίο ρητό και οι τιμητικές διακρίσεις που (δεν) δέχεται...

2012-01-25T00:12:00.013+02:00

Διαβάζω τη δήλωση που έκανε ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος, όταν πληροφορήθηκε ότι του απονεμήθηκε, από το Υπουργείο Πολιτισμού, το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων, για το σύνολο του έργου του: «Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία, ούτε τα λεφτά τους». Παρέπεμψε δε σε παλαιότερο κείμενο του με τον τίτλο «Εναντίον», που αρχίζει ως εξής: «Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο "υπείροχον έμμεναι άλλων", που μας άφησαν οι αρχαίοι. Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου ...». Είναι η αλήθεια ότι, κατά κάποιο τρόπο, εντυπωσιάστηκα από τη δήλωση αυτή. Το ξερα ότι είναι αντισυμβατικός ποιητής ο Χριστιανόπουλος («στριμμένο» χαρακτηρίζει ο ίδιος τον εαυτό του). Την παντελή όμως έλλειψη ματαιοδοξίας δεν τη συναντάς συχνά. Αντίθετα, τη συναντάς σπανιότατα. Σχεδόν ποτέ, θα έλεγα, εξ ού και το απόφθεγμα: «το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξαν ουδείς». Να, λοιπόν, σκέφτηκα εγώ τώρα, που υπάρχουν άνθρωποι που εμίσησαν και τη δόξα και το χρήμα. Αποφάσισα να γράψω μια ανάρτηση για το θέμα αυτό και άρχισα να ψάχνω φωτογραφίες του στο google. Πέφτω πάνω στη φωτο με την τήβεννο (πάνω). Χμμμμμμμμμ, περίεργο μου φάνηκε. Διαβάζω στο κείμενο ότι ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, τον Ιούνιο του 2011, αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Και φυσικά ήταν εκεί και δέχτηκε, μια χαρά και δυο τρομάρες, την τιμητική διάκριση. Συγκινήθηκε μάλιστα. Απορώ και καταλήγω: Τελικά δεν είναι εναντίον κάθε τιμητικής διάκρισης, όπως, ποιητική αδεία, ισχυρίζεται. Απλώς κάνει επιλογή ποια διάκριση θα δεχτεί και ποια όχι (αυτό το "απ' όπου και αν προέρχεται" τελικά δεν ισχύει). Είναι πράγματι εκκεντρικός (όχι, δεν θα έλεγα στριμμένος). Και καλά κάνει. Οι ιδιαίτεροι άνθρωποι είναι σχεδόν πάντα εκκεντρικοί. Και με τις δηλώσεις τους (ειλικρινείς ή όχι) μας δίνουν, συχνά, τροφή για προβληματισμό.
---------------------------------
Το απαίσιο, κατά το Χριστιανόπουλο, ρητό που μας άφησαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έχει ως εξής: «Αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων, μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν» (Ομήρου Ιλιάδα Ζ'208). Πάει δε να πει «Να είσαι πάντα πρώτος και ανώτερος από όλους και να μην ντροπιάζεις τη γενιά των προγόνων σου». Είναι αλήθεια ότι αυτό το συνεχές κυνήγι της πρωτιάς είναι πολύ καταπιεστικό και αγχωτικό. Δεν συμφωνείτε?

"Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης" σουρρεαλισμός στο θέατρο

2012-01-21T17:33:00.013+02:00

Δεν έχω δει την ταινία του Αλμοδοβάρ «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης». Απ’ ότι έχω διαβάσει και με πληροφόρησε σχετικά και η κόρη μου που την έχει δει, πρόκειται για μια ταινία πολύχρωμη, σπιρτόζικη και σουρρεαλιστική. Αυτή τη πολυχρωμία, τη σπιρτάδα και το σουρρεαλισμό προσπάθησε, προφανώς, να μεταφέρει ο Γιάννης Κακλέας στη θεατρική σκηνή. Τα κατάφερε????? Χμμμμμμμμμμμμμμμ, δεν αποφάσισα ακόμα. Ίσως μέχρι το τέλος της ανάρτησης να αποφασίσω και να σας πω.
Χθες βράδυ, λοιπόν, παρακολούθησα τη θεατρική παράσταση του έργου αυτού στο «Μικρό Παλλάς». Όπως αναφέρω και πιο πάνω, τη σκηνοθετεί ο Γιάννης Κακλέας. Πρωταγωνιστούν δε η Σμαράγδα Καρύδη, η Βίκυ Σταυροπούλου, η Αριέττα Μυτούση, ο Αντώνης Φραγκάκης, η Ντορέττα Παπαδημητρίου, η Νεφέλη Ορφανού κ.ά. Η υπόθεση, που διαδραματίζεται στη Μαδρίτη, τη δεκαετία του 80, έχει περίπου ως εξής: Ο Ιβάν (Αντώνης Φραγκάκης) εγκαταλείπει την Πέπα (Σμαράγδα Καρύδη), ηθοποιό β΄ διαλογής, αφήνοντας, απλώς, ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή της. Αυτή δε, στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, τον ψάχνει απεγνωσμένα, για να της εξηγήσει την αιτία της εγκατάλειψης της. Ταυτόχρονα ψάχνει να τον βρει και η σύζυγός του (Αριέττα Μουτούση). Αυτή δεν βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, αλλά έχει διαβεί προ πολλού τη θύρα της τρέλλας. Κοινώς έχει σαλτάρει. Εν τω μεταξύ, στο σπίτι της Πέπα, καταφτάνει η στενή της φίλη Καντέλα (Βίκυ Σταυροπούλου), που κάνει το μοντέλο για παχουλές (στα πρόθυρα κρίσης κι αυτή), καθώς και ο ντροπαλός γιος του Ιβάν με την (επίσης στα πρόθυρα κρίσης) αρραβωνιαστικιά του. Η Καντέλα είναι ταραγμένη και συγχυσμένη, γιατί υποψιάζεται ότι ο νέος εραστής της είναι τρομοκράτης. Εκεί, στο σπίτι της Πέπα, γίνεται ένα μικρό μπάχαλο, λεπτομέρειες του οποίου, ας μην αποκαλύψω, για όσους θελήσουν τελικά να δουν την παράσταση. Να μην τα πολυλογώ, κόσμος και αυτοκίνητο (ναι έχει και τέτοιο) πάει κι έρχεται στη σκηνή με γοργούς ρυθμούς, στριμώχνεται, τρέχει, χοροπηδά, πέφτει στα πατώματα, κλαίει, γελά, προσεύχεται, τηλεφωνεί, πυροβολεί κλπ κλπ, σε μια προσπάθεια του σκηνοθέτη να μεταφέρει, στο θεατρικό σανίδι, σουρρεαλιστική κινηματογραφική ματιά. Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε ήταν «τι είναι αυτή η πελλάρα?». Για όσους δεν είναι Κύπριοι, «πελλάρα» σημαίνει «τρέλλα», «ανοησία». Ήταν κι αυτό το στριμωξίδι στα καθίσματα του θεάτρου….
Α, ξέχασα να σας πω. Τα καθίσματα ήταν κάτι τεράστιοι καναπέδες (βλέπε φωτο κάτω), στους οποίους, όμως, έπρεπε να στριμωχτούμε αρκετά άτομα. Αν, δε, τύχαινε μερικά απ’ αυτά να είναι παχουλά, το στριμωξίδι ήταν πολύ ενοχλητικό. Λοιπόν, μέχρι το διάλειμμα, στη σκέψη μου κυριαρχούσε η εντύπωση ότι ήρθα να δω μια «πελλάρα», στριμωγμένη σ’ ένα καναπέ που χωρούσε λιγότερους. Μετά το διάλειμμα, όμως, η κατάσταση βελτιώθηκε αισθητά. Κατ’ αρχάς, δύο κυριούληδες, από τον καναπέ μας, πήγαν έξω να καπνίσουν. Γύρισαν δε όταν η παράσταση είχε ήδη αρχίσει και τα φώτα είχαν χαμηλώσει, με αποτέλεσμα ο ταξιθέτης να τους ζητήσει να καθήσουν σε άλλη θέση, ακριβώς δίπλα από την είσοδο. Έτσι γλυτώσαμε, γλυτώσαν κι αυτοί το στριμωξίδι. Καθήσαμε άνετα, επιτέλους!! Ήταν και το ότι η υπόθεση του έργου άρχισε πια να ξεκαθαρίζει (στην αρχή, με τα πολλά πήγαινε - έλα, ήταν λίγο μπερδεμένη). Και άρχισα, σιγά σιγά, να το απολαμβάνω λιγάκι. Τελικά δεν ήταν και τόσο ανοησία, όπως θεώρησα στην αρχή. Όχι όμως και κανένα αριστούργημα. Πέρασα, απλώς, ευχάριστα ...μετά το διάλειμμα. Φαντάζομαι ή μάλλον είμαι σίγουρη ότι η ταινία είναι πολύ καλύτερη. Το σουρρεάλ πάει πιο πολύ στον κινηματογράφο.
Το εισιτήριο? Ακριβούτσικο για τις μέρες που διανύουμε. 25 ευρώ. Α, και μια συμβουλή. Προτιμήστε τις πλαϊνές θέσεις (από τη δεύτερη και πάνω). Έχουν εξίσου καλή ορατότητα με τις κεντρικές και δεν παρατηρείται τόσο στριμωξίδι.

Η Κύπρος σε αριθμούς

2012-01-11T17:35:00.016+02:00

Μόλις γύρισα από την Κύπρο. Και, ως συνήθως, όταν γυρίσω από τη μικρή μου πατρίδα, θέλω να ασχολούμαι με κυπριακό θέμα. Σήμερα, λοιπόν, θα ασχοληθώ με την απογραφή που, στην ελεύθερη περιοχή που ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία, ολοκληρώθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2011, ενώ στην κατεχόμενη Κύπρο πραγματοποιήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2011.
Στην ελεύθερη περιοχή ο πληθυσμός έσπασε το φράγμα των 800.000 κατοίκων. Ανήλθε σε 838.897 άτομα. Κατά την προηγούμενη απογραφή του 2001 οι κάτοικοι ήταν 689.565. Είχαμε, λοιπόν, αύξηση 21,7% τα τελευταία 10 χρόνια. Από αυτό τον αριθμό το 51,3% (430.354) είναι γυναίκες και το 48,7% άνδρες (408.453), ενώ το 21,4% του πληθυσμού (179.547) είναι ξένοι υπήκοοι, σε σύγκριση με ποσοστό 9,4% το 2001. Από τους ξένους υπηκόους το 62,6% (112.424) προέρχεται από χώρες μέλη της Ε.Ε. και οι υπόλοιποι από τρίτες χώρες (67.123). Από τους κοινοτικούς, το μεγαλύτερο μερίδιο (31.044) προέρχεται από την Ελλάδα, 26.659 από τη Μ. Βρετανία, 24.376 από Ρουμανία και 19.197 από Βουλγαρία. Από τις τρίτες χώρες (εκτός Ε.Ε.) ο μεγαλύτερος αριθμός ξένων υπηκόων προέρχεται κυρίως από Φιλιππίνες (9.744), Ρωσία (8.663), Σρι Λάνκα (7.350) και Βιετνάμ (7.102). Ας σημειωθεί ότι από τις τελευταίες ασιατικές χώρες προέρχονται κυρίως οι οικιακοί βοηθοί, η παρουσία των οποίων είναι πολύτιμη για τα κυπριακά νοικοκυριά. Για το θέμα αυτό ασχολήθηκα σε παλαιότερη ανάρτηση μου.
Αύξηση σημείωσε και ο πληθυσμός στην κατεχόμενη Κύπρο. Τα τελευταία 5 χρόνια, δηλαδή από τον Απρίλιο του 2006 που έγινε εκεί η τελευταία απογραφή, καταγράφηκε αύξηση 11,2%, με τον αριθμό να φθάνει τις 294.906 από 265.100 που ήταν τότε. Δεν έγινε γνωστό πόσοι από αυτούς είναι Τουρκοκύπριοι και πόσοι έποικοι από την Τουρκία. Φοβάμαι ότι το μεγαλύτερο ποσοστό είναι έποικοι.
Αφού σημειωθεί ότι το 1960, που είναι το πρώτο έτος που λειτούργησε η ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία, οι επίσημες στατιστικές ανέβαζαν τον αριθμό των Ελληνοκυπρίων σε 450.000 (81,5%), ενώ των Τουρκοκυπρίων σε 102.000 (18,5%), βλέπουμε ότι σήμερα ο πληθυσμός της Κύπρου αφενός μεν έχει περίπου διπλασιαστεί και αφετέρου έχει αλλοιωθεί σε βάρος των Ελληνοκυπρίων.
Οι πιο πάνω αριθμοί και ειδικά η αύξηση των ξένων μεταναστών, η οποία, είναι αλήθεια ότι είναι και μια από τις αιτίες για την αύξηση της εγκληματικότητας στο νησί (όχι ότι οι Κύπριοι είναι άγιοι), δίνουν και μια απάντηση γιατί στην Κύπρο, τα τελευταία χρόνια, έχει, δυστυχώς, παρατηρηθεί ένα κύμα ξενοφοβίας. Δεν λείπουν, όμως, ευτυχώς και οι θετικές εκτιμήσεις για την παρουσία ξένων μεταναστών στην Κύπρο. Εκτός από την εξασφάλιση φτηνών εργατικών χεριών (κυρίως στον τομέα της οικιακής οικονομίας και του τουρισμού), μια άλλη θετική παράμετρος είναι και η ανανέωση του γενετικού υλικού στη νήσο, στην οποία, ας σημειωθεί, μέχρι πριν λίγα χρόνια υπήρχε τάση για ενδογαμία. Λόγω αυτής, παρατηρούνται αυξημένα ποσοστά μερικών ασθενειών, στις οποίες παίζει ρόλο η κληρονομική προδιάθεση, όπως π.χ. η μεσογειακή αναιμία, η σκλήρυνση κατά πλάκας κ.ά.
Τελειώνοντας θα αναφερθώ και πάλι σ’ ένα θέμα που έχω επισημάνει και στο παρελθόν. Στην Κύπρο υπάρχουν αρκετοί τηλεοπτικοί σταθμοί (ΡΙΚ1, ΡΙΚ2, SIGMA, MEGA Κύπρου, Αντένα Κύπρου, PLUS, EXTRA, CAPITAL κλπ). Παρακολούθησα δελτία ειδήσεων σχεδόν απ’ όλους τους σταθμούς αυτούς. Δεν υπήρξε δελτίο ειδήσεων που να μην είδα τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου να σχολιάζει, πρώτος και καλύτερος, πολιτικές ειδήσεις. Αμέσως μετά ή και πριν από τον αρχηγό της μείζονος αντιπολίτευσης Νίκο Αναστασιάδη, τσουπ, ο καλός μας ο Ιεράρχης να σχολιάζει επί παντός επιστητού ως πολιτικός παλιάς συντηρητικής παράταξης (μου θυμίζει λίγο, ως νοοτροπία, τον Καρατζαφέρη). Έλεος πια!

-------------------

Η εικόνα πάνω είναι ένας πίνακας του Κύπριου λαϊκού ζωγράφου Μιχάλη Κάσιαλου (1885-1974), που κτυπήθηκε θανάσιμα, το 1974, από Τούρκους στρατιώτες, όταν κατέλαβαν το χωριό του, την Άσσια, στην επαρχία Αμμοχώστου.

Πρόσωπα της χρονιάς και ευχές χριστουγεννιάτικες!

2011-12-24T23:48:00.008+02:00

Κοίταξα την τελευταία μου ανάρτηση και προβληματίστηκα. Μπαίνουν Χριστούγεννα κι εγώ έχω ακόμα αναρτημένο «το Χορό του Θανάτου»!! Χριστός κι Απόστολος! Είμαι απαράδεκτη. Τα Χριστούγεννα απαιτούν εορταστική, δηλαδή χαρούμενη ατμόσφαιρα. Όχι χορούς θανάτου. Ας προσπαθήσω λοιπόν να βρω κάτι χαρούμενο να γράψω, να ανεβεί και η διάθεση μας. Α, το βρήκα. Έλληνες πρωταγωνιστούν σε έντυπα, ανά τον κόσμο, ως πρόσωπα της χρονιάς. Ω, τι τιμή!! Έχουμε και λέμε.

Το αμερικάνικο περιοδικό ΤΙΜΕ ανέδειξε φέτος ως πρόσωπο της χρονιάς τον ανά τον κόσμο διαδηλωτή. Και φυσικά δεν μπορούσε να λείπει από αυτούς ο Έλληνας διαδηλωτής της πλατείας Συντάγματος. Και πρώτος και καλύτερος ο …Λουκάνικος!!! Ο σκύλος! Χμμμμμμμ, τι να πω? Μήπως θέλουν να μας πουν κάτι? Κάτι περί σκυλίσιας ζωής?
Η βρετανική εφημερίδα «The telegraph» ανέδειξε το Γιώργο Παπανδρέου ένα από τους ήρωες της χρονιάς!!!!!!! (εδώ ταιριάζουν τα πολλά θαυμαστικά). Κατά την εφημερίδα, πιέστηκε να αποδεχθεί τα δρακόντεια μέτρα λιτότητας κι εκείνος είπε «οκ, αλλά μόνο αν περάσουν από δημοψήφισμα». Χμμμμμμμμ, έτσι έγιναν τα πράγματα? Γιατί εγώ θυμάμαι ότι έγιναν κάπως αλλιώς? Πάει, γέρασα πια φαίνεται και το αλτσχάιμερ μου κτυπά την πόρτα.
Το γερμανικό περιοδικό «Spiegel» ανέδειξε ως μία από τις γυναίκες της χρονιάς (παγκοσμίως) την Εύα Καϊλή! Εδώ φτάνει το ένα θαυμαστικό, γιατί είναι η αλήθεια ότι για ένα πράγμα τουλάχιστον, της βγάζω το καπέλο. Κατήγγειλε, με επιστολή της, στο Πειθαρχικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, το Σωκράτη Ξυνίδη που την αποκάλεσε «καλτσοδέτα», όταν τόλμησε να …πει τη γνώμη της. Σαν δεν ντρέπεται, κοπέλα πράμα και να έχει και άποψη! Βέβαια, το "Spiegel" δεν την ανέδειξε γυναίκα της χρονιάς επειδή κατήγγειλε τον Ξυνίδη, αλλά γι' άλλο. Αλήθεια για ποιο? Ξέχασα. Αααα, δεν το γλυτώνω το Αλτσχάιμερ.

Αυτά τα τιμητικά, για την Ελλάδα μας, συνέβηκαν τις τελευταίες ημέρες και μου ανέβασαν τη διάθεση. Α, τι ωραία τι καλά, έχουμε και έλληνες ήρωες παγκοσμίως γνωστούς made by global media!! Και δεν θέλω να ακούω βλακείες, όπως π.χ. ότι αυτή η ...τιμή δεν είναι και τόσο τιμή και ότι οι πραγματικοί ήρωες δεν δημιουργούνται από τα ΜΜΕ με όρους εντυπωσιασμού, αλλά βρίσκονται ανάμεσα μας αφανείς και σιωπηλοί.

@@Φίλοι μου εύχομαι σε όλους σας «Χρόνια Πολλά»
----------------------------------------

Μια βραδιά με τον Αύγουστο Στρίντμπεργκ στο «Χορό του Θανάτου»

2011-12-17T12:57:00.010+02:00

Οι μέρες και τα γεγονότα που ζούμε καταθλιπτικά. Αυτό που θα μου έλειπε τώρα είναι να παρακολουθήσω κι ένα καταθλιπτικό έργο. Κι όμως. Παρακολούθησα χθες βράδυ το «Χορό του Θανάτου» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ στο θέατρο «Άλμα» με το Γιώργο Μιχαλακόπουλο, την Κατερίνα Μαραγκού και το Νίκο Αλεξίου. Αν και χαρακτηρίζεται το τραγικότερο έργο του Σουηδού δημιουργού, εντούτοις, όχι δεν μου μαύρισε την ψυχή. Το παρακολούθησα με ενδιαφέρον. Στο τέλος μου άφησε μεν μια πικρή γεύση, αλλά με ένα ανεπαίσθητο άγγιγμα ευαισθησίας και τρυφεράδας.
Ας πούμε δυο λόγια για την υπόθεση.
Η Άλις και ο Έντγκαρ είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι που ζει σ’ ένα σχετικά απομονωμένο νησί της Σουηδίας κοντά στη Στοκχόλμη. Πρόκειται, σε λίγες μέρες, να γιορτάσει την επέτειο των 25 χρόνων γάμου. Αυτή, πρώην ηθοποιός, που παράτησε την καριέρα της για να παντρευτεί τον Έντγκαρ, ένα στρατιωτικό, που δεν μπόρεσε στη ζωή του να προχωρήσει πέρα από λοχαγός. Η ζωή του μικρού νησιού θα μαραζώσει και τους δυο και θα τους κάνει να στραφούν ο ένας εναντίον του άλλου. Ο καθένας θεωρεί ότι στη ζωή του θα κατάφερνε πολύ περισσότερα αν δεν συνδεόταν με τον άλλο. Αλήθεια, πόσοι από μας δεν πιστεύουν το ίδιο? Πολλοί, μα πάρα πολλοί νομίζω. Μυθοποιούμε το παρελθόν μας, χτίζουμε το παρόν σε βάσεις δυσαρέσκειας και λατρεύουμε το υποτιθέμενο μέλλον μας, χωρίς την παρουσία του άλλου. Όλα αυτά, βέβαια, δίνονται με μια δόση, κάπως ξεπερασμένης, δραματικής υπερβολής που όμως δικαιολογείται από το χρόνο συγγραφής του έργου (1900-1905). Ο θάνατος που αγγίζει το ένα πρόσωπο από το ζευγάρι, αλλά και η έλευση ενός τρίτου προσώπου από το παρελθόν, έρχονται να ταράξουν την εύθραυστη ισορροπία του τρόμου. Γι λίγο όμως. Το τρίτο πρόσωπο φεύγει τρομαγμένο. Και το ζευγάρι…. Ας αφήσω όμως και κάτι να το διαπιστώσετε μόνοι σας, αν αποφασίσετε να δείτε το έργο.
Κάθε Παρασκευή το εισιτήριο προσφέρεται στα 10 ευρώ μόνο. Πολύ καλή τιμή για να παρακολουθήσετε ένα κλασσικό έργο με πολύ καλούς ηθοποιούς σε ένα συμπαθητικό θέατρο (το "Άλμα") με άνετα καθίσματα (το τονίζω αυτό, γιατί έχω κακοπάθει, κατά καιρούς, από άβολα καθίσματα θεάτρων). Το σκηνικό υποβλητικό, εκφράζει πολύ όμορφα το νόημα και την ατμόσφαιρα του έργου. Μια φυλακή που κλείνει μιζέρια, αλλά αφήνει να βλέπεις και τη φουρτουνιασμένη ομορφιά του κόσμου εκεί έξω.
-------------------------------
Ένα πολύ καλό σάιτ για τη ζωή και το έργο του Σουηδού Δραματουργού είναι το «Αύγουστος Στρίντμπεργκ» του Βασίλη Ρίτσου. Αν το διαβάσετε θα μπορέσετε να κατανοήσετε και την τάση του δημιουργού να ασχολείται και να αποτυπώνει κυρίως προβληματικές σχέσεις γάμου.

Στο "Ζυγό" παρέα με την Τάνια Τσανακλίδου και το κάπνισμα!

2011-12-11T17:15:00.014+02:00

Χθες, πέρασα μια βραδυά στο «Ζυγό» με την Τάνια Τσανακλίδου και την παρέα της (Ελένη Κοκκίδου, Κώστα Θωμαϊδη κλπ), σε μια παράσταση που την ονομάζουν «Ε-φαιδρία». Με τραγούδια και σκετσάκια. Η είσοδος όχι ιδιαίτερα ακριβή. Για μας που κλείσαμε τραπέζι ήταν 20 ευρώ το άτομο. Για τους όρθιους 10 ευρώ. Πήραμε (4 άτομα) μια μπουκάλα κρασί με φρούτα, για τα οποία πληρώσαμε άλλα 38 ευρώ. Δηλαδή η βραδιά μας στοίχισε κάπου 30 ευρώ το άτομο.
Η βραδιά άρχισε γλυκά. Η Τσανακλίδου, τραγουδίστρια της γενιάς μου, είναι μια από τις αγαπημένες μου. Η φωνή της, ιδιαίτερα μελωδική, διατηρείται ακόμα σε καλό επίπεδο. Τα σκετσάκια όμως... Υποτίθεται ότι σατυρίζουν τη σημερινή κατάσταση, αλλά χμμμμμμμ, τα βρήκα σαχλούτσικα. Πιο σαχλά απ’ αυτά του Λαζόπουλου (βλέπε εδώ ένα απ' αυτά). Μέχρις ενός σημείου με αποζημίωναν τα τραγούδια. Μέχρι που άρχισαν να δακρύζουν τα μάτια μου από τον καπνό. Ναι, αρκετοί κάπνιζαν στην αίθουσα, αδιαφορώντας για τους λοιπούς και φυσικά αδιαφορώντας για τη νομοθετική απαγόρευση του καπνίσματος. Ούτε σε μπουζουξίδικο να είμασταν. Ο καπνός της διπλανής μου, μάλιστα, ερχόταν όλος στη μούρη μου. Την παρακάλεσα να μη καπνίζει, γιατί με ενοχλεί ο καπνός, αλλά δεν ίδρωσε το αυτί της. Με κοίταξε εντελώς αδιάφορα και συνέχισε απτόητη. Μου χάλασε τη διάθεση. Και πιο πολύ όταν την έβλεπα αυτήν και τους άλλους καπνιστές που αδιαφορούσαν πλήρως για τους υπόλοιπους, τους μη καπνιστές, να χειροκροτούν με ενθουσιασμό στα σαχλά σκετσάκια. Τα σκετσάκια που, περίπου, έλεγαν ότι οι πολιτικοί αδιαφορούν για τους πολίτες. Εδώ αδιαφορούν οι ίδιοι οι πολίτες για το διπλανό τους.
Δεν άργησε να έλθει και η πλήρης απογοήτευση. Η Τάνια Τσανακλίδου άναψε τσιγάρο στη σκηνή και άρχισε να καπνίζει. Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο τσιγάρο το άναψε όταν τραγούδησε κάποιο τραγούδι που κάτι έλεγε σχετικά με τσιγάρο. Όμως δεν έμεινε εκεί. Το τραγούδι τέλειωσε και αυτή συνέχισε να καπνίζει κι άλλο, κι άλλο. Το ίδιο και οι μουσικοί της. Η διπλανή με κοίταξε θριαμβευτικά. Ξενέρωσα εντελώς.
Έφυγα απογοητευμένη. Πώς το είδαν μερικοί το κάπνισμα? Τάχα, αντίσταση κατά της νομοθετικής απαγόρευσης, κατά της κρίσης και κατά των πολιτικών????? Έλεος πια!

Λέτε να γέρασα και έγινα γκρινιάρα?
-----------------------------

Προσθήκη:

Διάβασα τη συνέντευξη που έδωσε η Τάνια Τσανακλίδου τον Οκτώβριο του 2011 στο «Ποντίκι» (βλέπε εδώ) κι έχω να παρατηρήσω το πιο κάτω: Σε ερώτηση της δημοσιογράφου αν έχει ευθύνες ο Έλληνας ψηφοφόρος για τη σημερινή κατάσταση της χώρας απάντησε «αγανακτισμένη» ότι δεν θέλει να ξανακούσει ότι έχει ευθύνες ο Έλληνας πολίτης. Τον χαρακτήρισε δε (τον πολίτη) ένα κακομαθημένο και βολεμένο παιδί, με ευθύνη όμως όχι δική του, αλλά των άλλων. Χμμμμμμμμμμ, πολύ βολική άποψη, για να διατηρούμε μια ζωή και να χαϊδεύουμε τα άλλοθι και τα ελαττώματα μας, δεν βρίσκετε κα Τσανακλίδου μου? Μήπως είναι καιρός να ενηλικιωθούμε πια όλοι?

Το μπρελόκ!

2011-12-09T10:44:00.003+02:00

Ταραγμένη γύρισε η κόρη μου από το περίπτερο. Και ακολούθησε ο εξής διάλογος:
-«Μαμά δεν μπορείς να φανταστείς τι πουλάνε στο περίπτερο!».
-«Τι πουλάνε κορίτσι μου?».
-«Πουλάνε μπρελόκ με τη φάτσα του Παπαδόπουλου».
-«Ποιού Παπαδόπουλου? του Αλέκου Παπαδόπουλου?
-"Όχι, καλέ"
-"Του μακαρίτη του Τάσου Παπαδόπουλου?»
-«Ούτε αυτού. Του Γεώργιου Παπαδόπουλου, του Δικτάτορα. Και μάλιστα όταν έκανα παρατήρηση στον περιπτερά, μου απάντησε ότι αυτά τα μπρελόκ έχουν μεγάλη ζήτηση και δεν πρόκειται να τα αποσύρει».
Κι όμως καλοί μου αναγνώστες μ’ εκείνα και με τούτα, εκεί καταντήσαμε. Να υπάρχουν Έλληνες που, εν έτει 2011 προς 2012, αγοράζουν μπρελόκ με τη φάτσα του Δικτάτορα. Χέρι - χέρι πολιτικοί και πολίτες υπονομεύουμε, ίσως άθελα μας, τη Δημοκρατία, διαβρώνουμε τη νομιμότητα, ενθαρρύνουμε την ανομία και το λαϊκισμό, χωρίς καλά καλά να συνειδητοποιούμε ότι, με την ανοχή μας, άρχισαν σιγά σιγά να ξεθαρρεύουν οι νοσταλγοί της Δικτατορίας.

Ανγκέλα- Δωροθέα Κάσνερ- Μέρκελ-Σάουερ

2011-11-27T00:17:00.014+02:00

Τις προάλλες βλέπαμε με τον άντρα μου ειδήσεις. Τις μέρες δε αυτές που ζούμε, ειδήσεις, χωρίς τη Μέρκελ, δεν νοούνται. Ως συνήθως, ο άντρας μου τη στόλιζε με διάφορα κοσμητικά επίθετα, τα οποία μου απαγορεύει η καλή μου ανατροφή να αναπαράγω. Με έβλεπε που ήμουν σιωπηλή και μου είπε ότι τελικά δεν έχει καταλάβει αν συμπαθώ ή αν αντιπαθώ τη Μέρκελ. Του απάντησα ότι ούτε τη συμπαθώ, ούτε την αντιπαθώ. Ότι απλώς προσπαθώ να την καταλάβω. Τέλος του είπα ότι τα χαρακτηριστικά που αντιπαθεί σ’ αυτήν (κρυψίνους, ψυχρή, αυταρχική) δεν αποκλείεται να οφείλονται, εν μέρει τουλάχιστον, στο ότι μεγάλωσε σ’ ένα ανελεύθερο περιβάλλον και καθεστώς. Δεν του άρεσε η απάντηση μου, ίσως γιατί θυμήθηκε ότι, κάποτε στα νιάτα του, ήταν θαυμαστής του καθεστώτος της Ανατολικής Γερμανίας. Μου ανταπάντησε δε ότι η Μέρκελ το παιζε αντιστασιακή τότε. Χμμμμμμμμμμ, δεν είμαι βέβαιη γι’ αυτό. Και αποφάσισα να κάνω μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο για τη ζωή της Μέρκελ. Μια και την έκανα, τη μοιράζομαι μαζί σας. Απ’ αυτά που έμαθα, τα πιο κάτω μου έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση.

Η Μέρκελ και συγκεκριμένα η Ανγκέλα Δωροθέα Μέρκελ (Angela Dorothea Merkel) όπως είναι το πλήρες όνομα της, δεν γεννήθηκε στην Ανατολική Γερμανία, όπως νόμιζα. Γεννήθηκε το 1954 στη Δ. Γερμανία και συγκεκριμένα στο Αμβούργο.
Ο πατέρας της, ο Χορστ Κάσνερ, παρόλο που ήταν λουθηρανός πάστορας, ήταν και αριστερός. Αποφάσισε δε, το 1957, να μετακομίσει με την οικογένεια του στην Ανατολική Γερμανία. Όταν, το 1961, κτίστηκε το τείχος του Βερολίνου, που τους απέκοψε πια από τη Δ. Γερμανία, η μητέρα της έκλαψε πικρά, ενώ ο πατέρας της ένιωσε, λέει, απελευθερωμένος(!). Ίσως απελευθερώθηκε από τον ίδιο τον εαυτό του, ένα μέρος του οποίου ήθελε να γυρίσει πίσω.
Η νεαρή Ανγκέλα Κάσνερ, ωθούμενη συνεχώς και από τον πατέρα της, ήταν άριστη μαθήτρια. Σπούδασε φυσική και χημεία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Δεν σπούδασε λοιπόν νομικά ή οικονομικά ή πολιτικές επιστήμες, όπως οι περισσότεροι πολιτικοί, αλλά θετικές επιστήμες. Θυμήθηκα και τη Μάργκαρετ Θάτσερ που κι αυτή σπούδασε χημεία.
Το επώνυμο Μέρκελ το απέκτησε από τον πρώτο της σύζυγο, τον Ούλριχ Μέρκελ (Ulrich Merkel) που σπούδαζε κι αυτός φυσική στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Τον παντρεύτηκε το 1977, αλλά χώρισαν πέντε χρόνια αργότερα. Η Ανγκέλα διατήρησε το επίθετο του, όπως κάνει και η δική μας, η Ντόρα Μπακογιάννη. Τουλάχιστον όμως ο Μπακογιάννης είναι ένας είδος συμβόλου. Ο Μέρκελ τι είναι? Ας σημειωθεί ότι σήμερα είναι παντρεμένη με το χημικό Γιοαχίμ Σάουερ (Joachim Sauer).
Δεν διάβασα κάτι περί αντικαθεστωτικής δράσης, όσο ζούσε στην Ανατολική Γερμανία. Αντίθετα, διάβασα ότι ανήκε στην Κομμουνιστική νεολαία, ένα διάστημα δε ήταν και Γραμματέας σε κάποια Οργάνωση της. Εργαζόταν, απρόσκοπτα, από το 1978 μέχρι το 1990 (δηλαδή μέχρι που κατέρρευσε το καθεστώς) στο Κεντρικό Ινστιτούτο Φυσικής Χημείας (ZIPC) στο Ανατολικό Βερολίνο. Ήταν επίσης μέλος της Ακαδημίας Επιστημών. Το Δεκέμβριο του 1989, λίγες εβδομάδες μετά την κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου, η Μέρκελ προσχώρησε στη Δημοκρατική Επαγρύπνηση (Demokratischer Aufbruch, DA). Ε, δεν νομίζω να θεωρείται αυτό αντίσταση στο καθεστώς!
Μετά την επανένωση της Γερμανίας, προσχώρησε στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα του Χέλμουτ Κολ, ο οποίος έγινε ο μέντορας της. Την αποκαλούσε «το κορίτσι μου» (βλέπε εδώ). Το έτος 1991 την έκανε Υπουργό Γυναικείων Υποθέσεων στην πρώτη, μετά την ενοποίηση, Κυβέρνηση. Ήταν η μικρότερη σε ηλικία υπουργός στην ιστορία της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας.
Το Δεκέμβριο του 1999, ενώ η Γερμανία συνταραζόταν από το σκάνδαλο της παράνομης χρηματοδότησης του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, μέσω τραπεζικών λογαριασμών της Ελβετίας και ο Κολ αρνιόταν κατηγορηματικά να προβεί σε οποιαδήποτε αποκάλυψη σχετικά με την προέλευση των παράνομων δωρεών, η Μέρκελ δημοσίευσε άρθρο σε γερμανική εφημερίδα απαιτώντας την αποδέσμευση του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος από τον Κολ. Σχετικά με την αποστασιοποίηση από το μέντορα της θα πει αργότερα σε συνέντευξη: "Εμείς οι ανατολικογερμανοί μάθαμε να συμβιβαζόμαστε με τους εξουσιαστές, δίχως όμως να δημιουργούμε απόλυτες δεσμεύσεις". Χμμμ, πώς σας φαίνεται αυτό?
Τέλος δεν μπορώ, παρά να αναφέρω την ανεξήγητη (?) αντίδραση της Μέρκελ στην έκδοση ευρωομολόγων, η οποία, όπως τουλάχιστον κατάλαβα από διάφορα οικονομικά άρθρα που διάβασα (όπως αυτό εδώ), θα βοηθήσει στη σταθεροποίηση της Ευρωζώνης και στην απόκρουση των επιθέσεων των διάφορων τοκογλύφων. Ή μήπως δεν είναι και τόσο ανεξήγητη, αλλά απλώς υποδηλώνει τη θέληση της Γερμανίας για προώθηση μιας Ευρώπης δύο ταχυτήτων? Όπως κάποτε υπήρξε Γερμανία δύο ταχυτήτων.

Μετά απ’ όλα αυτά που διάβασα, εξακολουθώ να μην αντιπαθώ, αλλά ούτε και να συμπαθώ τη Μέρκελ. Αν θα την ψήφιζα ποτέ? Όχι, δεν νομίζω.

----------------------------

Αρκετές πληροφορίες για τη ζωή της Μέρκελ τις πήρα από τη wikipedia.

Η θλιβερή ιστορία μιας χρεοκοπημένης οικογένειας...

2011-11-23T09:58:00.032+02:00

Μια ζωή ξόδευε περισσότερα απ’ όσα κέρδιζε αυτός και η γυναίκα του. Είχε υποσχεθεί στον εαυτό του και στην οικογένεια του ότι θα ζούσαν πολύ καλύτερα από τους γονείς, τους παππούδες και τους προπάππους του και προσπαθούσε να τηρήσει το λόγο του. Ήταν και αυτός ο γείτονας που ζούσε πλουσιοπάροχα και δεν ήθελε να φαίνεται αυτός υποδεέστερος. Ταξίδι στο Λονδίνο ο γείτονας? Ταξίδι στη Ρώμη αυτός. Αυτοκίνητο MERCEDES ο γείτονας? Αυτοκίνητο BMW αυτός. Γεύμα στη Μ. Βρεττανία ο γείτονας? Γεύμα στο HILTON αυτός. Τα παιδιά του στο Κολλέγιο ο γείτονας? Τα παιδιά του στου Ζηρίδη αυτός. Η γυναίκα του είχε βολευτεί. Αν και αντιλαμβανόταν ότι η ζωή που κάνανε ήταν υπεράνω των δυνατοτήτων τους, δεν διαμαρτυρόταν γι’ αυτό. Ίσα ίσα που προέβαλλε συνεχώς απαιτήσεις. Για να τα βγάλει πέρα αναγκαζόταν να παίρνει συνεχώς δάνεια από τις Τράπεζες. Μέχρι που έφτασε ο κόμπος στο χτένι και έντρομος συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε πια να πληρώνει τα τοκοχρεωλύσια. Και οι Τράπεζες άρχισαν να ανησυχούν σοβαρά ότι δεν θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω. Για να του δώσουν νέα δάνεια απαιτούσαν ψηλό επιτόκιο που δεν μπορούσε να το πληρώσει. Τα έξοδα όμως έτρεχαν. Η γυναίκα του και τα παιδιά του, αμέριμνοι, εξακολουθούσαν να απαιτούν τη ζωή που είχαν συνηθίσει. Μέχρι που μια μέρα τους μάζεψε, τους εξήγησε άκρες- μέσες την οικονομική κατάσταση της οικογένειας και τους ανακοίνωσε ότι θα γίνουν περικοπές στα οικογενειακά έξοδα. Όλη την αλήθεια, πάντως, δεν τους την είπε. Δεν ήθελε να του αποδώσουν την ταμπέλα του αποτυχημένου, του «looser». Η γυναίκα του και τα παιδιά του στην αρχή μούδιασαν, μετά άρχισαν να διαμαρτύρονται. Η γυναίκα του μάλιστα απαιτούσε να παραδώσει σ’ αυτήν τη διαχείριση των οικονομικών τους που ήταν, όπως έλεγε, πιο ικανή.
Η κατάσταση μέρα με τη μέρα χειροτερεύει. Ο μεγάλος γιος του έχει τελειώσει το Πανεπιστήμιο, αλλά δουλειά δεν βρίσκει. Τα δύο μικρότερα παιδιά δεν πηγαίνουν πια σε ιδιωτικό σχολείο, αλλά έχει να πληρώσει τα διάφορα φροντιστήρια που παρακολουθούν, τα οποία όμως σιγά σιγά περιορίζονται. Τη γυναίκα του τη διώξανε από τη δουλειά και έχει μπει στην ανεργία. Αποφάσισε να ρίξει τα μούτρα του και να πάει στην Τράπεζα, με την οποία συνεργαζόταν πιο πολύ τα τελευταία χρόνια. Τόσους τόκους έχει εισπράξει απ' αυτόν. Θα ζητήσει ένα μεγάλο νέο δάνειο, μπας και μπορέσει να ξελασπώσει. Η Τράπεζα, γνωρίζοντας πια την οικτρή οικονομική του κατάσταση, του έβαλε όρους. Ήθελε να εξασφαλίσει τα χρήματα της. Οι όροι είναι σκληροί, αλλά τους υπέγραψε για να πάρει τα χρήματα. Άλλους όρους τήρησε και άλλους όχι. Η γυναίκα του, ξεχνώντας ότι η οικτρή οικονομική τους κατάσταση οφείλεται, κατά ένα μέρος, και σ’ αυτήν και στις απαιτήσεις της, άρχισε να του κάνει σκληρή κριτική και να τον μέμφεται που υπέγραψε τη συμφωνία με την Τράπεζα. Αποτυχημένο τον ανεβάζει, ξεφτίλα τον κατεβάζει. Ο γιος του, ο μεγάλος, του κρατά μούτρα. Ενίοτε στήνει και ένα γερό καυγά μαζί του, θεωρώντας τον υπαίτιο που διαψεύστηκαν τα όνειρα του για μια καλή θέση στο Δημόσιο. Και σαν μην έφταναν όλα αυτά, έχει στο κεφάλι του κι ένα γέρο θείο του, παλιό αριστερό που πέρασε, ένα διάστημα, και από τη ΝΔ (επί Μητσοτάκη). Αυτός, λοιπόν, τον βάζει κατσάδα που παίρνει δανεικά από Ευρωπαϊκή Τράπεζα και γίνεται υπόδουλος της και δεν προτιμά Ρώσικη ή Κινέζικη! Καλύτερα να γίνεις δούλος των Ρώσων ή των Κινέζων, του λέει, παρά αυτών των βάρβαρων Ευρωπαίων.
Με τούτα και με κείνα, έφτασε η μέρα που θα εκταμιευόταν η 6η δόση του συμφωνημένου τραπεζικού δανείου. Τα έξοδα τρέχουν, τα χρέη τον περιμένουν στη γωνία. Τα χρήματα του φτάνουν μόνο για λίγες μέρες. Μετά δεν θα έχουν να φάνε. Θα τους κόψουν και το ρεύμα. Πήγε στην Τράπεζα να εισπράξει τη δόση. Ο γιος του τον ακολούθησε και άρχισε να τον βρίζει μπροστά στους υπαλλήλους της Τράπεζας. Τον αποκαλούσε ψεύτη και απατεώνα. Σε λίγο κατέφτασε και η γυναίκα του και προειδοποίησε το Διευθυντή της Τράπεζας ότι, όταν θα αναλάβει αυτή τη διαχείριση των οικονομικών της οικογένειας, θα ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση των όρων της σύμβασης. Ο Διευθυντής, χολωμένος, του ανακοινώνει ότι δεν πρόκειται να πάρει τη δόση, αν δεν υπογράψει τη σύμβαση δανείου ως εγγυήτρια και η γυναίκα του. Έφυγε άπραγος. Α, ξέχασα να σας πω. Εκεί που έφευγε, του φάνηκε ότι είδε το γείτονα (αυτόν με τη MERCEDES) να μπαίνει κατηφής στο γραφείο του Διευθυντή.
Η γυναίκα του αρνείται να υπογράψει. Θέλει τα λεφτά σαν τρελή, αναγκάστηκε τελικά να ομολογήσει ότι δάνειο, χωρίς όρους δεν γίνεται, αλλά δεν υπογράφει. Αυτή είναι περήφανη γυναίκα. Είναι Ελληνίδα, έχει μπέσα. Δεν ταπεινώνεται. Το πολύ πολύ, λέει, να πάρει τηλέφωνο ένα γνωστό της υπάλληλο της Τράπεζας και να του πει να πει στο Διευθυντή ότι συμφωνεί να πάρει ο άντρας της τα χρήματα. Μέχρι εκεί μπορεί να υποχωρήσει. Υπογραφή δεν βάζει, πάει και τελείωσε. Ο γιος του ο μεγάλος φωνάζει ότι αυτός ο εκβιασμός δεν θα περάσει, ανεμίζοντας, αγωνιστικά, το κόκκινο λάβαρο που βρήκε στην αποθήκη. Το πού η οικογένεια θα βρει τα λεφτά να καλύψει τις ανάγκες της, αν η μάνα του και ο Διευθυντής παραμείνουν μουλαρωμένοι, δεν είναι δική του δουλειά. Η δική του δουλειά είναι να καταγγέλλει τον πατέρα του και τη μάνα του και την Τράπεζα φυσικά. Δεν είναι να βρίσκει λύσεις.
Τα δύο μικρότερα παιδιά της οικογένειας ζάρωσαν στη γωνιά τους και περιμένουν να δουν τι θα γίνει. Βλέπουν τα καμώματα των μεγάλων και ο φόβος τους μεγαλώνει μέρα με τη μέρα.

Ελλάδα, η χώρα των "ειδημόνων" και των "αρμοδίων"!

2011-11-20T01:45:00.016+02:00

Τις προάλλες άκουγα μια, χαριτωμένη είναι αλήθεια, διαφήμιση στο ραδιόφωνο. Μια γυναίκα κι ένας άνδρας συνομιλούν και η γυναίκα ρωτά τον άντρα με τι ασχολείται. «Είμαι καρδιοχειρουργός στο Seattle Grace Hospital» απαντά αυτός γεμάτος αυτοπεποίθηση. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι δεν είναι καρδιοχειρουργός, ούτε καν γιατρός, απλώς βλέπει τη σειρά «Grey’s Anatomy» στην τηλεόραση και νομίζει ότι αυτόματα απέκτησε γνώσεις καρδιοχειρουργικής. Γέλασα, γιατί αναλογίστηκα πόσοι Έλληνες κάνουν το ίδιο! Η συντριπτική πλειοψηφία θα έλεγα. Ακούς παντού «ειδήμονες» να σου αναλύουν θέματα ιατρικής, οικονομίας, πολιτικής, νομικών κλπ με τον αέρα του πανεπιστήμονα.

Έτσι, μεταξύ άλλων, γίναμε όλοι νομικοί και δίνουμε νομικές συμβουλές. Προχθές ένας συγκάτοικος ήρθε να πληρώσει τα κοινόχρηστα (δυστυχώς, είμαι διαχειρίστρια φέτος) και με παρακάλεσε να αγοράσω κλειδαριά και να κλειδώσω το ντουλάπι με τους μετρητές της ΔΕΗ, για να μην μπορούν, λέει, οι υπάλληλοι της ΔΕΗ να έχουν πρόσβαση και να μας κόψουν το ηλεκτρικό ρεύμα, αν δεν το πληρώσουμε, λόγω του τέλους ακινήτου. Και αυτός, όπως μου είπε, δεν έχει σκοπό να πληρώσει το εν λόγω τέλος. Θα πάει, λέει, σε ένα ATM Tράπεζας και μ' ένα περίεργο τρόπο (που δεν τον πολυκατάλαβα) θα πληρώσει μόνο την αξία του ρεύματος. Πρέπει όμως, συνέχισε, να είναι κλειδωμένο το ντουλάπι, για να αποτραπεί η διακοπή της ηλεκτροδότησης του σπιτιού του. Όταν τον κοίταξα περίεργα, με πληροφόρησε ότι αυτή η φαεινή ιδέα- συμβουλή κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο, αλλά και σε ΜΜΕ και ότι την έχουν δώσει νομικοί. Έλα Χριστέ και Παναγία! Τι είδους νομική συμβουλή είναι αυτή!! Είναι φανερό ότι η οικονομική κρίση και οι απανωτοί φόροι και τέλη μας κτύπησαν όλους κατακέφαλα. Του απάντησα ότι καταλαβαίνω τον πόνο του και τις οικονομικές δυσκολίες του, άλλωστε σχεδόν όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε, αλλά δεν μπορώ να κλειδώσω το ντουλάπι, είναι παράνομο. Οι υπάλληλοι της ΔΕΗ πρέπει να έχουν πάντα πρόσβαση στους μετρητές, οι οποίοι, σύμφωνα με το νόμο, είναι ιδιοκτησίας της Επιχείρησης Ηλεκτρισμού και όχι δικοί μας. Αν αποκόψουμε την πρόσβαση, υπάρχει κίνδυνος να διακοπεί η ηλεκτροδότηση σε όλη την πολυκατοικία. Του είπα δε ότι αν δεν πειστεί η Κυβέρνηση να πάρει πίσω το μέτρο, ο μόνος νόμιμος τρόπος να μην του κόψουν το ρεύμα, ενώ δεν έχει πληρώσει το τέλος ακινήτου, είναι να καταφύγει στη Δικαιοσύνη. Με κοίταξε δύσπιστα, κούνησε το κεφάλι του και έφυγε.

Χθες διάβασα με έκπληξη στον ηλεκτρονικό τύπο (βλέπε εδώ) ότι ο Υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος τα έβαλε με το Μονομελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας που εξέδωσε προσωρινή διαταγή απαγόρευσης της διακοπής ηλεκτροδότησης ακινήτου, για το οποίο είχε εσφαλμένα υπολογιστεί το τέλος ακινήτου. Απέδωσε δε στο Δικαστήριο υπέρβαση δικαιοδοσίας και προανήγγειλε παρέμβαση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Χριστός κι Απόστολος! Τίποτε σ’ αυτόν τον τόπο δεν αφήνουν να το κρίνουν οι αρμόδιοι. Και ο μόνος αρμόδιος κ. Υπουργέ μου, για την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου σε μια συγκεκριμένη υπόθεση, είναι τα Δικαστήρια και όχι εσύ που είσαι εκπρόσωπος της Εκτελεστικής Εξουσίας, ούτε το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους που επικαλείσαι.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά θα διαβάσει την είδηση αυτή και ο γείτονας και θα γελά μαζί μου για τη συμβουλή που του έδωσα να καταφύγει στο Δικαστήριο.

----------------------

Προσθήκη:

Επειδή ο φίλος συμπλόγκερ @giorgos με ρωτά ποια η έννοια του άρθρου 77 του Συντάγματος, το οποίο ορίζει ότι «Η αυθεντική ερμηνεία των νόμων ανήκει στη νομοθετική λειτουργία» έχω να κάνω την εξής διευκρίνιση: Η συνταγματική επιταγή αυθεντικής ερμηνείας των νόμων αποκλειστικά από το νομοθέτη συνιστά κανόνα που ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ της Νομοθετικής Εξουσίας (Βουλής) και της Εκτελεστικής Εξουσίας (Κυβέρνησης). Απαγορεύει δε στη δεύτερη (δηλ. στην Κυβέρνηση) να ερμηνεύει αυθεντικά τη βούληση της πρώτης. Μόνο η Νομοθετική Εξουσία έχει την αρμοδιότητα έκδοσης ερμηνευτικών νόμων. Το άρθρο 77 δεν αφορά και δεν δεσμεύει τη Δικαστική Εξουσία, κατά την εκτέλεση της συνταγματικής της αποστολής. Στο πλαίσιο της εν λόγω αποστολής τους, τα Δικαστήρια δεν προβαίνουν σε αυθεντική ερμηνεία των νόμων, αλλά έχουν την εξουσία να ερμηνεύουν τις νομοθετικές διατάξεις που είναι κρίσιμες για την επίλυση της συγκεκριμένης διαφοράς που φέρεται, εκάστοτε, ενώπιον τους.

Ολοταχώς προς το Φούφουτο??

2011-11-09T20:13:00.009+02:00

Προχθές βράδυ κοιμήθηκα με το όνομα του Λουκά Παπαδήμου και το πρωί ξύπνησα με το όνομα του Βασίλη Σκούρτη. Το βράδυ κοιμήθηκα με το όνομα του Απόστολου Κακλαμάνη και σήμερα ξύπνησα με το όνομα του Φίλιππου Πετσάλνικου. Έλεος! Με την κατηφόρα που πήραν οι επιλογές, φοβάμαι πια να πάω για ύπνο, γιατί τρέμω τι όνομα θα ακούσω το πρωί.

Περιμένοντας τον καπνό....

2011-11-08T13:19:00.008+02:00

Τι γίνεται βρε παιδιά?

Δεν σας φαίνεται ότι παρατράβηξε η αναμονή????? Από το Λουκά Παπαδήμο, φτάσανε να συζητάνε για τον Απ. Κακλαμάνη και το Φιλ. Πετσάλνικο. Και μη χειρότερα.

Μα, επιτέλους, με ποιον είσαι θυμωμένος κ. Σαμαρά?

2011-11-06T12:28:00.013+02:00

Εδώ και αρκετό καιρό βλέπω τον Αντώνη Σαμαρά να είναι διαρκώς θυμωμένος (κοινώς "τσαντισμένος") στις τηλεοπτικές εμφανίσεις του. Μάλιστα το θυμό του συνοδεύουν ορισμένες νευρικές κινήσεις, όπως π.χ. απότομη ανύψωση των ώμων (και των δύο ώμων, όχι του ενός, όπως κάνει ο Επίτιμος). Δεν μπορώ δε, παρά να εκφράσω την απορία μου. Γιατί, ή μάλλον με ποιον είναι τόσο θυμωμένος ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας? Θα μου πείτε, βέβαια, πώς τολμώ να ρωτάω γιατί ο οποιοσδήποτε Έλληνας είναι θυμωμένος, σήμερα, με την κατάσταση που βρισκόμαστε. Κι όμως τολμώ, γιατί ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι ο οποιοσδήποτε Έλληνας. Είναι ο αρχηγός ενός κόμματος, που το μερίδιο του στη διαμόρφωση της σημερινής άθλιας κατάστασης είναι περισσότερο από φανερό. Μάλιστα ο ίδιος ήταν μέλος της τελευταίας μοιραίας Κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή που μας έφερε στο χείλος της χρεοκοπίας (ανεξαρτήτως του ότι οι προηγούμενες καθώς και η μετέπειτα Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έπαιξαν κι αυτές το ρόλο τους στην επέλευση της καταστροφής).

Σε ρωτώ, λοιπόν, Αντώνη Σαμαρά. Με ποιον είσαι τόσο θυμωμένος?

Με το ΠΑΣΟΚ και το Γιώργο Παπανδρέου που δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν αποτελεσματικά το τεράστιο χρέος που δημιουργήθηκε, είναι αλήθεια, με την ευθύνη και των δύο μεγάλων κομμάτων?
Με το κόμμα σου, τη ΝΔ, που ενώ είχαμε μπει, επί των ημερών της, ήδη βαθιά στην ύφεση και το έλλειμμα είχε ξεφύγει σε ποσοστό πολύ πάνω από 10%, εξακολουθούσε να διορίζει τα "δικά της παιδιά" σε διάφορες θέσεις που δημιουργούσε προς τούτο (ας μη ξεχνάμε την αλήστου μνήμης "ΑΓΡΟΓΗ") και κυρίως μας κορόιδευε ότι το έλλειμμα είναι… Αλήθεια, πόσο μας έλεγε ότι είναι, δεν θυμάμαι καλά, 3%? Ή προς το τέλος «ομολόγησε» ότι είναι 6% ????
Με τον εαυτό σου που δεν κατόρθωσες να πετάξεις από πάνω σου το προφίλ του περιφερειακού εθνικιστή (μη ξεχνάμε ότι εξαιτίας σου έχει βαλτώσει εδώ και 20 χρόνια το "Σκοπιανό" και όλη η Υφήλιος αποκαλεί πλέον τη γείτονα χώρα "Μακεδονία" σκέτο), να πεις όλη την αλήθεια στους πολίτες (π.χ. ότι δεν παίρνουμε δανεικά, χωρίς δεσμεύσεις) και να αρθείς υπεράνω ατομικού και κομματικού συμφέροντος?

Άσχετο?

2011-11-04T23:52:00.020+02:00

Περιμένω το αποτέλεσμα για την ψηφοφορία της παροχής ψήφου εμπιστοσύνης σε μια Κυβέρνηση που, υποτίθεται, αύριο το πολύ μεθαύριο, θα φύγει. Άλλο πάλι και τούτο!! Για να περάσει η ώρα κάνω τη βόλτα μου στο διαδίκτυο. Και πέφτω πάνω σε μια φωτογραφία (βλ. εδώ). Έλα Χριστέ και Παναγία! Απεικονίζει τον Πειραιώς Σεραφείμ, τη Λιάνα Κανέλλη του ΚΚΕ και το βιβλίο του Κ. Πλεύρη «Εβραίοι, Όλη η αλήθεια». Όλοι μέσα στην καλή χαρά. Όχι το βιβλίο, ο Σεραφείμ και η Κανέλλη είναι μέσα στη χαρά. Θα μου πείτε άσχετο. Είναι όμως άσχετο? Δεν δείχνει το αλαλούμ της ελληνικής πραγματικότητας??? Αναρωτιέμαι αν θα είχε τόσο μεγάλη χαρά η Κανέλλη αν της χάριζε ο Αλ. Τσίπρας ή ο Φ. Κουβέλης ένα άλλο βιβλίο, όπως π.χ. το "Η ηθική ταυτότητα της Αριστεράς, χθες, σήμερα" του Θανάση Βακαλιού. Όχι δεν αστειεύομαι.

--------------------------
Προσθήκη:
Ο ιστολόγος @JustAnotherGoneOff, από τον οποίο πήρα τη φωτογραφία, διευκρινίζει με σχόλιο του, κατόπιν δικής μου παράκλησης (στο ιστολόγιο του), ότι στην εν λόγω φωτογραφία, την οποία αλίευσε από εδώ, έγινε μοντάζ, μόνο, όμως, ως προς την προσθήκη του βιβλίου του Πλεύρη. Η συνάντηση και οι χαρούλες είναι αληθινές. Τροποποιώντας, λοιπόν, λίγο, το πιο πάνω σχόλιο μου αναρωτιέμαι: Θα μετείχε, άραγε, η Κανέλλη σε κοινή εκδήλωση της Αριστεράς με Τσίπρα και Κουβέλη και μάλιστα θα έκανε και τόσες χαρούλες???

Αυτή είναι η πρωτότυπη φωτογραφία

Τι ήταν αυτό πάλι που μας βρήκε?

2011-11-01T18:43:00.007+02:00

«Το παιδί δεν κάνει για Πρωθυπουργός» είχε πει κάποτε ο «Επίτιμος» για το ΓΑΠ και δεν του δώσαμε σημασία. «Επίτιμος» είναι αυτός, όλο κακίες λέει, σκεφτήκαμε. Και να που τώρα ο «γρουσούζης» τείνει να επαληθευτεί. Τι φαεινή ιδέα ήταν αυτή για το δημοψήφισμα!

Σε τέτοιες κρίσιμες καταστάσεις, όπως αυτή που βρισκόμαστε τον τελευταίο καιρό, χρειαζόμαστε Ηγέτη με πυγμή, ψυχραιμία, αποφασιστικότητα και πάνω απ’ όλα μακριά από λαϊκισμούς. Δεν χρειαζόμαστε Ηγέτη, Πόντιο Πιλάτο, που να ρίχνει το μπαλάκι σε μένα, σε σένα, στην κυρά Μαρίκα από το χωριό, οι οποίοι, μετά το κακό που μας βρήκε, βρισκόμαστε, οι περισσότεροι, εν πλήρη συγχύσει. Και αν πούμε «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα (που είναι πολύ πιθανό, έτσι όπως, πολλοί, το είδαμε «Τσε Γκεβάρα»), μετά τι? Ή μήπως έχει πειστεί (ο ΓΑΠ) ότι δεν θα φτάσουμε τελικά μέχρι εκεί, αφού επίκειται η πτώση του, την οποία είναι έτοιμος να αποδώσει σε «αποστάτες»?

Δεν ξέρω βρε παιδιά, με κείνα και με τούτα είναι να μη σε πιάσει κοιλόπονος και να τρέχεις σε Νοσοκομείο?

Χθες βράδυ δραπέτευσα στο βροχερό Παρίσι

2011-10-30T11:03:00.011+02:00

Είχα καιρό να περάσω όμορφα. Και χθες βράδυ πέρασα πραγματικά όμορφα. Επισκέφτηκα το φθινοπωρινό (ή μήπως ανοιξιάτικο) Παρίσι, μέσα από τη κινηματογραφική ματιά του Γούντι Άλλεν («Μεσάνυχτα στο Παρίσι»). Είδα τον Γκιλ, ένα ρομαντικό Αμερικάνο, βαλτωμένο ανάμεσα σε μια δουλειά που δεν τον γεμίζει (σεναριογράφος στο Χόλυγουντ) και μια αταίριαστη σχέση με την πραγματίστρια αρραβωνιαστικιά του, να δραπετεύει κάθε βράδυ, όταν το ρολόι της Εκκλησίας κτυπήσει μεσάνυχτα, σαν μια νέα Σταχτοπούτα, σε αντίστροφη όμως με αυτήν κίνηση. Και να μεταφέρεται μαγικά στο Παρίσι της δεκαετίας του 20. Εκεί ζει τη ζωή που πάντα ονειρευόταν. Εκεί είναι μόνο συγγραφέας, δεν χρειάζεται να κάνει «δεύτερες» δουλειές για βιοπορισμό, ούτε να κουβεντιάζει με την άχρωμη υπερκαταναλωτική μέλλουσα πεθερά και τον ακροδεξιό μέλλοντα πεθερό του. Εκεί γνωρίζει και συναναστρέφεται τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, το Σκοτ Φιτζέραλντ και τη γυναίκα του Ζίλντα, τον Πάμπλο Πικάσσο, το Σαλβαντόρ Νταλί, τη Γερτρούδη Στάιν, τον Κόουλ Πόρτερ κ.α. Εκεί οι ήρωες του είναι μόνο γοητευτικοί. Τα ελαττώματα τους ωραιοποιούνται, είναι άξια θαυμασμού. Εκεί η Αντριάνα, μούσα του Πικάσσο, τον ερωτεύεται μόνο με το άκουσμα της πρώτης φράσης από το μυθιστόρημα του. Δεν τον αμφισβητεί, όπως η αρραβωνιαστικιά του, η Ινές, που του λέει να το βουλώσει, για να ακούσει τις φανφάρες του ψευτοδιανοούμενου Πωλ, ενός παλιού, αλλά και ξαναζεσταμένου φλερτ της. Ώσπου η Αντριάνα τον παρασύρει σε μια παλαιότερη εποχή, αυτή της Μπελ Εποκ. Σε μια εποχή που αυτή θαύμαζε. Σε μια εποχή που αυτή ονειρευόταν να ζήσει. Κανένας, τελικά, δεν είναι ευχαριστημένος με τον παρόν του. Οι περισσότεροι θέλουμε να δραπετεύσουμε σε μια άλλη εποχή και ίσως σ’ ένα άλλο τόπο. Και είναι αλήθεια ότι τώρα τελευταία, εμείς οι Έλληνες έχουμε κάθε λόγο να θέλουμε να δραπετεύσουμε. Έστω και για λίγο.

Τελικά ο ήρωας μας επιλέγει το παρόν. Ποιο «παρόν» όμως? Αυτό της πεζής δουλειάς του στην Καλιφόρνια των Η.Π.Α. και της πραγματίστριας, αλλά και άπιστης αρραβωνιστικιάς του? Όχι βέβαια. Επιλέγει να ζήσει ένα παρόν στο βροχερό Παρίσι, με μια κοπέλα του παρόντος μεν, αλλά νοσταλγό κι αυτή του παρελθόντος. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα? Δεν το ξέρουμε. Ίσως ναι, ίσως και όχι.
----------------------------
Διαβάστε κι αυτή την ανάρτηση "Μαγεμένη σοφίτα, ζεστό κρουασάν". Γράφτηκε από την κόρη μου με αφορμή την ίδια ταινία.

Παιδικό γέλιο ενάντια στο χρέος

2011-10-28T11:29:00.007+03:00

Πάνω που σκεφτόμουνα τι επιπτώσεις θα έχει το «κούρεμα», κατά 50%, του ελληνικού χρέους στην Ελλάδα, στους πολίτες της, στις Τράπεζες και κυρίως στα Ασφαλιστικά Ταμεία της και αναρωτιόμουνα αν τελικά οι «εταίροι μας» έλαβαν υπόψη, όχι μόνο τη δημοσιονομική εξυγίανση μας, αλλά και την ανάγκη εξόδου μας από την ύφεση, ήρθε η κόρη μου και μ’ έβγαλε από τις σκέψεις μου. «Μαμά, θέλεις να γελάσεις?» μου είπε. «Αν θέλω, λέει, σαν παλαβή το θέλω». Μου έβαλε ένα βίντεο. Και πράγματι γέλασα, δυνατά και ανέμελα. Ξέχασα για λίγο, το χρέος, την οικονομική ύφεση, το πρωτογενές πλεόνασμα που το περιμένουμε και δεν έρχεται, τη δημοσιονομική εξυγίανση και ό,τι αυτή συνεπάγεται…. Για να δούμε, θα γελάσετε κι εσείς?

Προβληματισμοί πάνω στο ψήφισμα της Γ.Σ. των Δικαστών (ανανεωμένο)

2011-10-16T17:43:00.015+03:00

Χθες, Σάββατο 15-10-2011, οι Δικαστές της χώρας πραγματοποίησαν έκτακτη γενική συνέλευση, με θέματα, μεταξύ άλλων, τις συνθήκες απονομής της Δικαιοσύνης, το σεβασμό της Συνταγματικής θέσης των Δικαστών και την οικονομική μεταχείριση τους (βλέπε εδώ). Μέχρι εδώ καλά. Έχουν, κατά ένα μέρος, δίκιο να διαμαρτύρονται γιατί είναι αλήθεια ότι α) οι συνθήκες απονομής της Δικαιοσύνης έχουν γίνει πολύ δύσκολες (βλέπε πρόσφατη ανάρτηση μου επί του θέματος αυτού). Οι Δικαστές δεν είναι μεν υποχρεωμένοι να τηρούν το ωράριο των δημοσίων υπαλλήλων (προσέρχονται στο Δικαστήριο όταν έχουν κάποια υπηρεσία), αλλά είναι γνωστό ότι δουλεύουν πολλές ώρες στο σπίτι τους (καθημερινές, αργίες, ακόμα και διακοπές) μελετώντας και επεξεργαζόμενοι αμέτρητες δικογραφίες, β) η Κυβέρνηση δεν φαίνεται ή μάλλον δεν θέλει να κατανοεί τη συνταγματική θέση των Δικαστών ως της τρίτης άμεσης κρατικής λειτουργίας και έχει αποφασίσει, μεταξύ άλλων, να τους υπάγει στο ΙΚΑ (κάτι που δεν θα κάνει για τους άλλους άμεσους κρατικούς λειτουργούς, δηλαδή τους βουλευτές και τους Υπουργούς) και γ) οι αποδοχές τους έχουν ήδη μειωθεί κατά 38,50% (δηλ. σε ποσοστό μεγαλύτερο της μείωσης των άλλων μισθών του δημόσιου τομέα) και έπεται, λέει και νέα μείωση.

Όταν όμως διάβασα το ψήφισμα της έκτακτης αυτής Γ.Σ., είναι αλήθεια ότι έμεινα για πολύ ώρα σκεπτική και προβληματισμένη, για να μην πω άναυδη. Αποφασίστηκαν, διαβάζω εδώ, τα εξής:

«Πρώτον, από τη Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2011 έως και την Τακτική Γενική Συνέλευση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, τα Δικαστήρια θα διακόπτουν τις συνεδριάσεις τους καθημερινά , από ώρα 12.00 έως ώρα 15.00.

Δεύτερον, από τη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2011, οι Δικαστές θα ασκούν το Λειτούργημα τους, αποκλειστικά και μόνον στα Δικαστικά Καταστήματα και εντός του χρόνου που τα Δικαστήρια θα λειτουργούν και υπό τις συνθήκες υλικοτεχνικών υποδομών και ασφάλειας προσωπικού και εγκαταστάσεων που αυτά σήμερα παρέχουν και ως εκ τούτου δεν θα δημοσιεύονται αποφάσεις, εκτός από αυτές που αφορούν επείγουσες πολιτικές και ποινικές υποθέσεις».

Κατ’ αρχάς προβληματίστηκα, γιατί αποφασίστηκε καθημερινή τρίωρη διακοπή των συνεδριάσεων των Δικαστηρίων, μια μορφή δηλαδή απεργιακής κινητοποίησης, ενώ, κατά το άρθρο 23 παρ.2 εδ. β΄ του Συντάγματος "απαγορεύεται η απεργία με οποιαδήποτε μορφή στους δικαστικούς λειτουργούς ....". Και είναι μεν αλήθεια ότι και παλαιότερα, σε μεμονωμένες έκτακτες περιπτώσεις, είχε πραγματοποιηθεί τέτοια διακοπή των συνεδριάσεων των Δικαστηρίων, αλλά εκείνο ήταν εντελώς έκτακτο, δεν ήταν επί καθημερινής βάσεως. Τώρα αυτό, χμμμμμμμμ, μου φαίνεται ευθεία παραβίαση του Συντάγματος. Και όσο και αν άλλες συντεχνίες (βλ. ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ΠΟΕ-ΟΤΑ κλπ) επιλέγουν κινητοποιήσεις που είναι αντίθετες στο νόμο και το Σύνταγμα, το να κάνουν το ίδιο και οι Δικαστές, είναι, τουλάχιστον, άκομψο. Το άλλο δε που δεν μου άρεσε καθόλου είναι ότι αποφάσισαν, λέει, από μόνοι τους, να τηρούν το ωράριο των δημοσίων υπαλλήλων (κάτι για κτύπημα κάρτας δεν διάβασα πάντως) και να μην εκδίδουν αποφάσεις, παρά μόνο τις πολύ επείγουσες. Έλα Χριστέ και Παναγία. Αν δεν είναι αυτό αυτοϋπονόμευση, τότε τι είναι? Συνήλθαν για να διαμαρτυρηθούν για το μη σεβασμό της Συνταγματικής θέσης των Δικαστών και υπονομεύθηκαν μόνοι τους. Αποφάσισαν να συμπεριφέρονται ως απλοί δημόσιοι υπάλληλοι, δρώντας μάλιστα ως συντεχνία.

Δεν ξέρω τι να πω. Ή μάλλον ξέρω. Έχω να πω τα εξής: Η Δικαιοσύνη είναι η τρίτη κρατική εξουσία, σύμφωνα με το Σύνταγμα. Η εξουσία που ελέγχει τις άλλες δύο (τη νομοθετική και την εκτελεστική). Και πρέπει να μείνει όρθια, ακόμη και αν το υπόλοιπο Κράτος υπολειτουργεί, ακόμη και αν καταρρέει. Είναι η τελευταία ελπίδα του αδικούμενου πολίτη. Δεν επιτρέπεται να καταθέσει τα όπλα, δεν επιτρέπεται να μην εκδίδει αποφάσεις, όσο και αν οι δικαστικοί λειτουργοί υποτιμώνται (αν υποτιμώνται) από τις άλλες δύο εξουσίες, όσο και αν αντιμετωπίζουν οικονομικά ή άλλα προβλήματα που πάντως δεν είναι μεγαλύτερα των προβλημάτων των υπόλοιπων ελλήνων πολιτών.
-------------------------------
Προσθήκη:
Ένας Δικαστής μου έστειλε χθες αργά στο μαίηλ μου ένα σύνδεσμο (link), όπου υπάρχει ένα βίντεο. Στο εν λόγω βίντεο φαίνεται ο ΓΑΠ να μιλά στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ και να λέει, μεταξύ άλλων, ότι οι Δικαστές είναι οι πιο ακριβοπληρωμένοι "δημόσιοι υπάλληλοι", ότι οι αποδοχές τους είναι μεγαλύτερες και αυτών ακόμα των βουλευτών και ότι αρνήθηκαν τη μείωση. Έμεινα για μια ακόμη φορά άναυδη. Επειδή ξέρω τους μισθούς των Δικαστών, λέω με παρρησία ότι ο ΓΑΠ λέει ψέμματα. Ένας ανώτερος Δικαστής παίρνει τα ΜΙΣΑ, ίσως και λιγότερα, από ένα βουλευτή, ο οποίος, ας σημειωθεί, μπορεί κάλλιστα να ασκεί και το επάγγελμα του (του γιατρού, του δικηγόρου κλπ) και να έχει απ' αυτό πρόσθετα εισοδήματα. Οι δε αποδοχές των Δικαστών, όπως λέω και πιο πάνω, μειώθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια κατά 38,50% και υπάρχει η πρόθεση να μειωθούν ακόμα περαιτέρω. Την τελευταία αυτή περαιτέρω μείωση αρνούνται οι Δικαστές.
Παρόλα όμως τα ψέμματα του ΓΑΠ, εξακολουθώ να έχω την ίδια άποψη σχετικά με τις εξαγγελθείσες κινητοποιήσεις των Δικαστών. Η Δικαιοσύνη πρέπει να μένει όρθια, ακόμα και όταν αδικείται από την Εκτελεστική Εξουσία, γιατί αυτό επιτάσσει το καθήκον της απέναντι στον πολίτη.

Να πώς πνιγήκαμε στα σκουπίδια...

2011-10-12T18:05:00.005+03:00

Είναι μέρες που ήθελα να γράψω κάτι για τα σκουπίδια που μας πνίγουν και μας ταλαιπωρούν όλους. Δεν μας φτάνει η εθνική μας κατάθλιψη, η αβεβαιότητα που βασανίζει όλους, η απενταρία μας, έχουμε και τους τόνους σκουπιδιών να μας βρομίζουν και να απειλούν να μας καταπιούν. Δίσταζα όμως να τα «ψάλλω» στους εργαζόμενους στην καθαριότητα, γιατί έλεγα, άσε είναι και το «ιερό» δικαίωμα της απεργίας από την άλλη μεριά, μέσω του οποίου οι εργαζόμενοι διεκδικούν τα δικαιώματα τους, με την αντίστοιχη θυσία της στέρησης του μισθού τους. Αυτά, μέχρι σήμερα που έμαθα ότι τόσες μέρες πνιγήκαμε στα σκουπίδια και κοντεύουμε να πιάσουμε χολέρα, όχι γιατί οι εργαζόμενοι ασκούν το «ιερό δικαίωμα της απεργίας», αφού απεργία δεν κήρυξαν, αλλά γιατί βρήκαν ένα εύσχημο τρόπο (για να μην πω κάτι χειρότερο) αφενός μεν να δημιουργήσουν μείζον πρόβλημα με τα σκουπίδια (σ' εμάς κυρίως, παρά στην Κυβέρνηση) και αφετέρου να μην απεργήσουν, πράγμα που θα είχε ως συνέπεια τη μη πληρωμή τους. Να κάθονται, δηλαδή και να πληρώνονται. Ποιος είναι αυτός ο τρόπος? Μερικοί από αυτούς (κατά προτίμηση συνδικαλιστές που δεν έχουν και υποχρεωτικό ωράριο) κατέλαβαν, λέει, τους ΧΥΤΑ και εμποδίζουν τα απορριματοφόρα να αδειάζουν τα σκουπίδια. Έτσι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, πάνε, κτυπάνε κάρτα και κάθονται, χωρίς όμως να χάνουν το μισθό τους (βλέπε εδώ). Άκουσα δε και κάποιο συνδικαλιστή τους, σήμερα στο ραδιόφωνο, να χαρακτηρίζει «αγώνα των εργαζομένων» αυτή τη, (πώς να την πω τώρα?) πονηριά? Ας την πω, καλύτερα, παντελή έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας.

Αχχχχχχχχχχχ, πότε θα πάψουμε να κάνουμε ο ένας τη ζωή του άλλου δύσκολη και αυτό να το ονομάζουμε «αγώνα»????

Φίλιπ Ρέσλερ. Ένας Βιετναμέζος που έγινε πιο Γερμανός από τους Γερμανούς!

2011-10-07T12:14:00.013+03:00

Κοίταζα στην τηλεόραση το Γερμανό Υπουργό Οικονομίας, Φίλιπ Ρέσλερ (Philipp Roesler) και αναρωτιόμουνα. Τυπικός Γερμανός και βέβαια δεν είναι. Εντελώς διαφορετικός απ' αυτό που θα χαρακτήριζε κάποιος ως Άρια φυλή. Άραγε είναι Κινέζικης καταγωγής, Κορεάτικης, μιγάς, τι είναι? Τελικά έμαθα. Είναι Βιετναμικής καταγωγής. Με το τέλος του πολέμου του Βιετνάμ, το 1973, τον βρήκαν, βρέφος ακόμα, οι Γερμανοί γονείς του (οι Roesler) σ’ ένα ορφανοτροφείο στη Σαϊγκόν και τον πήγαν στη Γερμανία, όπου τον υιοθέτησαν και τον βάφτισαν Philipp. Τον μεγάλωσαν σαν Γερμανόπουλο. Σπούδασε γιατρός και έφτασε μέχρι το βαθμό του αρχίατρου στο γερμανικό στρατό. Κατόπιν στράφηκε στην πολιτική, εντάχτηκε στο Φιλελεύθερο Κόμμα (FDP), και κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα να γίνει πρόεδρός του! Σήμερα είναι όχι μόνο Υπουργός Οικονομίας, αλλά και αντικαγκελλάριος! Και μου φαίνεται τόσο νέος!

Άραγε τι να σκέφτεται για την πρώτη πατρίδα του, το Βιετνάμ? Νιώθει, έστω και κατ’ ελάχιστον, Βιετναμέζος? Ή τον έχει απορροφήσει η προσπάθεια να αποδείξει σε όλους ότι είναι πιο Γερμανός από τους Γερμανούς? Μου κάνει εντύπωση ότι η βιογραφία του που κυκλοφόρησε πρόσφατα έχει το βαρύγδουπο τίτλο «Φίλιπ Ρέσλερ - Ένα πορτραίτο. Πίστη. Πατρίδα. FDP»! Αυτό το "Πίστη-Πατρίδα" είναι που με έβαλε πιο πολύ σε σκέψεις. Μήπως επιδεικνύει μια υπερβάλλουσα προσπάθεια να αποδείξει κάτι? Πάντως, για να παραφράσουμε και τη γνωστή ελληνική φράση, είναι βέβαιο ότι «Γερμανός και γεννιέσαι ΚΑΙ γίνεσαι».

Δικαιοσύνη. Να, ένας τομέας όπου, σίγουρα, δεν περισσεύουν δημόσιοι υπάλληλοι

2011-10-03T13:42:00.023+03:00

Δεν περισσεύουν σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες οι δημόσιοι υπάλληλοι. Και σίγουρα δεν περισσεύουν στον τομέα της Δικαιοσύνης. Πήγανε, λέει, οι Τροϊκανοί μια βόλτα προς τα Δικαστήρια της Ευελπίδων (φωτο πάνω), για να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι πόσο γρήγορα και αποτελεσματικά λειτουργεί η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα. Και έφριξαν οι άνθρωποι. Και πώς να μη φρίξουν άλλωστε? 450.000 ποινικές, 420.000 φορολογικές και άλλες τόσες αστικές υποθέσεις εκκρεμούν στα Δικαστήρια της χώρας, χωρίς, προς το παρόν, ελπίδα γρήγορης διεκπεραίωσης. Όχι, μη βιαστείτε να ρίξετε το φταίξιμο στους Δικαστές και στους δικαστικούς υπαλλήλους. Ο αριθμός τους είναι εντελώς ανεπαρκής και οι υποδομές ελλειπέστατες, για να αντιμετωπιστεί ο τεράστιος όγκος των υποθέσεων που εκκρεμούν στα ελληνικά Δικαστήρια. Οι λόγοι για τη συσσώρευση των υποθέσεων, πολλοί. Κατ’ αρχάς είναι η ύπαρξη πολυνομίας. Καθιερώνονται πολλές συμπεριφορές ως ποινικά αδικήματα, ενώ θα μπορούσαν να επισείουν μόνο διοικητικές κυρώσεις (π.χ η μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών, η κατασκευή αυθαίρετων κτισμάτων κλπ κλπ). Είναι και το χαρακτηριστικό μας ως λαού κατ’ εξοχήν δικομανή. Έχει ανέβει και η εγκληματικότητα, κατά τους τελευταίους χρόνους, λόγω και της ανεξέλεγκτης εισροής εξαθλιωμένων μεταναστών στη χώρα. Είναι γνωστό ότι η εξαθλίωση, καθώς και η οικονομική κρίση φέρνει εγκληματικότητα. Ακόμη ο θεσμός της διαμεσολάβησης σε συμβιβασμό, λόγω και της εθνικής μας καχυποψίας, δεν έχει επαρκώς προωθηθεί. Και η κατάσταση έχει φτάσει πια στο απροχώρητο. Τα πινάκια (αστικά και ποινικά) στενάζουν. Προσδιορίζονται δίκες, τόσο στα αστικά όσο και στα ποινικά Δικαστήρια, που είναι φανερό εκ των προτέρων ότι είναι ανθρωπίνως αδύνατο να διεξαχθούν στα πλαίσια μιας δικασίμου. Π.χ. Στα Τριμελή Εφετεία Κακουργημάτων προσδιορίζονται να δικαστούν 25-30 σοβαρότατες υποθέσεις κακουργημάτων (εμπορία ναρκωτικών, ληστείες, κακουργηματικές απάτες κλπ), όταν στα πινάκια των αντίστοιχων ευρωπαϊκών Δικαστηρίων δεν υπάρχουν περισσότερα από 2-3 κακουργήματα. Λύσεις έχουν, κατά καιρούς, προταθεί πολλές. Λίγες έχουν υλοποιηθεί. Και αυτές πρόχειρες και αποσπασματικές. Π.χ. δεν είναι λύση, με ειδική νομοθετική ρύθμιση, να παραγράφονται, από καιρού εις καιρό, υποθέσεις. Άσε που είναι και αντισυνταγματικό. Επίσης δεν είναι επαρκής λύση η απαγόρευση των αναβολών με αίτηση των διαδίκων, αφού έτσι κι αλλιώς το μεγαλύτερο τμήμα των δικών αναβάλλεται, λόγω πέρατος του ωραρίου. Χρειάζονται γενναία μέτρα. Αποποινικοποίηση πολλών αδικημάτων, ίδρυση Δικαστικής Αστυνομίας (ήμουν νια και γέρασα από τότε που εξαγγέλθηκε), μηχανογράφηση των υπηρεσιών των Δικαστηρίων, επέκταση της κτιριακής υποδομής και φυσικά πρόσληψη Δικαστών και δικαστικών υπαλλήλων. Μέρος του περισσεύοντος σε άλλες υπηρεσίες προσωπικού, ας το μετατάξουν στα Δικαστήρια, εφόσον, βέβαια, υπάρχουν τα σχετικά προσόντα (γνώση ηλεκτρονικού υπολογιστή και κυρίως όρεξη για δουλειά).

Τελειώνοντας θέλω να πω ότι ΔΕΝ συμμερίζομαι τη μελοδραματική δήλωση του Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, ο οποίος σχολιάζοντας την επίσκεψη των μελών της Τρόικας στα Δικαστήρια και στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, μίλησε περί «άνευ προηγουμένου ωμή παρέμβαση στον τρόπο λειτουργίας της Δικαιοσύνης, η ανεξαρτησία της οποίας αναγνωρίζεται και κατοχυρώνεται συνταγματικά». Θεωρώ ότι τα μέλη της Τρόικας, με την επίσκεψη τους αυτή δεν εισήλθαν σε εσωτερικό έλεγχο της Δικαιοσύνης, ούτε θα μπορούσαν άλλωστε. Απλώς ζήτησαν στατιστικά στοιχεία, προκειμένου να ενημερωθούν για τον όγκο και το ρυθμό περαίωσης των δικών. Συζήτησαν δε και με τον αρμόδιο Υπουργό, πώς θα καταστεί δυνατό ο ρυθμός αυτός να επιταχυνθεί. Το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), στην οποία έχει προσχωρήσει και η Ελλάδα, προβλέπει ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα για μια δίκαιη και εντός «λογικής προθεσμίας» περάτωση της δίκης του. Έχουμε καταφέρει να πετύχουμε το τελευταίο στην Ελλάδα? Η απάντηση είναι ότι μπορεί να το επιθυμούμε, αλλά, μέχρι στιγμής, δυστυχώς, δεν το καταφέραμε. Αν η Τρόικα καταφέρει να μας δώσει μια ώθηση σ’ αυτό, τότε, κατά τη γνώμη μου, καλοδεχούμενη η βοήθεια της (π.χ. καλοδεχούμενη η βοήθεια για μηχανογράφηση, για ίδρυση της Δικαστικής Αστυνομίας κλπ). Κουράστηκα πια να ακούω και να διαβάζω αρνητικά σχόλια πολιτών που έχουν καταφύγει στη Δικαιοσύνη, όπως το πιο κάτω: «7 χρόνια τραβιέμαι να πάρω λεφτά από μια κυρά που μου έριξε τη μηχανή με το έτσι θέλω. Αν ήξερα πως θα περιμένω τόσα και με αναβολές και παραστάσεις δικηγόρων θα μου είχε στοιχίσει 4-5 χιλιάρικα ως τώρα, χωρίς να έχω ΚΑΝ φτάσει ακόμα στο Αστικό δικαστήριο, θα είχα προτιμήσει να της έκαιγα το σπίτι».

Δίκαιη και γρήγορη δίκη, λοιπόν, για να μη φτάσουμε σε απαράδεκτα φαινόμενα αυτοδικίας, όπως το να καίμε το σπίτι ο ένας του άλλου.

"Σουξουλά η Άγκυρα"

2011-09-23T10:24:00.008+03:00

Περιδιαβάζοντας σήμερα το πρωί στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα στην κυπριακή on line εφημερίδα “O ΠΟΛΙΤΗΣ» έπεσα πάνω σ’ ένα ενδιαφέρον άρθρο του Σωτήρη Παρούτη με τίτλο «Σουξουλά η Άγκυρα». Αφορά την όψιμη αμφισβήτηση εκ μέρους του Λιβάνου της οριοθέτησης των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών (ΑΟΖ) μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Ο αρθρογράφος θεωρεί ότι η αμφισβήτηση αυτή υποδαυλίζεται από την Άγκυρα, η οποία επιδιώκει, με κάθε μέσον, να εμποδίσει την κυβέρνηση της Λευκωσίας να εκμεταλλευτεί την οικονομική ζώνη της. Την άποψη αυτή συμμερίζομαι κι εγώ. Διαβάστε το άρθρο είναι πολύ ενδιαφέρον. Και πραγματικά, όσον αφορά την ουσία του θέματος, είμαι πολύ περίεργη να δω πώς θα εξελιχθεί αυτή η υπόθεση της εκμετάλλευσης του οικοπέδου της Κυπριακής ΑΟΖ με αριθμό 12 και όνομα «Αφροδίτη» (πρέπει να παραδεχτείτε ότι ωραίο όνομα του δώσαμε). Θα μπορέσει μέχρι τέλους το γεωτρύπανο με τη χαρακτηριστική ονομασία «Όμηρος» της Αμερικάνικης εταιρείας Νoble Ηomer Ferrington να κάνει τη δοκιμαστική γεώτρηση? Και στη συνέχεια θα μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που τυχόν βρεθούν ή αντίθετα θα μπορέσει να μας σταματήσει η Άγκυρα? Πραγματικά εύχομαι να μη συμβεί το τελευταίο.

Ας έλθω τώρα και σε μια άλλη πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή του πιο πάνω άρθρου. Τη λέξη «σουξουλά» που χρησιμοποιείται στον τίτλο. Το κυπριακό ρήμα «σουξουλώ» είναι ένα αξιοθαύμαστο δείγμα πώς επέδρασαν τα αρχαία ελληνικά στη διαμόρφωση της κυπριακής διαλέκτου. Σουξουλώ λοιπόν σημαίνει ενοχλώ, υποδαυλίζω, παροτρύνω. Προέρχεται από το ρήμα συξυλίζω (συν+ξύλο) = τρίβω δύο ξύλα μαζί για να πάρουν φωτιά. Στην προκειμένη περίπτωση το ρήμα αυτό πάει γάντι. «Σουξουλά» η Άγκυρα τις αραβικές χώρες γύρω από την Κύπρο (προσπαθεί να κάνει το ίδιο και με την Αίγυπτο), ώστε να καούν τα σχέδια της Κύπρου να εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα της. Εύχομαι να μη της περάσει.

θυμάμαι τα παλιά...

2011-09-18T20:58:00.016+03:00

Διάβασα την τρυφερή ανάρτηση της κόρης μου για τη φοιτητική της χρονιά στην Αγγλία και συγκινήθηκα. Θυμήθηκα και τα δικά μου φοιτητικά χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του 70, εδώ στην Αθήνα, στου Ζωγράφου. Πόσο μακρινά μου φαίνονται σήμερα! Να φανταστείτε ότι τότε η πλατεία Ομονοίας ήταν ακριβώς, όπως φαίνεται στη φωτο πάνω. Πόσοι από σας τι θυμάστε έτσι?

Ναι, ανήκω στη γενιά του Πολυτεχνείου που τόσο λοιδωρείται τον τελευταίο καιρό. Λες και φταίμε όλοι εμείς, γιατί μερικοί της γενιάς μας θέλησαν να εξαργυρώσουν την αντίσταση στη Χούντα με πολιτικές θέσεις και ίσως με μίζες και εύκολο πλουτισμό. Πολλές φορές γυρνάει η μνήμη μου στη δική μου φοιτητική παρέα εκείνης της εποχής και αναρωτιέμαι αν υπάρχει κανείς, για τον οποίο να ντρέπομαι σήμερα. Η απάντηση είναι όχι. Οι περισσότεροι από την παρέα ήταν φοιτητές της ιατρικής, 2-3 ήταν της Φιλοσοφικής και 2 της Νομικής. Σήμερα οι της Ιατρικής είναι γιατροί του Ε.Σ.Υ. Είναι από κείνους τους γιατρούς που δεν κοίταξαν να πλουτίσουν με τον πόνο του άλλου, παρά μόνο να τον απαλύνουν. Οι της Φιλοσοφικής είναι εκπαιδευτικοί σε δημόσια σχολεία και οι της Νομικής η μια είναι Διευθύντρια σε κάποια Νομαρχία της χώρας και η άλλη είμαι εγώ. Τώρα που το ξανασκέφτομαι μόνο ένας από την παλιά παρέα ξέφυγε από τον κανόνα. «Μεγαλογιατρός» σήμερα, δραστηριοποιήθηκε, αμέσως μετά τη μεταπολίτευση, ως ενεργό μέλος του ΠΑΣΟΚ σε μεγάλη επαρχιακή πόλη (που έχει Ιατρική Σχολή). Μετά δε από προσπάθειες (δεν ξέρω κατά πόσο ήταν θεμιτές ή αθέμιτες), μπήκε στο πανεπιστημιακό κατεστημένο. Χώρισε τη γυναίκα του, φίλη κι αυτή από τα πανεπιστημιακά χρόνια, και μάλιστα σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής της (όταν διαγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο) και παντρεύτηκε μια πολύ νεώτερη του. Πέρσι που έτυχε να τον δω σε κάποιο ιατρικό συνέδριο (από τα πολύ λίγα που συνόδευσα το σύζυγο), μου φάνηκε ότι έκανε πλαστική επέμβαση στο πρόσωπο του. Ίσως για να δείχνει νεώτερος δίπλα στη νεότατη σύζυγο.

Και επανέρχομαι στα φοιτητικά χρόνια. Οι συγκεντρώσεις στα σπίτια, όπου όλοι «μαγειροκουταλεύαμε» για να φάμε, οι επισκέψεις πού και πού σε καμιά ταβερνούλα και ιδίως στην υπόγεια ταβέρνα του κυρ Νίκου, οι βόλτες με τα πόδια και το σινεμά, ιδίως το θερινό ήταν η ψυχαγωγία μας. Α, και το θέατρο. Είχα δει πάμπολλες παραστάσεις τότε με το φοιτητικό εισιτήριο. Οι καφετέριες, όχι δεν ήταν μέσα στις συνήθειες μας. Άλλωστε ελάχιστες υπήρχαν στου Ζωγράφου τότε. Η εξάπλωση τους είναι νεώτερο φρούτο.

Η υπόγεια ταβέρνα του κυρ Νίκου λεγόταν «τα έξι αδέλφια». Κι αυτό γιατί ο κυρ Νίκος είχε έξι αδέλφια, δύο από τα οποία δούλευαν στο μαγαζί σερβιτόροι. Ο ένας μάλιστα έκανε και δεύτερη δουλειά. Ήταν νεκροθάφτης! Αφότου το μάθαμε, λέγαμε μεταξύ μας ότι τα λουλούδια σε μικρά βαζάκια που υπήρχαν πάντοτε σε όλα τα τραπέζια της ταβέρνας προέρχονταν από το νεκροταφείο. Γι’ αυτό μόλις καθόμασταν για φαγητό, φροντίζαμε να απομακρύνουμε το βαζάκι μας. «Τι σας φταίνε καλέ τα λουλουδάκια και τα διώχνετε?» μας ρωτούσε η γυναίκα του κυρ Νίκου, η κυρία Μαρία. Και μεις κρυφογελούσαμε. Αυτή η συμπαθητική ταβερνούλα νομίζω ότι υπάρχει ακόμα. Τη λειτουργούν ο γιος του παλιού ιδιοκτήτη και ο γαμπρός του, Γάλλος παρακαλώ. Τον έφερε η κόρη του κυρ Νίκου από τη Γαλλία, όπου σπούδαζε. Αν έφερε και πτυχίο, εκτός από σύζυγο, δεν ξέρω, θα σας γελάσω.

Ας έρθουμε τώρα στα θερινά σινεμά που ήταν η αγαπημένη μας διασκέδαση την εποχή των θερινών εξετάσεων. Διαβάζαμε όλη μέρα και το βράδυ βλέπαμε καμιά ταινία να ξεδώσουμε. Μη φανταστείτε τίποτε ταινίες κουλτουρέ. Αυτές τις βλέπαμε κυρίως το χειμώνα. Το καλοκαίρι ήταν για ελαφρές, ανέμελες ταινίες. Κωμωδίες και γουέστερν. Θερινοί κινηματογράφοι υπήρχαν αρκετοί εκείνη την εποχή στην περιοχή Ζωγράφου. Ήταν η «ΑΛΕΚΑ», η «ΑΝΟΙΞΗ», η «ΝΙΟΒΗ», ο «ΑΔΩΝΙΣ» και ένας άλλος στο Γουδί που δεν θυμάμαι πώς λεγόταν (το γήρας γαρ). Σήμερα, δυστυχώς, δεν απέμεινε κανένας από αυτούς. Γκρεμίστηκαν για να γίνουν πολυκατοικίες, εμπορικό Κέντρο (το «ΑΝΟΙΞΗ») και γκαράζ. Έμαθα ότι πέρσι έκλεισε και ο τελευταίος, η θερινή «ΑΛΕΚΑ», που για αρκετά χρόνια λειτουργούσε ως δημοτική επιχείρηση.

Μια άλλη αγαπημένη ψυχαγωγία ήταν οι βόλτες με τα πόδια. Ξεκινούσαμε από του Ζωγράφου και φτάναμε κάτω στην Αθήνα. Ή πηγαίναμε μέχρι το δάσος της Καισαριανής (συχνά τις Κυριακές για πικ νικ). Αχ, τα νιάτα! Γι’ αυτό διατηρούσαμε και σιλουέτα τότε. Τώρα περπατάμε δύο τετράγωνα και λαχανιάζουμε. Μας έφαγε το αυτοκίνητο και η καθιστική ζωή.

Άφησα τελευταίες τις διαδηλώσεις που σημάδεψαν το τελευταίο διάστημα της φοιτητικής μου ζωής. Η παρέα σύσσωμη συμμετείχε σ’ αυτές. Οι περισσότεροι δεν είμασταν οργανωμένοι (ίσως γι’ αυτό μετά δεν μπήκαμε στην πολιτική). Ούτε πρωτοπόροι. Ούτε ήρωες φυσικά. Μαθαίναμε για τις διαδηλώσεις από στόμα σε στόμα και τρέχαμε κι εμείς μέσα στο φοιτητικό πλήθος, χαμένοι μέσα στη μάζα των δημοκρατών. Δημοκράτες, έτσι απλά αυτοχαρακτηριζόμασταν τότε (το αριστερός – δεξιός ήρθε μετά). Όπως έλεγε και ο Βασίλης Ραφαηλίδης το μεγάλο πλήθος μας παρείχε ασφάλεια. Σκεφτόμασταν ότι, όσους κι αν συλλάβουν, όσους κι αν σκοτώσουν, οι πιθανότητες να μας συμβεί κακό δεν ήταν πολλές. Και πράγματι δεν μας συνέβη. Μόνο λίγο έως πολύ ξύλο φάγανε μερικοί από μας στη Νομική (Φεβρουάριο του 73) και αργότερα στο Πολυτεχνείο (Νοέμβριο του ίδιου έτους). Και το ξύλο αυτό δεν εξαργυρώθηκε. Και γιατί να εξαργυρωθεί άλλωστε?

Μιά άλλη (όχι η δική μου) φοιτητική παρέα της εποχής εκείνης. Αν προσπαθήσετε λίγο θα διακρίνετε γνωστά πρόσωπα. Π.χ. μια από τις κοπέλες είναι σήμερα δημοσιογράφος σε Μεγάλο Κανάλι.

Δεν μου άρεσε...

2011-08-03T23:00:00.004+03:00

Δεν μου άρεσε

Που είδα το Χόσνι Μουμπάρακ να δικάζεται στο Δικαστήριο του Καΐρου, όντας βαριά άρρωστος και ξαπλωμένος σε φορείο μέσα σε σιδηρόφρακτο κλουβί. Είναι καλό να λογοδοτούν οι δικτάτορες για τα εγκλήματα τους, αλλά τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν πρέπει να παραβιάζονται ούτε στην περίπτωση τους.
Που διάβασα στις ειδήσεις ότι ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες κατέφυγε στην Κούβα για τη θεραπεία του καρκίνου του. Τι στο καλό? Είναι πρόεδρος, ήδη από το έτος 1998, μιας χώρας με πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και υποτίθεται ότι εφαρμόζει φιλολαϊκή πολιτική. Δεν κατόρθωσε, επί δεκατρία ολόκληρα χρόνια, να δημιουργήσει ένα αξιόπιστο σύστημα υγείας για το λαό του και κατέφυγε στην Κούβα?
Που οι ταξιτζήδες συνεχίζουν, λέει, τις «κινητοποιήσεις» τους και τον «αγώνα» τους, πιστοί στο δρόμο που χάραξαν πολλοί από τους «διαμαρτυρόμενους» και «αγωνιστές» αυτού του τόπου. Άξιοι συνεχιστές αυτών που, με την ανοχή της εκάστοτε Κυβέρνησης και την ενθάρρυνση της εκάστοτε αντιπολίτευσης, αδιαφορώντας πλήρως για τους υπόλοιπους πολίτες και επαγγελματίες, κλείνουν τους εθνικούς δρόμους με τρακτέρ, που αποκλείουν λιμάνια, αεροδρόμια, ξενοδοχεία και κρουαζιερόπλοια, που γιαουρτώνουν, δέρνουν και λογαριασμό δεν δίνουν σε κανένα. Αχχχχ, το έχω ξαναπεί. Η ανομία δεν είναι η λύση στα προβλήματα μας.

Είμαστε σοβαροί?

2011-06-16T16:00:00.001+03:00

M’ αυτά που γίνονται εδώ και δυο μέρες έχω μείνει άφωνη. Και το μόνο που κατορθώνω να ψελλίσω είναι «Είμαστε σοβαροί?»

Τίποτα άλλο δεν θέλω να σχολιάσω. Ούτε το Γιωργάκη, ούτε τον Αντωνάκη.

----------------------------------

Έμαθα τι είναι ο "κράκερ"!

2011-06-10T16:19:00.011+03:00

Άντε, το μάθαμε κι αυτό. Άλλο «χάκερ», λέει, και άλλο «κράκερ». Το «χάκερ» το ψιλογνώριζα. Ήξερα, δηλαδή, ότι χάκερ (δικτυοπειρατής, κατά τον Μπαμπινιώτη) είναι το μη εξουσιοδοτημένο άτομο, συνήθως ερασιτέχνης και μάλιστα ταλαντούχος, που «παίζει στα δάχτυλα» τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και προσπαθεί (και συχνά το πετυχαίνει) να αποκτήσει παράνομα πρόσβαση στο περιεχόμενο των αρχείων υπολογιστή, σπάζοντας τους κωδικούς ασφαλείας. Προέρχεται από την αγγλική λέξη hack που σημαίνει τεμαχίζω. Τον «κράκερ», ομολογώ, δεν τον ήξερα. Το μόνο «κράκερ» που ήξερα είναι το αλμυρό μπισκότο που το τρώμε σαν σνακ (το οποίο, ας σημειωθεί, τιμώ δεόντως). Τώρα με την υπόθεση του 18χρονου (κατ' άλλους 19χρονου) μαθητή Λυκείου που, µε το ψευδώνυµο «nsplitter», φέρεται ότι έχει σπάσει κωδικούς και «επιτέθηκε», μεταξύ άλλων, και στις ιστοσελίδες της Ιντερπόλ, του FBI, του Αμερικάνικου Πενταγώνου κλπ, έμαθα και τι αλλιώς σημαίνει «κράκερ». «Κράκερ» (cracker), λοιπόν, είναι μη εξουσιοδοτημένο άτομο, επίσης γνώστης των υπολογιστών, που παραβιάζει την ασφάλεια υπολογιστικού συστήματος με κακή όμως πρόθεση. Αντίθετα με το «χάκερ», που συνήθως δεν έχει κακόβουλους στόχους, αλλά διεισδύει σε υπολογιστικά συστήματα με μοναδικό σκοπό να τα κατανοήσει πλήρως και να ανακαλύψει τα «κενά» τους, επιδεικνύοντας παράλληλα και μια «μαγκιά» (του στυλ "κοιτάξτε, μπόρεσα και έσπασα τους κωδικούς ασφαλείας σας"), ο «κράκερ» διεισδύει στο σύστημα, με στόχο να το βλάψει με οποιοδήποτε τρόπο. Συγκεκριμένα, καταστρέφει σημαντικά δεδομένα, αποτρέπει την εξυπηρέτηση των νόμιμων χρηστών ή προξενεί σοβαρά προβλήματα στα θύματά του ή ακόμα κλέβει.

Δεν ξέρω αν ο 18χρονος μαθητής είναι «χάκερ» ή «κράκερ» (τείνω μάλλον προς το «χάκερ», λόγω και του τεκμηρίου αθωότητας, αλλά δεν είμαι σίγουρη). Αυτό που κατάλαβα είναι ότι, προς το παρόν τουλάχιστον, έχει αποσπάσει τη συμπάθεια τόσο της κοινής γνώμης, όσο και των προανακριτικών και ανακριτικών αρχών. Κάπου μάλιστα διάβασα ότι ενδιαφέρθηκε γι’ αυτόν και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός (λέτε να του ζητήσει να βρει τρόπο, μ’ ένα κλικ, να μειώσει το χρέος?). Δεν ξέρω, βέβαια, αν η συμπάθεια αυτή θα συνεχιστεί, αν αργότερα αποδειχτεί ότι αποσπούσε παράνομα χρήματα από τραπεζικούς λογαριασμούς ανυποψίαστων ανθρώπων ή ότι κατέστρεφε ηλεκτρονικά συστήματα. Απ’ ότι διάβασα, η δικογραφία έχει χωριστεί ως προς το τελευταίο σκέλος της, για το οποίο η Αστυνομία δεν έχει ακόμη τελειώσει την έρευνα της (δηλ. την προανάκριση).

Κάπου πήρε το μάτι μου ότι ο νεαρός μας «χάκερ» (ή "κράκερ") έχει κάποια προβλήματα με το σχολείο, το οποίο μάλιστα φέρεται να έχει εγκαταλείψει τώρα τελευταία. Όλη αυτή η ιστορία μου θύμισε τον Μπιλ Γκέϊτς (Bill Gates), τον ιδρυτή της «Microsoft», ο οποίος επίσης είχε προβλήματα με το σχολείο, λόγω της ενασχόλησης του με τους υπολογιστές. Αυτός, σε ηλικία 13 ετών, ήρθε, για πρώτη φορά, σε επαφή με ηλεκτρονικό υπολογιστή. Στο ιδιωτικό σχολείο, όπου φοιτούσε, μετείχε, μαζί με το φίλο του Πωλ Άλεν (Paul Allen), συνιδρυτή αργότερα της «Microsoft», σ’ ένα πειραματικό πρόγραμμα με ένα υπολογιστή που ανήκε στην εταιρεία Computer Center Corporation. Από την εταιρεία αυτή το σχολείο είχε «ενοικιάσει» ένα πακέτο ωρών χρήσης. Η ενασχόληση όμως των δύο φίλων με τον υπολογιστή, τους δημιούργησε διάφορα προβλήματα στο σχολείο, αφού είτε καθυστερούσαν στα μαθήματα, είτε πήγαιναν αδιάβαστοι, είτε «μαγείρευαν» τις ώρες, ώστε να βρίσκονται όσο το δυνατόν περισσότερο στην αίθουσα των υπολογιστών, καταναλώνοντας μάλιστα μέσα σε λίγες εβδομάδες όλο το ετήσιο πακέτο διαθέσιμων ωρών του σχολείου. Έτσι, το φθινόπωρο του 1968, το σχολείο έρχεται σε συμφωνία με μια άλλη, νέα εταιρεία ηλεκτρονικών υπολογιστών για τους μαθητές. Η αχώριστη παρέα του Μπιλ Γκέιτς και του Πωλ Άλεν, όμως, δεν άργησε να προκαλέσει ένα σωρό προβλήματα στο λογισμικό του υπολογιστή, το οποίο κατάφεραν να το υπερκεράσουν. Δημιούργησαν διάφορα μπλακ – άουτ και μπήκαν στο σύστημα ασφαλείας, όπου άλλαξαν τα στοιχεία και τις ώρες χρήσης του υπολογιστή. Συγκεκριμένα έσβησαν όλα τα αρχεία μαζί με τις ώρες χρήσης και επανέφεραν όλο το πακέτο ωρών στο μηδέν. Όταν τελικά έγιναν αντιληπτοί, πλήρωσαν το ατόπημα τους με μια αποβολή και με μερικές εβδομάδες αποκλεισμού από το σύστημα. Στα τέλη του 1968 ο Γκέϊτς, ο Άλλεν και άλλοι δύο από το γκρουπ των συμμαθητών, οι Ρικ Ουέιλαντ και Κεντ Ίβανς (Ric Weiland και Kent Evans) ιδρύουν μια ομάδα (group) την οποία ονόμασαν "Lakeside Programmers Group". Η ίδια εταιρεία που τους είχε εκδιώξει από το σύστημά της τους προσλαμβάνει στη συνέχεια με αμοιβή, για να εντοπίσουν τις αδυναμίες του λογισμικού της. Ήταν η αρχή μιας φιλόδοξης επιχειρηματικής δραστηριότητας, που έφτασε στο απόγειο της το 1975 με την ίδρυση της εταιρείας Microsoft. Στη δραστηριότητα αυτή τα όρια μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας ήταν συχνά δυσδιάκριτα.

Ο Μπιλ Γκέιτς τη δεκαετία του 1970, όταν είχε "μπλεξίματα" με τη Δικαιοσύνη (θαυμάστε χαμόγελο)

Από την ευφορία του 2004 στην αγανάκτηση του 2011...

2011-05-30T15:12:00.019+03:00

Έβλεπα τον άντρα μου, χθες, που ετοιμαζόταν να πάει στην πλατεία Συντάγματος φορώντας μια μπλούζα με το σήμα των Ολυμπιακών αγώνων του 2004 (εγώ του την είχα πάρει τότε). Και ένιωσα μια πίκρα, μα μια πίκρα…. Πώς καταντήσαμε έτσι? Από την ευφορία του 2004 που νομίζαμε ότι, όταν θέλουμε, μπορούμε να πετύχουμε να μας θαυμάζει ολόκληρος ο πλανήτης (τρομάρα μας), πώς φτάσαμε στην απογοήτευση, στην ανασφάλεια και στην αγανάκτηση του 2011?
Η δική μου (απλοϊκή) απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ότι φτάσαμε μέχρι εδώ γιατί ούτε οι Κυβερνήτες είπαν ποτέ ολόκληρη την αλήθεια στους πολίτες, αλλά ούτε κι εμείς οι πολίτες είμασταν έτοιμοι να την ακούσουμε και να πράξουμε αναλόγως. Βολευτήκαμε όλοι μέσα σε μύθους, ψέματα και "Greek Statistics". Καμιά πλευρά δεν ήταν έτοιμη να ξεβολευτεί, με ευθύνη των πολιτικών που δεν ήθελαν, κυρίως, να ξεβολευτούν ο ίδιοι. Μέχρι που καταρρεύσαμε.
Τώρα όμως? Μήπως είναι καιρός για μεν τους πολιτικούς να μας πουν, επιτέλους, ολόκληρη την αλήθεια (και όχι μισές αλήθειες), ξεχνώντας το «πολιτικό κόστος» και για μας τους πολίτες να την ακούσουμε???? Ο "ελληνικός μας μύθος", δυστυχώς, τελείωσε. Καιρός να αντιμετωπίσουμε την "ελληνική μας πραγματικότητα" με ευθύνη και ρεαλισμό.

Προσθήκη:

Σκέφτηκα να ρωτήσω και τους βουλευτές μας μήπως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να αρχίσουν σιγά σιγά τη διαδικασία για την αναθεώρηση του Συντάγματος, σε σχέση με το άρθρο 86 που αφορά την ποινική ευθύνη (στην πραγματικότητα μη ευθύνη) των πολιτικών. Όμως θυμήθηκα ότι η προηγούμενη "προσπάθεια" για αναθεώρηση του Συντάγματος τελείωσε το 2008. Οπότε, σύμφωνα με το άρθρο 110 αυτού, δεν μπορεί να αποφασιστεί νέα Αναθεώρηση πριν περάσει πενταετία, δηλ. πριν το έτος 2013. Και αφότου αποφασιστεί η Αναθεώρηση, αυτή θα υλοποιηθεί κατά την επόμενη Βουλή, δηλ. όχι πριν το 2017 !! Μου κάνει, πάντως, εντύπωση ότι κατά τη διάρκεια ισχύος του Συντάγματος του 1974 έχουν γίνει αρκετές αναθεωρήσεις διατάξεων του. Η συγκεκριμένη διάταξη (άρθρ. 86) ούτε καν επιχειρήθηκε να αναθεωρηθεί. Τους βόλευε όλους.

Σοβαρέψαμε?

2011-05-25T19:57:00.007+03:00

Πέρσι, τέτοιο καιρό περίπου (10 Μαίου του 2010) είχα γράψει μια ανάρτηση με το τι ψάχνουν οι Έλληνες στη μηχανή αναζήτησης του Google. Φαντάζομαι θα έχετε προσέξει ότι μόλις αρχίσεις να γράφεις ένα γράμμα, η μηχανή συμπληρώνει μόνη της τη λέξη, συχνά δε τη φράση, που πιο συχνά αναζητείται από τους χρήστες, σ' αυτό το γράμμα. Είπα φέτος να επαναλάβω το πείραμα για να δω αν έχουν αλλάξει τα ενδιαφέροντα μας. Ε, λοιπόν έχουν αλλάξει αρκετά.

Όπως βλέπετε πιο κάτω, σοβαρέψαμε κάπως. Πάει πια το ενδιαφέρον για τα περσινά γ…., μ….. και Τζούλιες. Μου έκανε δε εντύπωση ότι δεν παρέμειναν ούτε ως δεύτερη ή τρίτη επιλογή. Εξαφανίστηκαν τελείως. Η οικονομική κρίση μας προσγείωσε. Είναι και αυτή η κατάθλιψη που δεν λέει να μας αφήσει….

10-5-2010

Αθηνόραμα.
Βικιπαίδεια..
Γαμ….αι η γυναίκα μου βίντεο!!
Δρομολόγια ΟΣΕ.
Εθνική Τράπεζα.
Ζώδια.
Ηλεκτρονική Αθηνών.
Θερμιδομετρητής.
Ιν.γρ. (in.gr)
Καιρός.
Λαϊκό λαχείο.
Μουν…ες γα….νται!!
Ναυτεμπορική.
Ξενοδοχεία
Ονειροκρίτης.
Πρόγραμμα τηλεόρασης.
Ράδιο Αρβύλα.
Συνταγές Μαγειρικής.
Τζούλια Αλεξανδράτου γα….αι!!!
Υοθτθβε (YouTube)
Φαψεβοοκ (Facebook).
Χρυσή Ευκαιρία.
Ψηφιακή Τηλεόραση.
Ωροσκόπιο

25-5-2011

Ανέκδοτα
Βικιπαίδεια
Γοογλε - google. (Πάει το ενδιαφέρον για γ….)
ΔΕΗ
ΕΜΥ
Ζώδια
Ηοτμαιλ (hotmail)
Θερμιδομετρητής.
ΙΚΑ
Καιρός
Λεξικό
ΜΕΤΕΟ
ΝΕΑ
Ξενοδοχεία
Ονειροκρίτης
Πλαίσιο
Ραδιο (σκέτο όχι Αρβύλα)
ΣΚΑΪ
Τρομακτικό (πάει η Τζούλια….)
Υοθτθβε (YouTube)
Φαψεβοοκ (Facebook).
Χρυσή Ευκαιρία
Ψαρ (car)
Ωροσκόπιο

Η Κύπρος στις κάλπες

2011-05-21T18:23:00.020+03:00

Βουλευτικές εκλογές αύριο στην Κύπρο. Οι κάλπες ανοίγουν στις 07.00 το πρωί και κλείνουν στις 18.30 το απόγευμα. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας ηλικίας 18 χρονών και άνω, που έχουν τη συνήθη διαμονή τους στην Κύπρο τους τελευταίους έξι μήνες πριν την υποβολή αίτησης για εγγραφή στον εκλογικό κατάλογο. Το σύνολο των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων είναι 631.600, περιλαμβανομένων και 500 Τουρκοκυπρίων.

Τα κόμματα που λαμβάνουν μέρος στις εκλογές για τη διεκδίκηση των 56 εδρών του Κυπριακού Κοινοβουλίου είναι:

· Α.Κ.Ε.Λ. (Ανορθωτικό κόμμα Εργαζομένου Λαού). Γενικός Γραμματέας: Άντρος Κυπριανού. Ναι καλά καταλάβατε, Γ.Γ. δεν είναι πια ο Δημήτρης Χριστόφιας (Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας). Πρόκειται για αριστερό κόμμα κομμουνιστικών καταβολών, αλλά μπορώ να πω ότι δεν είναι τόσο δογματικό όσο το ΚΚΕ. Αν μη τι άλλο, έχει αποδεχτεί την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

· ΔΗ.ΣΥ (Δημοκρατικός Συναγερμός). Πρόκειται για κεντροδεξιό κόμμα με Πρόεδρο το Νίκο Αναστασιάδη. Είναι το μόνο κόμμα που στο δημοψήφισμα του 2004 για το σχέδιο ΑΝΑΝ πήρε επίσημη θέση υπέρ του ΝΑΙ.

· ΔΗ.ΚΟ (Δημοκρατικό Κόμμα). Πρόκειται για κεντροδεξιό κόμμα με Πρόεδρο το Μάριο Καρογιάν (έχω την εντύπωση ότι είναι αρμένικης καταγωγής). Προηγούμενος Πρόεδρος ήταν ο αποθανών Τάσσος Παπαδόπουλος, του οποίου ο γιος (Νικόλαος Παπαδόπουλος) είναι ο Αντιπρόεδρος του κόμματος.

· Ε.Δ.Ε.Κ (Ενιαία Δημοκρατική Ένωση Κέντρου). Πρόκειται για Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών, όπως οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται. Επίσης οι ίδιοι θεωρούν το ΠΑΣΟΚ αδελφό κόμμα, αν και κατά το δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν κράτησαν εντελώς αρνητική θέση, σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ που είχε θετική θέση. Πρόεδρος τους ο Γιαννάκης Ομήρου (οι Κύπριοι διατηρούν τα υποκοριστικά ονόματα ακόμα και όταν μεγαλώσουν!)

· ΕΥΡΩ.ΚΟ (Ευρωπαϊκό Κόμμα). Οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται ως κεντροδεξιό κόμμα, αλλά εγώ θα έλεγα ότι πρόκειται για καθαρά δεξιό κόμμα. Πρόεδρος του ο Δημήτρης Συλλούρης και Αναπληρωτής Πρόεδρος ο Νίκος Κουτσού (αδελφός του ηγούμενου της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ, κατά κόσμον Βασιλείου Κουτσού).

· Ε.ΛΑ.Μ (Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο) Πρόκειται για ακροδεξιό κόμμα, αδελφό της «Χρυσής Αυγής» που λαμβάνει πρώτη φορά μέρος στις εκλογές. Πρόεδρος ο Χρίστος Χρίστου.

· ΚΥ.ΠΡΟ.Σ (Κυπριακή Προοδευτική Συνεργασία) Πρόκειται για νέο κόμμα, που αυτοαποκαλείται «σοσιαλιστικό πατριωτικό». Πρόεδρος του η Θέκλα Πετρίδου.

· ΛΑ.ΣΟ.Κ Όχι δεν πρόκειται για συνεργασία του ΛΑΟΣ και του ΠΑΣΟΚ! Πρόκειται για το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Πρόεδρος ο Λάκης Ιωάννου.

· Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών. Γενική Γραμματέας η Ιωάννα Παναγιώτου.

· Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών «ΖΥΓΟΣ».

Το εκλογικό σύστημα προσεγγίζει την απλή αναλογική. Το ελάχιστο ποσοστό που απαιτείται για να συμμετέχει κάποιο κόμμα στη β΄ κατανομή των εδρών είναι το 1/56 των ψήφων, δηλ. περίπου 1,8%. Όπως θα ξέρετε οι αυριανές εκλογές στην Κύπρο δεν έχουν σχέση με το σχηματισμό Κυβέρνησης (όπως γίνεται εδώ στην Ελλάδα). Αφορούν μόνο τη σύνθεση του Κοινοβουλίου. Η Κυβέρνηση σχηματίζεται μετά τις Προεδρικές εκλογές (που πρόκειται να διεξαχθούν το έτος 2013), αφού η Κύπρος έχει Προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης. Ο μαγικός αριθμός για τις βουλευτικές εκλογές είναι το 29, γιατί η εκλογή του Προέδρου της Βουλής απαιτεί 29 ψήφους. Σήμερα Πρόεδρος της απερχόμενης Βουλής είναι ο Μάριος Καρογιάν (Πρόεδρος του ΔΗΚΟ). Τα κόμματα που συνεργάζονται για την εκλογή του Προέδρου της Βουλής, κατά κανόνα συνεργάζονται και στις επόμενες προεδρικές εκλογές για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, για την οποία απαιτείται το 50% των ψήφων +1.

Κατά ένα σενάριο (βλέπε εδώ) ο ΔΗΣΥ, ο οποίος προηγείται στις δημοσκοπήσεις (κατά την τελευταία δημοσκόπηση της pulse ΔΗΣΥ 28,1%- ΑΚΕΛ 27,4%- ΔΗΚΟ 13,1%- ΕΔΕΚ 6,6%- αναποφάσιστοι 10,7% κλπ) θα διεκδικήσει την προεδρία της Βουλής για τον πρόεδρό του Νίκο Αναστασιάδη, ο οποίος θα είναι ο υποψήφιος του κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του 2013. Αν ο Ν. Αναστασιάδης πάρει την προεδρία της Βουλής θα μπορεί (όπως έκανε και ο Δημήτρης Χριστόφιας το 2008) να την παραδώσει, το 2013, στο κόμμα που θα τον στηρίξει στις προεδρικές εκλογές. Το κλειδί για την επιτυχία του σεναρίου αυτού είναι να πάρει ο ΔΗΣΥ 21 έδρες. Σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι σε θέση να προτείνει στο ΔΗΚΟ να ψηφίσει τον Αναστασιάδη, με τη δέσμευση ότι το 2013, όταν θα παραιτηθεί αυτός για να διεκδικήσει την προεδρία της Δημοκρατίας, το ΔΗΚΟ θα επανακτήσει την προεδρία της Βουλής και θα έχει καλό μερίδιο στη συμμετοχή στην κυβέρνηση. Το μέλλον θα δείξει αν θα επαληθευτεί το σενάριο αυτό. Σε κάθε περίπτωση, με τις εκλογές αυτές θα δοκιμαστεί το μέλλον της συνεργασίας στην Κυβέρνηση ΑΚΕΛ - ΔΗΚΟ.

Εύχομαι σε όλους τους Κύπριους καλή ψήφο! Εγώ δεν ψηφίζω, γιατί δεν έχω τη συνήθη διαμονή μου στην Κύπρο τους τελευταίους 6 μήνες. Τώρα πώς εξηγείται, να απαιτείται αυτή η προϋπόθεση για την εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους και συγχρόνως να έχουν δημιουργηθεί εκλογικά τμήματα εδώ στην Ελλάδα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα), καθώς και στη Μ. Βρετανία, είναι λίγο περίεργο.
-------------------------------
Για όσους θέλουν να παρακολουθήσουν τα επίσημα αποτελέσματα των εκλογών πατήστε εδώ

Απορίες για τις φοιτητικές εκλογές

2011-05-20T07:30:00.004+03:00

Όταν φοιτούσα στο Πανεπιστήμιο δεν είχαμε εκλογές. Ούτε έξω, ούτε μέσα στο Πανεπιστήμιο. Ήταν η εποχή της δικτατορίας. Είχαμε, βέβαια, άλλου είδους κινητοποιήσεις, πιο αυθόρμητες, πιο «ηρωικές», όπου η ένταξη σε κομματικές παρατάξεις δεν ήταν προαπαιτούμενο. Έτσι, δεν πολυκαταλαβαίνω τι γίνεται σήμερα με τις φοιτητικές εκλογές. Έχω λοιπόν μερικές απορίες που θα εκτιμούσα πολύ να μου λύσετε όσοι από σας είστε ακόμα ή έχετε υπάρξει πρόσφατα φοιτητές. Έχουμε και λέμε:

Τι νόημα έχει να γίνονται οι εκλογές τέλος Μαΐου, όταν το ακαδημαϊκό έτος έχει, ουσιαστικά, λήξει? Τον επόμενο χρόνο είναι πολύ πιθανό να έχει, κατά μεγάλο μέρος, αλλάξει η σύνθεση της φοιτητικής κοινότητας. Αρκετοί θα έχουν πάρει πτυχίο, ενώ θα έχουν εισέλθει νέα άτομα στο Πανεπιστήμιο.
Γιατί γίνεται αυτή η κωμωδία με τα διαφορετικά αποτελέσματα που δίνει κάθε φοιτητική παράταξη? Δεν υπάρχει εφορευτική επιτροπή για να δίνει αυτή τα αποτελέσματα? Και αφού δεν συμφωνούν στα αποτελέσματα, πώς διανέμονται τελικά οι έδρες?
Οι φοιτητικές παρατάξεις, εκτός από το να αποφασίζουν για καταλήψεις, να συμμετέχουν στην εκλογή των καθηγητών (πράγμα απαράδεκτο για μένα) και να διοργανώνουν πάρτυ τι άλλο κάνουν?
Δεν θα ήταν καλύτερα, οι φοιτητές να εξέλεγαν μεν αντιπροσώπους, κρατώντας όμως τα κόμματα έξω από τα Πανεπιστήμια?

Οι απορίες μου δεν είναι προσχηματικές. Είναι πραγματικές. Θα το εκτιμούσα δε παρά πολύ να έπαιρνα μερικές απαντήσεις.

Εσείς ενδιαφέρεστε να απογραφείτε?

2011-05-19T18:01:00.000+03:00

Εμείς απογραφήκαμε! Ένα νέο κορίτσι πολύ συμπαθητικό μας απέγραψε. Οι ερωτήσεις αναμενόμενες. Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση είναι ότι, απ’ ότι μου είπε η κοπέλα – απογραφέας, ένα ποσοστό περίπου 20% των πολιτών (ίσως και παραπάνω) αρνείται να απογραφεί. Δεν ανοίγουν καν την πόρτα. Της φωνάζουν από μέσα «δεν ενδιαφερόμαστε να απογραφούμε»!! Λες και έχουν να κάνουν με πλασιέ! Χριστός κι Απόστολος! Δεν το περίμενα και προβληματίζομαι. Τι είναι αυτό που κάνει τους πολίτες να αρνούνται την απογραφή?

Φοβούνται, λόγω της εγκληματικότητας, να ανοίξουν την πόρτα?
Ξέρουν ότι πρόκειται για απογραφή, αλλά αρνούνται εσκεμμένα να συμμορφωθούν, θεωρώντας ότι μ’ αυτό τον τρόπο κάνουν αντίσταση στα οικονομικά μέτρα? (κάπου διάβασα ότι έχει δημιουργηθεί και κίνηση «δεν απογράφομαι»!)
Πιστεύουν σε θεωρίες συνομωσίας για μυστικές υπηρεσίες που θα χρησιμοποιήσουν για κάποιο ύποπτο σκοπό τα στοιχεία που θα δώσουν?
Ή έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη στην πολιτική εξουσία, ώστε αδιαφορούν ακόμα και για τα αυτονόητα καθήκοντα τους ως πολίτες?

Ό,τι και να συμβαίνει από τα παραπάνω, είναι λυπηρό. Για όλους μας και κυρίως για τη χώρα μας και το μέλλον της.

---------------------------------------------------------

Υ.Γ. Σύμφωνα με το νόμο 3832/2010 (άρθρο 8), στον πολίτη που αρνείται να απογραφεί, κατ’ αρχάς του τάσσεται αποκλειστική προθεσμία προκειμένου να δεχτεί να απογραφεί. Αν και πάλι δεν συμμορφωθεί, του επιβάλλεται διοικητικό πρόστιμο ύψους 1000 έως 50.000 ευρώ. Δεν πιστεύω, όμως, ότι θα ενεργοποιηθούν οι κυρώσεις.
--------------------------
Υ.Γ.2 Ο Δήμαρχος Λαμίας έδωσε μια άλλη εκδοχή στο γεγονός ότι πολλοί πολίτες δεν ανοίγουν την πόρτα στους απογραφείς. Θέλουν, λέει, να απογραφούν στο χωριό τους, για να πάρει εκείνο τους αντίστοιχους οικονομικούς πόρους που δίνονται στην τοπική αυτοδιοίκηση (βλέπε εδώ).

Φυλακές ανηλίκων και η "Σχολή Λάμπουσας"

2011-05-16T11:44:00.022+03:00

Έβλεπα χθες βράδυ την τηλεοπτική εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη «Οι πρωταγωνιστές». Θέμα της το Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων στον Αυλώνα. Έπηξε το μάτι μου από κάγκελα και συρματοπλέγματα. Και να σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για Σωφρονιστικό Κατάστημα, όπου κρατούνται ανήλικοι και νεαρά άτομα μετεφηβικής ηλικίας. Άκουσα το Λάμπρο, ένα νεαρό Αλβανό, να λέει «δεν έπρεπε να υπάρχουν φυλακές ανηλίκων μ’ αυτό το σύστημα. Κάτι άλλο έπρεπε να υπάρχει.….». Δεν είχα παρά να συμφωνήσω και να αναρωτηθώ κι εγώ μαζί του: Οι ανήλικοι και οι νέοι παραβάτες (της μετεφηβικής ηλικίας) που κρατούνται εκεί, στον Αυλώνα, πόσες ελπίδες έχουν να ξεφύγουν από το περιβάλλον του περιθωρίου και του αποκλεισμού που ανακυκλώνεται και να επαναπροσδιορίσουν τη στάση τους απέναντι στην κοινωνία? Λίγες νομίζω. Και οι λίγες αυτές ελπίδες στηρίζονται κυρίως στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας που λειτουργεί μέσα στο Σωφρονιστικό Ίδρυμα (βλ. εδώ την ιστοσελίδα το σχολείου αυτού).

Η μια σκέψη έφερε την άλλη και κατέληξα πάλι να σκέφτομαι το χωριό μου, στην Κερύνεια της Κύπρου. Ο λόγος ο εξής: Ανάμεσα στις κωμοπόλεις Καραβά (χωριό μου) και Λάπηθο λειτουργούσε μέχρι το 1974 η «Σχολή Λάμπουσας» (Λάμπουσα είναι η αρχαία ονομασία της περιοχής). Τι ήταν αυτή η Σχολή? Μα, Σωφρονιστικό Ίδρυμα Ανηλίκων, όπου "κρατούνταν" άτομα μέχρι 17 ετών (όχι μεγαλύτερα). Τίποτε δε από το περιβάλλον εκείνο δεν θύμιζε φυλακές. Ούτε κάγκελα, ούτε συρματοπλέγματα υπήρχαν. Η "Σχολή" αυτή άρχισε να λειτουργεί από το έτος 1943 (επί Αγγλοκρατίας). Η στέγαση της έγινε σε ένα παραθαλάσσιο ξενοδοχείο. Ο περιβάλλων χώρος, έκτασης 100 στρεμμάτων, μετατράπηκε σιγά σιγά σ’ ένα κηπευτικό παράδεισο με πολλά δέντρα (οπωροφόρα, καλλωπιστικά και δασικά) και ένα ωραίο οικοδομικό συγκρότημα με σπίτια για τους τρόφιμους, αλλά και σπίτια για το προσωπκό που αποτελείτο κυρίως από πολλούς δασκάλους και λιγότερους φύλακες. Το κύριο μέλημα ήταν η εκπαίδευση των τροφίμων και όχι απλώς ο εγκλεισμός τους. Οι εγκαταστάσεις διέθεταν, εκτός από σχολικές αίθουσες, αίθουσες αναψυχής, εργαστήρια, αίθουσα γυμναστικής, γήπεδα ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλλεϋ, μικρό νοσοκομείο, κ.α. Διευθυντής της Σχολής ήταν για πολλά χρόνια οικογενειακός μας φίλος, ο οποίος ζούσε μέσα στις εγκαταστάσεις εκείνες μαζί με την οικογένεια του. Ο ίδιος είχε σπουδάσει δάσκαλος και είχε μετεκπαιδευτεί στην Αγγλία. Με τις κόρες του είμασταν παιδικές φίλες (η μία είναι σήμερα βουλευτίνα της Κυπριακής Βουλής). Συχνά κάναμε επισκέψεις στο σπίτι τους μέσα στη «Σχολή». Όπως προαναφέρω δεν υπήρχαν ούτε συρματοπλέγματα, ούτε κάγκελα, παρά μόνο μια συνηθισμένη περίφραξη. Απλώς περνάγαμε την πύλη της "Σχολής" και βρισκόμασταν σ' ένα όμορφο μικρό οικισμό με δρόμους, όμορφα σπιτάκια, δέντρα κλπ. Οι ανήλικοι τρόφιμοι έβρισκαν εκεί ένα περιβάλλον φροντίδας και αγάπης (όσο το δυνατόν), από το οποίο σπάνια δραπέτευαν. Και όταν το έκαναν, ήταν για λίγο (είχε τη μορφή εφηβικής "κοπάνας"). Επέστρεφαν δε μόνοι τους. Διαβάστε αν θέλετε εδώ για τη Σχολή Λάμπουσας.

Το κυρίως κτίριο της "Σχολής Λάμπουσας", όπου παλαιότερα στεγαζόταν παραθαλάσσιο ξενοδοχείο (τα πέτρινα σκαλοπάτια οδηγούν προς τη θάλασσα). Πίσω από το κτίριο αυτό αναπτύχθηκε η έκταση των 100 στρεμμάτων με δέντρα και διάφορα σπίτια για το προσωπικό και τους ανήλικους τροφίμους

-------------------------------

Σημείωση: Κάντε κλικ πάνω στην α΄ εικόνα και θα σας οδηγήσει σ' ένα πολύ ενδιαφέρον σάϊτ για τις φυλακές ανηλίκων στην Ελλάδα.
-------------------------------

Μερικές σκέψεις και προβληματισμοί για την Κύπρο, τη μικρή μου πατρίδα!

2011-05-06T18:47:00.013+03:00

Πάνε λίγες μέρες που γύρισα από μια ολιγοήμερη επίσκεψη στην πατρίδα μου. Παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου το έζησα στην Ελλάδα, στην Αθήνα, εντούτοις όταν λέω πατρίδα, το μυαλό μου τρέχει στην Κύπρο. Άλλωστε πατρίδα είναι το μέρος που έζησε κανείς τα παιδικά του χρόνια. Έτσι δεν λένε? Θα μου επιτρέψετε, λοιπόν, να αποτυπώσω μερικές σκέψεις (θετικές και αρνητικές) για τη μικρή μου πατρίδα.

Κάθε φορά που θα χρειαστεί να επισκεφθώ δημόσια υπηρεσία στην Κύπρο, θα έλεγα ότι από τη μια χαίρομαι για τη γρήγορη εξυπηρέτηση και από την άλλη προβληματίζομαι γιατί να μη συμβαίνει το ίδιο και στην Ελλάδα. Να, αυτή τη φορά αποφάσισα να μαζέψω τους τίτλους ιδιοκτησίας για τα ακίνητα, στην Κερύνεια, που μου μεταβίβασαν οι γονείς μου. Επισκέφθηκα λοιπόν το Κτηματολόγιο της Κερύνειας και μέσα σε λιγότερο από μισή ώρα (όχι δεν υπερβάλλω) είχα στα χέρια μου αφενός μεν ένα κατάλογο με τα ακίνητα μου και αφετέρου αντίγραφα των τίτλων ιδιοκτησίας. Ναι, είναι αλήθεια ότι το θεσμό του Κτηματολογίου και γενικά την οργανωτικότητα στις κυπριακές δημόσιες υπηρεσίες την «κληρονομήσαμε» από τους Βρετανούς (είναι γνωστό ότι η Κύπρος ήταν μέχρι το 1960 Βρετανική αποικία), αλλά τόσο δύσκολο είναι και για την Ελλάδα να προχωρήσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ στην οργάνωση των δημοσίων υπηρεσιών της και την πάταξη της γραφειοκρατίας?
Η Λευκωσία, η πρωτεύουσα της Κύπρου, με πληθυσμό πια περίπου 300.000 κατοίκων, έχει μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα. Αποτέλεσμα αυτού είναι η υπομονή των Κύπριων οδηγών που κάποτε θαύμαζα, να είναι πια παρελθόν. Τα κορναρίσματα και η ανταλλαγή «φιλοφρονήσεων» (@@$~&***) μεταξύ των οδηγών συναγωνίζονται τα αντίστοιχα των Αθηνών.
Η Κύπρος έχει γεμίσει από μετανάστες (νόμιμους και μη) και δυστυχώς έχει αυξηθεί κι εκεί η ξενοφοβία. Σύμφωνα με δημοσιεύματα 1 στους 3 εργαζόμενους είναι μετανάστες. Σ’ αυτό το ποσοστό, που είναι πολύ μεγάλο για το μέγεθος της κυπριακής οικονομίας, δεν λαμβάνονται υπόψη, ας σημειωθεί, οι παράνομοι μετανάστες που είναι και αυτοί αρκετοί. Στους τομείς του λιανικού εμπορίου (καταστήματα, σούπερ μάρκετ κλπ), της εστίασης (εστιατόρια, ταβέρνες, καφετέριες κλπ) και των τουριστικών επαγγελμάτων είναι μεγάλη η παρουσία ανατολικοευρωπαίων (ρουμάνων, βουλγάρων, ρώσσων κλπ), οι οποίοι, σε αντίθεση με τους Αλβανούς μετανάστες της Ελλάδας, ελάχιστα ή καθόλου ελληνικά μιλούν, γεγονός πολύ ενοχλητικό (για μένα τουλάχιστον). Πας να πιεις ένα καφέ ή ένα χυμό και πρέπει να συνεννοηθείς στα αγγλικά.
Πολύ ενοχλητική μου φάνηκε και η ανάμειξη του Αρχιεπισκόπου Κύπρου στα πολιτικά πράγματα της Κύπρου, αλλά και η δημοσιότητα που δίνεται από τα ΜΜΕ στις δηλώσεις του. Κάθε τρεις και λίγο ο καλός μας ο Αρχιεπίσκοπος κάνει δηλώσεις επί παντός επιστητού, με περιεχόμενο, ως επί το πλείστον, άκρως εθνικιστικό. Αποκορύφωμα η τελευταία συνέντευξη του στο «ΣΚΑΪ» , όπου, ούτε λίγο, ούτε πολύ ισχυρίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι οι συνομιλίες με τους Τουρκοκύπριους θα οδηγήσουν σε λύση τρισχειρότερη της Διχοτόμησης (λες και υπάρχει κάτι χειρότερο από τη Διχοτόμηση) και ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ξεγέλασε την ΕΕ για να ενταχθεί στην Ένωση.
Άφησα για το τέλος μια διαπίστωση που με προβληματίζει πολύ. Μια μεγάλη μερίδα των Ελληνοκυπρίων, σε σχέση με το κυπριακό ζήτημα, ακόμα «ζει στον κόσμο» της. Την ευθύνη δε έχουν τα κυπριακά πολιτικά κόμματα και κυρίως ο Πρόεδρος. Υποτίθεται ότι μεταξύ των δύο κοινοτήτων της Κύπρου γίνονται συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού, η οποία απαιτεί εκατέρωθεν συμβιβασμούς και ρεαλισμό, αλλά ο λαός δεν προετοιμάζεται καταλλήλως. Ενόψει και των επικείμενων βουλευτικών εκλογών της Κύπρου, οι αερολογίες, οι φανφαρονισμοί, ακόμα και οι εθνικιστικές κορώνες βρίσκονται στην ημερησία διάταξη. Οι Κύπριοι πολίτες δεν προετοιμάζονται για τις εξελίξεις και για την αναγκαιότητα πια να αντιμετωπίσουν με ρεαλισμό και όχι αεροβατώντας τη δυνατότητα λύσης, ώστε να επανενωθεί η πατρίδα τους. Πολύ φοβάμαι ότι θα οδηγηθούμε απροετοίμαστοι σ’ ένα νέο «ηχηρό ΟΧΙ» που θα φέρει μια ηχηρή τελειωτική (αυτή τη φορά) ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ. Εύχομαι, πραγματικά, να κάνω λάθος.

Ας ακούσουμε τώρα από τον Παντελή Θεοχαρίδη το όμορφο τραγούδι "Μικρή Πατρίδα" που κάθε φορά που το ακούω σκέφτομαι τη δική μου μικρή πατρίδα

Ξενοφοβία...

2011-04-22T13:01:00.016+03:00

Έχουμε γίνει ξενοφοβικοί. Θα σας διηγηθώ μια ιστορία και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Στο νοσοκομείο, όπου εργάζεται ο άντρας μου, γνώρισε ένα νέο παιδί, το Μανώλη. Είναι Ινδός στην καταγωγή, αλλά βρίσκεται στην Ελλάδα από 16 χρονών (σήμερα είναι περίπου 35). Ήρθε ως υπότροφος της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο, αλλά αυτό δεν τον ικανοποιούσε πλήρως. Συνέχισε τις σπουδές του σε Τ.Ε.Ι. και έγινε χειριστής ιατρικών μηχανημάτων. Είναι πολύ καλός στη δουλειά του και όλο το ιατρικό προσωπικό τον συμπαθεί. Μιλά, βέβαια, άπταιστα ελληνικά και έχει πάρει και την ελληνική υπηκοότητα. Εδώ και τρία χρόνια περίπου παντρεύτηκε μια συμπατριώτισσα του που εργάζεται στην Ινδική Πρεσβεία και κάνανε ένα χαριτωμένο κοριτσάκι, δύο περίπου χρονών σήμερα. Το περασμένο Σάββατο λοιπόν ήταν καλεσμένοι μας. Πήγαμε σε μια ωραία ταβέρνα. Φέρανε και το κοριτσάκι τους, γιατί δεν είχαν πού να το αφήσουν. Στο διπλανό τραπέζι καθόταν ένα ζευγάρι (γύρω στα 65), το οποίο από την αρχή μας στραβοκοίταζε. Δεν κατάλαβα το λόγο, αλλά είπα ίσως είναι η ιδέα μου. Το μικρό κοριτσάκι στην παρέα μας ήταν ιδιαίτερα χαρούμενο, όπως και εμείς άλλωστε και πού και πού έβγαζε χαρούμενες φωνούλες (όχι τσιρίδες). Κάποια στιγμή ακούω το διπλανό ζευγάρι να δυσανασχετεί και να λέει κάτι περίπου σαν «δεν ντρέπονται και κάνουν τόση φασαρία» ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων. Και πάλι δεν κατάλαβα ότι το λέγανε για μας, γιατί πράγματι στην ταβέρνα επικρατούσε λίγη φασαρία. Μερικοί μάλιστα καπνίζανε απτόητοι (ευτυχώς όχι πολλοί), αλλά αυτό δεν φάνηκε να τους ενοχλεί. Κάποια στιγμή ο Μανώλης πήρε το κοριτσάκι και βγήκε έξω, ο δε άντρας του διπλανού ζευγαριού τον ακολούθησε. Σε λίγο γύρισαν όλοι πίσω και ο Μανώλης μας παρακάλεσε να φύγουμε, γιατί το παιδί είχε νυστάξει, όπως ισχυρίστηκε.
Πράγματι πληρώσαμε και φύγαμε. Στο γυρισμό ο Μανώλης μας είπε τον πόνο του. Το ζευγάρι δίπλα δυσανασχετούσε για μας και ειδικότερα για την οικογένεια του Μανώλη, στον οποίο κάνανε πού και πού γκριμάτσες αποδοκιμασίας (καθόταν απέναντι τους). Όταν δε βγήκε έξω με το παιδί, ο άντρας που τον ακολούθησε του είπε «μας ενοχλείτε, δεν το καταλαβαίνετε, γιατί δεν φεύγετε?». Δεν ήθελε να μας το πει εκεί, για να μην γίνει κανένας καυγάς και μας χαλάσει τη βραδιά. Πρόσθεσε δε ότι συχνά τώρα τελευταία, καταλαβαίνει ότι δεν είναι καλοδεχούμενος σε μαγαζιά από αρκετούς Έλληνες. Μια φορά μάλιστα σ’ ένα απ’ αυτά, αν και είχε κλείσει νωρίς τραπέζι, όταν είδαν ότι είναι μελαμψός Ινδός, προσποιήθηκαν ότι τάχα, λόγω λάθους, δεν κράτησαν το τραπέζι και τον έδιωξαν. Στενοχωρέθηκα πολύ που το άκουσα. Όχι τόσο για το Μανώλη, αλλά για την ξενοφοβία που έχουμε αναπτύξει οι Έλληνες. Τότε κατάλαβα και γιατί ο Μανώλης είχε κρεμάσει στο λαιμό ένα τεράστιο σταυρό. Στην αρχή όταν τον είδα (το σταυρό), θεώρησα την ενέργεια του υπερβολική και κραυγαλέα. Τώρα, κάπως, την κατανοώ.

---------------------------------------

Μια ενδιαφέρουσα πληροφορία:

Όταν ο άντρας μου ρώτησε το Μανώλη γιατί άλλαξε το θρήσκευμα του και έγινε χριστιανός ορθόδοξος, άκουσα, με έκπληξη, να του απαντά ότι δεν άλλαξε το θρήσκευμα του, αλλά αυτός και η οικογένεια του στην Ινδία υπήρξαν ανέκαθεν χριστιανοί ορθόδοξοι. Έμαθα δε και το εξής ενδιαφέρον που ομολογώ ότι δεν το ήξερα. Στην Ινδία υπάρχει, από αιώνων, Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο θείος μάλιστα του Μανώλη είναι ορθόδοξος ιερέας. Αυτός μεσολάβησε και πήρε την υποτροφία και ήλθε στην Ελλάδα. Η Εκκλησία αυτή λέγεται «Malankara» Ορθόδοξη Συριακή Εκκλησία, επίσης γνωστή και ως Ινδική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ιδρύθηκε από τον Απόστολο Θωμά τον 1ο αιώνα μ.Χ. Οι πιστοί της, που είναι περίπου 3 εκατομμύρια, βρίσκονται κυρίως στην επαρχία των Ινδιών Κεράλα. Ονομάζεται Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία, γιατί διατηρεί σχέσεις με τη Συρία και υπάγεται στο Πατριαρχείο της Αντιόχειας. Ακολουθεί το Αλεξανδρινό δόγμα, όπως η Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Οι Μητροπολίτες της Ινδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (ναι έχουν και τέτοιους)

Τι ψιθυρίζει στο κέντρο της καρδιάς μου...

2011-04-18T21:53:00.007+03:00

Είναι μια νέα φίλη στο διαδίκτυο. Η @Νηφάλια Μέθη. Ένα ευαίσθητο πλάσμα, γιατρίνα, που κάνει ειδικότητα. Εκπαιδεύεται να γίνει ψυχίατρος. Ο σωστός άνθρωπος στη σωστή θέση, θα έλεγα. Λοιπόν αυτή η νέα φίλη με κάλεσε, μέσω του blog της, να απαντήσω στο ερώτημα: «αλήθεια, τι ψιθυρίζει στο κέντρο της καρδιάς σου και αντηχεί παντού στα κατάβαθα?».
Λίγο μελοδραματικό το ερώτημα και με προβλημάτισε. Γενικά, όπως ίσως θα έχετε καταλάβει, δεν χρησιμοποιώ μεγάλα λόγια, αν και καμιά φορά το κάνω κι αυτό (βλέπε αυτή την ανάρτηση ). Αποφάσισα, λοιπόν, να απαντήσω με λίγα απλά λόγια τι είναι εκείνο που με απασχολεί τώρα τελευταία. Το μέλλον των παιδιών μου είναι αυτό που με απασχολεί. Και το ερώτημα που αντηχεί στο κέντρο της καρδιάς μου είναι τι θα απογίνουν αυτά τα παιδιά που τέλειωσαν Πανεπιστήμιο και μεταπτυχιακά, τη χρονική στιγμή που έσκαγε η κρίση? Θα πληρώσουν αυτά τα λάθη της γενιάς μου, αλλά και των πιο παλιών γενεών? Παλεύουν με το τέρας που λέγεται ανεργία και πολύ φοβάμαι ότι η μάχη είναι άνιση. Θα είναι η χαμένη γενιά ή θα μπορέσουν κάποτε να ορθοποδήσουν?

Αυτό το ερώτημα αντηχεί στα κατάβαθα μου γλυκιά μου @Νηφάλια Μέθη!

Χρεολαγνεία

2011-04-13T07:10:00.006+03:00

Κουράστηκα βρε παιδιά. Κουράστηκα να ακούω, να βλέπω (στην τηλεόραση) και να διαβάζω για το χρέος. Κάθε πικραμένος ανακυκλώνει τη μιζέρια, κάνει τη διάγνωση του και προτείνει τη λύση του.

Άλλος διαγιγνώσκει ότι το χρέος οφείλεται στη συνεχή αύξηση του δημόσιου τομέα και προτείνει τη συρρίκνωση του.
Άλλος κάνει τη διάγνωση ότι μας ζημίωσε η μετάβαση μας στο ευρώ και προτείνει την επιστροφή στη δραχμούλα, για να τυπώνουμε, λέει, ανεμπόδιστα, όσα χαρτονομίσματα θέλουμε (ούτε «μονόπολη» να παίζαμε).
Άλλος διαγιγνώσκει ότι μας ζημίωσε η έλλειψη δυνατότητας υποτίμησης του νομίσματος μας και προτείνει να βγούμε από τη ζώνη του ευρώ, να υποτιμηθούμε και να επιστρέψουμε δριμύτεροι (τώρα πόσο δριμύτεροι θα σας γελάσω)
Άλλος αποφαίνεται ότι όχι δεν φταίει τίποτε από τα πιο πάνω, αλλά φταίει η πλουτοκρατία που έστειλε τα χρήματα της στην Ελβετία και προτείνει να ψηφιστεί ένας νόμος που να επιβάλλει δήμευση σε όλες τις καταθέσεις των Ελλήνων στο εξωτερικό (λες και ο νόμος ο ελληνικός θα ισχύει, άνευ άλλου τινος, στην Ελβετία!)
Άλλος αποφαίνεται ότι φταίνε αυτοί που τα έκλεψαν (έτσι γενικώς και αορίστως) και η λύση είναι να τους κλείσουμε μέσα, αν είναι δυνατόν, χωρίς δίκη ή έστω με συνοπτικές διαδικασίες
Άλλος πάλι αποφαίνεται ότι φταίει η μεγάλη χρηματοοικονομική κρίση του 2007 με τα τοξικά ομόλογα και η λύση είναι η ανάπτυξη.
Άλλος κάνει τη διάγνωση ότι φταίνε οι Αγορές που κερδοσκοπούν αυξάνοντας τα spread και προτείνει να κηρύξουμε παύση πληρωμών βγάζοντας τη γλώσσα στους δανειστές μας.
Κλπ κλπ κλπ

Το άλλο πάλι πού το πας? Κάθε μέρα διαβάζουμε στον τύπο προβλέψεις για το κατά πού πορεύεται το χρέος. Το χρέος μεγαλώνει, φουσκώνει, ξεφουσκώνει, ξεφεύγει, πάει για αναδιάρθρωση, κόψιμο, κούρεμα, λούσιμο (α, όχι αυτό δεν ισχύει, παρασύρθηκα)….

Και η κατάθλιψη καλά κρατεί.

-----------------------------

Υ.Γ. Μου έλεγε ένας γνωστός μου έμπορος ότι τις μέρες που απεργούσαν τα ΜΜΕ και δεν μαθαίναμε τίποτε για το χρέος, αυξήθηκαν οι πωλήσεις στο κατάστημα του.

Αξίζει να βοηθήσουμε, νομίζω...

2011-04-03T17:58:00.002+03:00

Διαβάζω στον ηλεκτρονικό τύπο ότι σήμερα «Το Χαμόγελο του Παιδιού», με τους πόρους που διαθέτει, έχει μόλις 1,5 μήνα «ζωής». Κάτι με ενόχλησε σ΄ αυτό. Αυτό το μη κερδοσκοπικό σωματείο το αγάπησα από την πρώτη στιγμή που ιδρύθηκε. Συνήθως δείχνω κάποια δυσπιστία απέναντι σε διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις που ξεφυτρώνουν από δω κι εκεί. Στο «Χαμόγελο του Παιδιού» έδειξα από την αρχή εμπιστοσύνη. Μη με ρωτήσετε γιατί. Έτσι από ένστικτο είναι η απάντηση. Την ίδια εμπιστοσύνη έδειξε και η κόρη μου που έγινε εθελόντρια.

Αν θέλετε λοιπόν να βοηθήσετε το «Χαμόγελο», καλέστε στο 14545 απ’ όλα τα δίκτυα σταθερής τηλεφωνίας με χρέωση 2,27€ ανά κλήση και από τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας (COSMOTE, VODAFONE, WIND), με χρέωση 2,46€ ανά κλήση. Ξέρω ότι οι καιροί είναι δύσκολοι οικονομικά, αλλά αξίζει τον κόπο να βοηθήσουμε το σωματείο να επιζήσει. Οι υπηρεσίες που προσφέρει είναι ανεκτίμητες και αφορούν:

Σπίτια για εγκαταλελειμμένα παιδιά
Ασθενοφόρα για παιδιά και νεογνά,
Το AMBER ALERT, που ειδοποιεί αμέσως, μέσω των ΜΜΕ, για εξαφανισμένα παιδιά
Την Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα παιδιά SOS1056,
Ομάδες δημιουργικής απασχόλησης στα νοσοκομεία παίδων,
Υπηρεσίες με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς για κάθε παιδί, γονιό, εκπαιδευτικό κ.ά.

Καλό μήνα!!

2011-04-01T17:50:00.001+03:00

Αχ τι έπαθα σήμερα, η γυναίκα! Είπα να πάω στο κομμωτήριο να βάψω τα μαλλιά μου, να κάνω κι ένα χτενισματάκι. Με έβαψε ένα νεαρό κορίτσι με τη συνηθισμένη μου (υποτίθεται) βαφή που είναι σκούρα καστανή, ωραία και καλά, και με πήγε στο λουτήρα να με λούσει. Μόλις λούστηκα, μαζεύτηκαν γύρω μου όλοι σχεδόν οι εργαζόμενοι στο κομμωτήριο (5-6 άτομα), βγάζοντας κραυγές (δυσάρεστης) έκπληξης. Τρόμαξα! Τι συμβαίνει βρε παιδιά, ρωτώ απορημένη. «Αχ, κα Μερόπη μου», μου απαντά η κοπέλα που με έβαψε. «Δεν ξέρω τι λάθος έκανα και τα μαλλιά βγήκαν πορτοκαλί». «Μα, τελείως πορτοκαλί?» ρωτώ, προσπαθώντας να κρατήσω την ψυχραιμία μου. «Ναι, ναι δυστυχώς τελείως πορτοκαλί» μου ήρθε η απάντηση. «Να το πάθω τώρα το εγκεφαλικό,?» σκέφτηκα, «ή μετά?». Αφού αποφάσισα να το πάθω μετά (το εγκεφαλικό), απάντησα ήσυχα «άντε κορίτσι μου, πάμε πάλι από την αρχή, να τα κάνουμε καστανά τα μαλλιά». Αντί απαντήσεως ξέσπασε όλο το κομμωτήριο σε γέλια και μου ευχήθηκαν όλοι «και του χρόνου»! Τι έγινε βρε παιδιά, ρώτησα, για να λάβω την απάντηση «Πρωταπριλιά σήμερα!». Ωχ, δόξα σοι ο Θεός, μια χαρά ήταν τα μαλλάκια μου τελικά. Φάρσα μου έκαναν τα καλόπαιδα. Και μου έδωσαν και συγχαρητήρια για την ψυχραιμία μου.

Καλό μήνα παιδιά και του χρόνου με υγεία και χαρά να γιορτάσουμε πάλι την Πρωταπριλιά! Α, και μη χάνετε την ψυχραιμία σας. Λεφτά υπάρχουν!

Δεν με ενοχλεί η αλήθεια για το 1821

2011-03-25T09:17:00.010+02:00

Εμένα λοιπόν μου άρεσε» το ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ "1821". Ίσως γιατί, για μένα, πέρασε πια η εποχή των παραμυθιών και του ρομαντισμού. Ήμουν από καιρό έτοιμη να ακούσω και να μάθω την πραγματική ιστορία και σε γενικές γραμμές την είχα ήδη μάθει, πολύ πριν από το ντοκιμαντέρ του «ΣΚΑΪ». Αρκετοί ενοχλήθηκαν, ίσως και θύμωσαν με τους δημιουργούς του ντοκιμαντέρ, οι οποίοι δεν έκρυψαν τις ενοχλητικές λεπτομέρειες της ιστορίας. Και ανέφεραν:

Ότι κατά τους δύο πρώτους αιώνες της Οθωμανικής κυριαρχίας, η ελληνική χερσόνησος πέρασε μια περίοδο σχετικής ευημερίας, γνωστής ως Pax Ottomanica, κατά την οποία έγιναν σημαντικά δημόσια έργα.
Ότι η παρακμή και η καταπίεση ήρθαν αργότερα.
Ότι τα «κρυφά σχολειά» δεν ήταν παρά ένας μύθος.
Ότι οι Έλληνες αγωνιστές της Επανάστασης ήταν ήρωες, γιατί πολεμούσαν με λίγα μέσα μια αυτοκρατορία, αλλά ήταν συγχρόνως και αντιήρωες γιατί σφαγίαζαν και άμαχο πληθυσμό και επιδίδονταν σε πλιάτσικο (βλ. άλωση της Τριπολιτσάς).
Ότι η ηγεσία της Εκκλησίας αφόρισε την Επανάσταση και αγωνιστές, όπως το Ρήγα Φεραίο και το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Ότι πολλοί από τους αγωνιστές της Επανάστασης δεν μιλούσαν καλά καλά ελληνικά, αλλά μητρική τους γλώσσα ήταν τα αρβανίτικα.
Ότι σχεδόν καθόλη τη διάρκεια της Επανάστασης, μαινόταν και εμφύλιος πόλεμος, κατά τον οποίο έχασαν τη ζωή τους πολλοί Έλληνες (μεταξύ των οποίων και ο γιος του Κολοκοτρώνη, Πάνος, καθώς και ο Οδυσσέας Ανδρούτσος)

Όχι, εμένα η αποκάλυψη όλων αυτών δεν με ενόχλησε. Ούτε μειώθηκε στα μάτια μου το μεγαλείο των αγωνιστών της Επανάστασης, καθώς δεν είμαι πια παιδί να πιστεύω στον Άγιο Βασίλη και γενικά σε αγιοποιημένους ανθρώπους. Αντίθετα, θαύμασα, για μια ακόμη φορά, τους ανθρώπους αυτούς, οι οποίοι, παρά τα ελαττώματα τους και τις ανθρώπινες αδυναμίες τους, υπερέβησαν τον εαυτό τους και κατόρθωσαν να κάνουν την Ελλάδα κράτος. Έμαθα να αγαπώ και να κατανοώ τους ήρωες γι' αυτό που ήταν πραγματικά και όχι γι' αυτό που θα ήθελα να ήταν.

Και για να θυμηθούμε και το Διονύσιο Σολωμό «Το Έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό».

--------------------------------------

Να, κι ένα ωραίο τραγούδι που μου το πρότεινε ο @φίλος vad και έχει σχέση με το θέμα μας

Οταν μια αυτονόητη πράξη ευθιξίας, παρουσιάζεται ως ηρωική....

2011-03-22T13:18:00.010+02:00

Η αναπληρώτρια εκπρόσωπος τύπου της Νέας Δημοκρατίας κ. Βασιλική Τζότζολα, αφού πρώτα κυκλοφόρησαν πληροφορίες σχετικά με τη μετάταξη της ως δικηγόρου από την (παλαιά) ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ, στον ΟΑΣΑ, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Ως δικηγόρος του ομίλου της πρώην Ολυμπιακής, όπως και οι υπόλοιποι 4.500 εργαζόμενοι, είχα το δικαίωμα μεταφοράς στο Δημόσιο / ευρύτερο Δημόσιο Τομέα. Με καθυστέρηση 18 μηνών η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ φρόντισε να μου το υπενθυμίσει με το υπ’ αριθμ.: 98/2011 ΦΕΚ. Όσοι βιάστηκαν να πουν ότι και η Τζότζολα … “μια από τα ίδια”, δε φρόντισαν να με ρωτήσουν πριν. Ώστε να λάβουν την απάντηση ότι, ως πολιτικό πρόσωπο, για λόγους αρχής, δεν θα ασκήσω το εν λόγω δικαίωμα και αρνούμαι τη θέση. Γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι ...»

Χμμμμμμμμμμμ, κατ’ αρχήν θα συμφωνούσα με την κ. Τζότζολα ότι δεν είμαστε όλοι οι ίδιοι. Δεν τα βρήκαμε όλοι τόσο εύκολα και το κυριότερο δεν διοριστήκαμε όλοι στην Ολυμπιακή (υποθέτω χωρίς διαγωνισμό) και μάλιστα όντας σύμβουλοι στο Υπουργείο Ανάπτυξης. Απ’ ότι διαβάζω στο βιογραφικό της, η εν λόγω νεαρά κυρία, αφού εργάστηκε για λίγο στο δικηγορικό γραφείο του κ. Λυκουρέζου, το 2006 διορίστηκε ως σύμβουλος του Υφυπουργού Ανάπτυξης κ. Παπαθανασίου. Το 2007 προσλήφθηκε στην ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ, όταν ήδη η εταιρεία είχε σχεδόν καταρρεύσει από τα χρέη της. Το 2009 προσλήφθηκε, επιπλέον, και ως ειδική σύμβουλος του πρώην υπουργού Ανάπτυξης, κ. Κ. Χατζηδάκη. Μετά την πτώση της ΝΔ, βρήκε τη θέση της δίπλα στον κ. Σαμαρά ως αναπληρώτρια εκπρόσωπος τύπου του κόμματος αυτού. Η θέση της όμως στην ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ της έδωσε το δικαίωμα να μεταταχθεί στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (νόμος Κ. Χατζηδάκη). Εξ ου και η τοποθέτηση της στον ΟΑΣΑ. Αφού έγινε γνωστή στον τύπο η εν λόγω τοποθέτηση της, δηλώνει, τώρα, ότι αρνείται τη θέση και προσθέτει γεμάτη νόημα «δεν είμαστε όλοι οι ίδιοι». Το τελευταίο είναι "μπηχτή" στον κ. Μιχ. Καρχιμάκη του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος ως πάλαι ποτε υπάλληλος της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ, επίσης μετατάχθηκε στο Υπουργείο Μεταφορών.

Πότε και πώς προσλήφθηκε στην ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ο κ. Καρχιμάκης δεν το ξέρω. Έχω δει μια φωτογραφία του ως πιλότου, αλλά νομίζω ότι είναι σατιρική, γιατί αν δεν κάνω λάθος είναι νομικός. Δεν γνωρίζω επίσης αν ο περί ου λόγος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ θα αποδεχτεί τη μετάταξη ή αν θα την απορρίψει κι αυτός (κάτι που θεωρώ τουλάχιστον αυτονόητο). Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι η πράξη της κ. Τζότζολα είναι μια αυτονόητη πράξη ευθιξίας, μετά όλα όσα ήρθαν στο φως για την οικονομική κατάσταση της χώρας και τους αθρόους (χωρίς διαγωνισμό) διορισμούς που έγιναν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και από τα δύο μεγάλα κόμματα. Και μάλιστα, κατά τη γνώμη μου, έπρεπε να γίνει με σκυμμένο το κεφάλι και όχι να παρουσιαστεί ως μια «ηρωική πράξη».

Γιαουρτώνοντας, βρίζοντας, γιουχάροντας και δέρνοντας....

2011-03-18T20:40:00.006+02:00

Η Δημοκρατία, είπε κάποτε ο Τσώρτσιλ, είναι το χειρότερο πολίτευμα, αν εξαιρεθούν όλα τα άλλα. Όλοι, βέβαια, καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό. Η Δημοκρατία, ακόμα και στη χειρότερη μορφή της, είναι προτιμότερη από την καλύτερη εκδοχή οποιουδήποτε άλλου πολιτεύματος.

Θα αναρωτιέστε γιατί θυμήθηκα τώρα αυτή τη ρήση του Τσώρτσιλ. Ε, λοιπόν τη θυμήθηκα βλέποντας το γιαούρτωμα του Πάγκαλου. Οι πολιτικοί (είτε μας αρέσουν, είτε όχι) έχουν εκλεγεί από το λαό, μέσα στα πλαίσια ενός πολιτεύματος, της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, που θα ήταν το χειρότερο, αν δεν υπήρχαν όλα τα άλλα. Διαφωνούμε με τους πολιτικούς? Τότε, χρησιμοποιούμε εναντίον τους την ψήφο μας, αλλά και το λόγο μας (προφορικό ή γραπτό), έστω και οξύ (αλλά όχι υβριστικό), για να αντιδράσουμε και να τους κριτικάρουμε. Ενέργειες όπως το γιαούρτωμα (βλ. περιπτώσεις Πάγκαλου και Αλαβάνου), η εκτόξευση παπουτσιών και ύβρεων, το κράξιμο σε βιβλιοπωλεία (βλ. περίπτωση Λοβέρδου), το φτύσιμο σε ταβέρνες (βλ. περίπτωση Σιούφα) ή ακόμα χειρότερα ο ξυλοδαρμός (βλ. περίπτωση Χατζηδάκη) δεν κάνουν τίποτε άλλο, παρά να υπονομεύουν τη δημοκρατία ισοπεδώνοντας όλους τους πολιτικούς (προς μεγάλη χαρά των νοσταλγών της δικτατορίας), να διαβρώνουν τη νομιμότητα, να ενθαρρύνουν την ανομία και το λαϊκισμό, ακόμα και να υποθάλπουν τη βία. Κοινώς είναι καραγκιοζιλίκια. Και σίγουρα δεν είναι η απάντηση στα προβλήματα μας.

Ο Καντάφι και πάλι στην επικαιρότητα!

2011-02-21T11:51:00.006+02:00

Δεν έχω και πολύ χρόνο, αυτές τις μέρες, να γράψω κάτι καινούργιο, αλλά ενόψει των διαδηλώσεων και ταραχών στη Λιβύη, βρίσκω ότι είναι επίκαιρο να επαναλάβω μια παλιά μου ανάρτηση, την οποία ανέβασα τον Ιούνιο του 2010, ενόψει της τότε επίσκεψης του Γιώργου Παπανδρέου στη χώρα αυτή.
Να την λοιπόν:

"Θα σας εξομολογηθώ κάτι. Ποτέ δεν συμπάθησα τον Καντάφι. Ούτε τότε (1977 και 1984) που ο Ανδρέας Παπανδρέου έτρεχε στη Λιβύη και αντάλλασσε αγκαλιές μαζί του και έπαιρνε ως δώρο το «πράσινο βιβλίο» (!) του, ούτε όταν ο Καντάφι το Νοέμβριο του 1984 ήλθε στην Κρήτη (στη σοσιαλιστική Ελούντα παρακαλώ) προς τριμερή συνάντηση με το Μιτεράν και τον Ανδρέα. Και δεν ξέρω αν όλες αυτές οι αγκαλιές με ένα δικτάτορα (που εκφεύγουν από τα πλαίσια των αναγκαίων διακρατικών δημόσιων σχέσεων) μας βοήθησαν ως κράτος και ως λαό. Γιατί δικτάτορας ήταν και είναι ο Καντάφι και ας δήλωνε τότε ο Ανδρέας για το καθεστώς του «δεν είναι στρατιωτική δικτατορία. Το αντίθετο μάλιστα. Πρόκειται για μια διακυβέρνηση στα πρότυπα του δήμου των αρχαίων Αθηναίων». Χριστός κι Απόστολος! Καμιά φορά έχανε το μέτρο ο Μακαρίτης.
Την πιο πάνω γνώμη μου δεν άλλαξα ούτε τώρα που ο γιος του Ανδρέα, ο Γιώργος, επισκέφτηκε τον Καντάφι στην τέντα του, στην Τρίπολη της Λιβύης, για να μπορέσει, λέει, να προσελκύσει επενδύσεις στη χώρα μας. Αρχικά άκουσα από το ραδιόφωνο ότι οι επενδύσεις αυτές θα είναι ύψους 200 δις δολαρίων ΗΠΑ. Τότε σκέφτηκα, εντάξει, για χάρη τόσο μεγάλου ύψους επενδύσεων, ας ρίξει ο Πρωθυπουργός μας και μια αγκαλιά και μ’ ένα δικτάτορα. Δεν χάθηκε και ο κόσμος. Όμως διαβάζοντας προσεκτικά τις ειδήσεις, ξέρετε τι κατάλαβα? Ο Καντάφι αυτά τα ίδια 200 δις δολάρια τα τάζει σε όλους, όχι μόνο σ’ εμάς. Τα έχει, λέει, γενικά για επενδύσεις σε άλλες χώρες κι εμείς ευελπιστούμε να πάρουμε ένα μερίδιο απ' αυτά. Όταν δε είδα και κάτι θλιβερές εικόνες στο διαδίκτυο να απεικονίζουν ένα γερασμένο Καντάφι με το βαμμένο με καραμπογιά μαλλί να αγκαλιάζει μεν το δικό μας το Γιώργο, αλλά μ΄ ένα ψυχρό και παγερό πρόσωπο (πιο παγερό ακόμα και απ' αυτό του Μεντρέκα) και μάλιστα φορώντας γιαλιά ηλίου (είναι αγένεια αυτό ή μου φαίνεται?) ε, τότε τι να σας πω! Ανακατεύτηκα. Το αποκορύφωμα δε ήταν όταν είδα το Γιώργο στο βίντεο να δίνει στον Καντάφι κάτι παλιές φωτογραφίες που τον απεικονίζουν με τον Ανδρέα και το Μιτεράν στην Ελούντα (τότε καλέ το 84) και μάλιστα να του ζητά με ένα γλυκανάλατο ύφος αυτόγραφο (να υπογράψει δηλαδή πάνω στις φωτογραφίες), εεε, τότε ντράπηκα λίγο. Καλές οι επενδύσεις, δεν λέω, (φωτιά θα πέσει να με κάψει, αν πω το αντίθετο), αλλά ήταν ανάγκη να ζητήσει ο Έλληνας Πρωθυπουργός και αυτόγραφο από το δικτάτορα!!! Από τότε που ο πατέρας του θαύμαζε τον Καντάφι, πέρασαν 26 χρόνια και υποτίθεται προχωρήσαμε μπροστά. Ή μήπως όχι?"

Δύο ιστορίες και μια υποκρισία!

2011-02-17T16:30:00.010+02:00

Ιστορία πρώτη: Η γιαγιά μου, όπως σχεδόν όλοι οι άνθρωποι της εποχής της, είχε βάλει ένα μικρό χρηματικό ποσό στην άκρη για τα «γεράματα», όπως έλεγε και ξανάλεγε. Μόνο που τα «γεράματα» αργούσαν να ρθουν. Είχε φτάσει 87 χρονών η γιαγιά και ακόμα φύλαγε τα χρήματα των γεραμάτων ως κόρη οφθαλμού. Δεν τα ακουμπούσε, παρόλο που είχε προ πολλού αρχίσει να τα χρειάζεται, για λόγους υγείας. Μέχρι που έπεσε και έσπασε τη λεκάνη της. Καταλαβαίνετε τώρα έξοδα. Νοσοκομείο, χειρουργείο και πάλι χειρουργείο, αποκλειστικές νοσοκόμες κλπ κλπ. Η γιαγιά όμως εκεί. Αταλάντευτη. Τα λεφτά, έλεγε, που έχω στην Τράπεζα, δεν θα τα ακουμπήσει κανείς. Είναι για τα «γεράματα». Τώρα, ποια άλλα γεράματα περίμενε η γιαγιά, παρέμενε μυστήριο. Βέβαια η μαμά μου, το όνομα της οποίας υπήρχε στον κοινό λογαριασμό, έχοντας την κοινή λογική, κατάλαβε ότι είχε έλθει το πλήρωμα του χρόνου για να φανούν χρήσιμα στη γιαγιά τα χρήματα των «γεραμάτων». Από κει πλήρωνε γιατρούς, αποκλειστικές νοσοκόμες, αγόρασε αναπηρική καρέκλα που ήταν απαραίτητη κλπ κλπ. Αυτά τα χρήματα χρησίμευσαν τελικά για να γίνουν οι τελευταίες μέρες της γιαγιάς υποφερτές, χωρίς όμως αυτή να έχει καταλάβει ότι όλα αυτά που την ανακούφιζαν προέρχονταν από τα χρήματα που είχε για τα γεράματα. Η γιαγιούλα μου περίμενε να ρθουν κι άλλα «γεράματα», για να ακουμπήσει τα λεφτά.

Ιστορία δεύτερη: Η κυρία Διευθύντρια μιας από τις μεγάλες Τράπεζες της Ελλάδας, πάντα καυχιόταν για τα ακίνητα (αγροτεμάχια) που της άφησε ο πατέρας της σ’ ένα από τα τουριστικά νησιά του Αιγαίου, όπου ήταν και ο τόπος καταγωγής της. Παρόλο που, κατά καιρούς, είχε οικονομικές δυσκολίες (σπουδές παιδιών κλπ) δεν αποφάσιζε να πουλήσει κανένα απ’ αυτά. Μέχρι που αρρώστησε ο άντρας της με σοβαρή καρδιοπάθεια και χρειαζόταν να πάει στο εξωτερικό για χειρουργική επέμβαση. Όλοι περίμεναν ότι επιτέλους θα πουλούσε ένα από τα αγροτεμάχια της Πάρου. Αμ, δε. Προτίμησε να «βάλει χέρι» στο Ταμείο της Τράπεζας. 200.000 ευρώ ήταν η λεία της υπεξαίρεσης. Αποτέλεσμα? Μόλις γύρισε από το εξωτερικό, όπου είχε συνοδεύσει τον άντρα της για την εγχείρηση, βρέθηκε πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Κάθειρξη 7 ετών ήταν η ποινή της. Τότε και μόνο τότε, αποφάσισε να πουλήσει μερικά ακίνητα στο νησί της, για να αποζημιώσει την Τράπεζα, ώστε να μπορέσει να μειωθεί η ποινή της στο Πενταμελές Εφετείο και να βγεί έξω. Άδοξο το τέλος των αγροτεμαχίων της Πάρου. Πόσο καλύτερα θα ήταν για την κα Διευθύντρια και την οικογένεια της, αν αποφάσιζε να πουλήσει έγκαιρα μερικά απ’ αυτά!

Η υποκρισία: Η Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού. Το δημόσιο χρέος της έφτασε στο ιλιγγιώδες ποσό των 317 δις ευρώ. Δεν είναι μυστικό πια (όλοι το έχουμε εμπεδώσει) ότι ζούμε κυρίως με δανεικά. Ότι με τα δανεικά και τους τόκους χρεώσαμε μελλοντικές γενεές γενεών. Και μόλις βγήκε κάποιος (από την Τρόικα) και είπε το αυτονόητο, ότι δηλαδή για να μειώσουμε το χρέος και να ελαφρύνουμε και τις μέλλουσες γενιές από τους δυσβάστακτους τόκους, πρέπει να αντλήσουμε ένα ποσό από την πώληση και αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου (πολλά από τα οποία αφήσαμε να καταπατηθούν), τσιρίζουν οι πάντες. Ακόμα και η Κυβέρνηση που το είχε συμφωνήσει (κατά πως φαίνεται), ακόμα και η αξιωματική αντιπολίτευση που το είχε προτείνει παλαιότερα και τώρα κάνει πως δεν θυμάται. Καλά, η Αριστερά, βρισκόμενη στον κόσμο της, τσιρίζει γενικώς, χωρίς να προτείνει (σοβαρές) εναλλακτικές λύσεις.

Εντάξει, μη φωνάζετε καλέ, δεν είπαμε να πουλήσουμε και Μνημεία, ούτε την Ακρόπολη (όπως με ρώτησε, έντρομη, μια παιδική μου φίλη που με πήρε τηλέφωνο από την Αυστραλία)!

Σαπούνια!

2011-02-10T18:26:00.001+02:00

Κοιτάζω τη λίστα μου για τα ψώνια:

Κρεμοσάπουνο
Σαπούνι κανονικό (ο άντρας μου θέλει τέτοιο, δεν του αρέσει το κρεμοσάπουνο)
Αφρόλουτρο για το μπάνιο
Σαμπουάν
Απορρυπαντικό για πλύση ρούχων στο χέρι
Απορρυπαντικό για το πλυντήριο ρούχων
Απορρυπαντικό για το πλυντήριο πιάτων
Μαλακτικό
Υγρό για τα πιάτα (για πλύσιμο στο χέρι)
Απορρυπαντικό για το μπάνιο – νιπτήρα
Απορρυπαντικό για την τουαλέτα
Απορρυπαντικό για το σφουγγάρισμα
Απορρυπαντικό για τους πάγκους της κουζίνας
Χλωρίνη
Υγρό καθαρισμού για τα τζάμια.
Υγρό καθαρισμού για τις κεραμικές εστίες.

Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι έγραψα 16(!) απορρυπαντικά και γενικά, είδη καθαρισμού. Χριστός κι Απόστολος! Αν είναι δυνατόν! Πόσα προϊόντα βάλαμε στη ζωή μας, χωρίς να το καταλάβουμε! Χρειάζονται όλα αυτά? Θυμάμαι την εποχή που ήμουν παιδί και, καμιά φορά, προσπαθούσα να βοηθήσω τη μαμά μου στις δουλειές του νοικοκυριού (μιλάμε για τη δεκαετία του 60). Τρία είδη καθαρισμού είχαμε στο σπίτι. Το σαπούνι (για τα χέρια και για το μπάνιο), σκόνη πλυσίματος (το TIDE, τότε η λέξη αυτή ήταν συνώνυμη με το απορρυπαντικό) και υγρό για τα πιάτα. Α, και σαμπουάν για τα μαλλιά. Μεγάλη εξέλιξη, αν λάβεις υπόψη ότι τότε η γιαγιά μου χρησιμοποιούσε για όλα το πράσινο σαπούνι. Αναπολώντας όλα αυτά, κοιτάζω τη λίστα αποφασιστικά. Πάει και τελείωσε. Θα κόψω μερικά απορρυπαντικά, έχει παραγίνει το κακό με τον καταναλωτισμό. Και τη ρύπανση του πλανήτη πού την πάς?

Όταν γύρισα από το σούπερ μάρκετ, τακτοποιούσα τα πράγματα και τότε ξέρετε τι συνειδητοποίησα? Τα πήρα σχεδόν ΟΛΑ. Τα μόνα που έκοψα ήταν το απορρυπαντικό για το σφουγγάρισμα και το απορρυπαντικό για τις κεραμικές εστίες. Πήρα όμως κάτι άλλο που δεν ήταν στη λίστα. Υγρά μαντηλάκια καθαρισμού!!! Είμαι για γέλια! Ή μήπως για κλάματα?

Μήπως έχει χαθεί κάθε σοβαρότητα?

2011-02-07T08:53:00.012+02:00

Το γιατί απεργούν οι γιατροί του ΙΚΑ δεν το έχω καταλάβει καλά καλά, να πω την αλήθεια. Αυτό που σίγουρα όμως κατάλαβα είναι ότι έχει χαθεί η σοβαρότητα. Άκουγα πριν λίγο ένα από τους συνδικαλιστές γιατρούς (απ’ αυτούς που κατέλαβαν, παράνομα, το ισόγειο του Υπουργείου Υγείας), να εξανίσταται, ο "νόμιμος", επειδή η Διοίκηση του ΙΚΑ, για να αντιμετωπίσει το τρέχον πρόβλημα των ασθενών, προβαίνει, λέει, σε "μη νόμιμες" λύσεις, όπως το να παραπέμπει τους ασθενείς σε ιδιώτες γιατρούς, όπου θα εξετάζονται με δαπάνη του ΙΚΑ. Στη συνέχεια δε προέτρεπε όσους από τους ασθενείς έχουν επείγον πρόβλημα, να μην επισκέπτονται τους ιδιώτες γιατρούς, όπως τους δίνεται το δικαίωμα, αλλά να πηγαίνουν στο Υπουργείο Υγείας, όπου υπάρχουν απεργοί κι εκεί, λέει, είναι πρόθυμοι να τους εξετάζουν και να τους δίνουν συνταγές!!!! Ήμαρτον Παναγία μου! Χάθηκε κάθε σοβαρότητα! Πού θα τους εξετάζουν? Στο πεζοδρόμιο? Ή στο διάδρομο του Υπουργείου? Ή μήπως, ακόμα χειρότερα, δεν θα τους εξετάζουν καθόλου, αλλά θα συνταγολογούν κατευθείαν?

Εγώ θα πληρώνω εισιτήριο

2011-02-01T14:53:00.015+02:00

Παρά την περί του αντιθέτου προτροπή του κινήματος «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», η οποία μάλιστα εκλαμβάνεται από πολλούς ηρωική πράξη αντίστασης στην ακρίβεια, εγώ θα εξακολουθήσω να πληρώνω εισιτήριο στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, γιατί θέλω:
· Να παραμείνουν δημόσιες οι συγκοινωνίες.
· Να μην αυξηθεί περαιτέρω η τιμή των εισιτηρίων (ένας από τους λόγους που αυξήθηκε τώρα η τιμή είναι ακριβώς και η λαθρεπιβίβαση).
· Να είναι σε θέση οι Οργανισμοί ΜΜΜ να καλύπτουν, τουλάχιστον κατά το μεγαλύτερο μέρος, τις αποδοχές των εργαζομένων τους, να συντηρούν τα οχήματα τους, καθώς και να επεκτείνουν και να πυκνώνουν τα δρομολόγια, ώστε να αποφεύγεται η σαρδελλοποίηση.
· Και τέλος τέλος δεν γουστάρω να γίνω παραβάτης και να τρέχω να πληρώνω πρόστιμα (μεγάλη ταλαιπωρία).

Και απορώ που όσοι μας καλούν να μην πληρώνουμε, δεν καταλαβαίνουν ότι αν διατηρηθεί στα σημερινά επίπεδα ή, ακόμα χειρότερα, αυξηθεί το φαινόμενο της λαθρεπιβίβασης (σήμερα φτάνει σε ποσοστό 20-25%), θα καταστεί αναπόφευκτο:
· Να ακριβύνει περαιτέρω η τιμή των εισιτηρίων, για να αναπληρωθεί η ζημιά από τους λαθρεπιβάτες.
· Να περιοριστούν ή και να περικοπούν δρομολόγια, με αποτέλεσμα την αύξηση της σαρδελλοποίησης που μας υποτιμά ως ανθρώπους.
· Και το χειρότερο όλων, να παραχωρηθούν τα ΜΜΜ σε ιδιώτες και τότε θα δούμε όλοι τι θα πει αύξηση της τιμής του εισιτηρίου.

Και σε τελική ανάλυση, ποιος περιμένετε, βρε καλά μου παιδιά του "δεν πληρώνω, δεν πληρώνω", να πληρώσει, αντί για σας, το αντίτιμο για τις υπηρεσίες που εσείς χρησιμοποιείτε?
---------------------
Προσθήκη:
Ήδη έγινε γνωστό ότι το Δημόσιο ανέλαβε να πληρώσει τα χρέη του ΟΑΣΑ προς τις Τράπεζες που φτάνουν τα 2,82 δις ευρώ. Μην πληρώνετε λοιπόν εσείς τώρα εισιτήριο, για να πληρώσουν αύριο οι φορολογούμενοι πολλαπλάσιο ποσό.

Κάποιοι προβληματισμοί για τη λαϊκή εξέγερση στη Αίγυπτο.

2011-01-29T12:34:00.012+02:00

Καζάνι που βράζει η Β. Αφρική. Μετά τη Τυνησία, η λαϊκή εξέγερση προχώρησε στην Αίγυπτο, στην οποία μάλιστα η κατάσταση εμφανίζεται πιο σοβαρή. Χθες βράδυ έκαναν την εμφάνισή τους στο Κάιρο, την Αλεξάνδρεια και το Σουέζ τεθωρακισμένα οχήματα του στρατού. Οι διαδηλωτές αψήφησαν την απαγόρευση κυκλοφορίας που επιβλήθηκε από τον Αιγύπτιο Πρόεδρο Χόσνι Μουμπάρακ και συνέχιζαν τις βίαιες συγκρούσεις τους με την Αστυνομία μετά τη δύση του ήλιου.

Οι ραγδαίες αυτές εξελίξεις με προβλημάτισαν. Από τη μια κάθε λαϊκή εξέγερση με αιτήματα περισσότερη δημοκρατία, πολιτική ελευθερία, καταπολέμηση της διαφθοράς, δουλειά για όλους, καταπολέμηση της φτώχειας κλπ, έχει την αμέριστη συμπάθεια μου (αυτονόητο, βέβαια, αυτό). Από την άλλη όμως θυμήθηκα την «επανάσταση» στο Ιράν των ετών 1977- 1979 και την εξέλιξη που είχε στη συνέχεια και στέκομαι λίγο σκεπτική.

Τότε (1977-1979) ήμουν νέα κοπέλα και, όπως είναι φυσικό, τα γεγονότα στο Ιράν τα παρακολουθούσα με πολύ ενδιαφέρον. Στην αρχή χάρηκα με τη λαϊκή εξέγερση εναντίον του αυταρχικού Σάχη. Μετά, όταν έφτασε ο Χομεϊνί στο Ιράν και έτυχε αποθεωτικής υποδοχής προβληματίστηκα. Η θρησκοληψία και η ανάμειξη των θρησκευτικών ηγετών στην πολιτική πάντα με προβλημάτιζε. Η σταδιακή δε επικράτηση θεοκρατικών ισλαμιστικών αντιλήψεων στη λεγόμενη «επανάσταση» με αποτελείωσε.

Ας πάρουμε την ιστορία με τη σειρά, για να τη μάθουν και οι νεώτεροι, οι οποίοι ίσως δεν ξέρουν ότι η εξέγερση του λαού του Ιράν άρχισε με τις καλύτερες προοπτικές για πολιτική ελευθερία και δημοκρατία, για να καταλήξει τελικά στο ισλαμιστικό καθεστώς που ξέρουμε σήμερα.

Ο Μοχάμμαντ Ρέζα Σάχης, ανέβηκε στο θρόνο του Ιράν το 1941 με την υποστήριξη των ΗΠΑ. Ακολούθησε ένα πρόγραμμα κοινωνικής και οικονομικής αναμόρφωσης της χώρας κατά τα δυτικά πρότυπα, που ονόμασε "Λευκή Επανάσταση". Κατά το τέλος της δεκαετίας του 1960 άρχισε να βασίζεται όλο και πιο πολύ στη Μυστική Αστυνομία (SAVAK) προκειμένου να έχει τον έλεγχο των κινημάτων που ήταν αντίθετα με τις «μεταρρυθμίσεις» του. Οι Σιίτες συγκρότησαν ισχυρή αντιπολίτευση εναντίον του, με τον Αγιατολάχ Χομεϊνί, εξόριστο στο Ιράκ και έπειτα στη Γαλλία, να συνδέεται όλο και περισσότερο με τους φτωχούς και τους πολιτικά διωκόμενους του Ιράν. Τα μηνύματά του διαδίδονταν μέσα από κασέτες μουσικής, που εισάγονταν λαθραία στο Ιράν σε μικρές ποσότητες και έπειτα κυκλοφορούσαν σε αντίγραφα σε ολόκληρη τη χώρα.

Στα μέσα του 1977 αρκετοί άνθρωποι δολοφονήθηκαν, όταν η αστυνομία διέλυσε βίαια διαδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά του Σάχη. Η χρονιά τελείωσε με μεγάλες φοιτητικές διαδηλώσεις και το κλείσιμο πολλών πανεπιστημίων. Η επόμενη χρονιά ξεκίνησε με συγκρούσεις στην πόλη του Κομ, που άφησαν δεκάδες νεκρούς, και συνεχίστηκε με ένα κύμα όλο και περισσότερο βίαιων διαδηλώσεων, γενικών απεργιών και αστάθειας. Στις 10 Δεκεμβρίου 1978, ένα πλήθος περίπου 8 εκ. Ιρανών σε όλο το Ιράν διαδήλωσε κατά του Σάχη.

Στις 16 Ιανουαρίου 1979 ο Σάχης έφυγε από την Τεχεράνη για "μακρές διακοπές", διορίζοντας ένα συμβούλιο υπό τον πρωθυπουργό του Σαπούρ Μπακθιάρ να κυβερνά την χώρα. Δεν επέστρεψε ποτέ.

Αρχικά, ο Μπακθιάρ προσπάθησε να συντρίψει την αντίσταση. Η πολιτική και κοινωνική αστάθεια έφτασε στο αποκορύφωμα της τον Φεβρουάριο του 1979. Οδομαχίες ξέσπασαν σε πόλεις και επαρχίες ανάμεσα σε υποστηρικτές του Χομεϊνί και τους υποστηρικτές του Σάχη, με τις στρατιωτικές δυνάμεις να μην φαίνονται διατεθειμένες να αναλάβουν ενεργό ρόλο υπέρ του τελευταίου.

Ο Αγιατολάχ Χομεϊνί επέστρεψε στο Ιράν την 1η Φεβρουαρίου 1979. Έτυχε αποθεωτικής υποδοχής. Δέκα μέρες αργότερα ο Μπακθιάρ κρύφτηκε και τελικά κατέφυγε εξόριστος στη Γαλλία. Επαναστατημένοι κατέλαβαν τον μεγαλύτερο ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό σταθμό της Τεχεράνης και δήλωσαν: "Αυτή είναι η φωνή της επανάστασης του Ιρανικού λαού", τη στιγμή που το νέο καθεστώς άρχισε διαδικασίες κατά των υποστηρικτών του Σάχη και εκατοντάδες από αυτούς εκτελέστηκαν.

Την 1η Απριλίου 1979, μετά από μια μεγάλη νίκη σε ένα εθνικό δημοψήφισμα στο οποίο δινόταν μόνο μια επιλογή (Ναι ή Όχι στην Ισλαμική Δημοκρατία), ο Αγιατολάχ Χομεϊνί διακήρυξε την ίδρυση μιας «Ισλαμικής Δημοκρατίας» με ένα νέο σύνταγμα που αντανακλά τα ιδανικά του για μια διακυβέρνηση υπό τον Ισλαμικό Νόμο. Ο ίδιος έγινε ο ανώτατος πνευματικός ηγέτης του Ιράν, ενώ επιβλήθηκε παντού ο Ισλαμικός νόμος. Οι γυναίκες υποχρεώθηκαν να φορούν πέπλο, ενώ απαγορεύθηκε το αλκοόλ και η δυτική μουσική. Αυτές και άλλες ανάλογες ρυθμίσεις προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις.

Στις 4 Νοεμβρίου 1979, Ιρανοί Ισλαμιστές φοιτητές που ζητούσαν από τις ΗΠΑ την έκδοση του Σάχη στο Ιράν για δίκη, κατέλαβαν την αμερικανική πρεσβεία, κρατώντας 66 ομήρους, στην πλειοψηφία τους αμερικανούς. 14 από αυτούς απελευθερώθηκαν πριν το τέλος του Νοέμβρη. Τελικά όλοι οι όμηροι απελευθερώθηκαν στις 20 Ιανουαρίου 1981 μετά από μακρές διαπραγματεύσεις, που υποχρέωσαν τις ΗΠΑ να παράσχουν στο Ιράν χρήματα και στρατιωτικό εξοπλισμό.

Τα επόμενα δύο χρόνια υπήρξε σύγκρουση εξουσιών μεταξύ των προοδευτικών και συντηρητικών στοιχείων στα πλαίσια της Επανάστασης. Για κάποιο διάστημα ο Χομεϊνί φάνηκε να υποστηρίζει την φιλελεύθερη πλευρά. Στα μέσα του 1981 όμως, συγκέντρωσε με ρυθμίσεις όλη την εξουσία στα χέρια του, έθεσε τα ΜΜΕ υπό τον πλήρη έλεγχό του, και πήρε σκληρά μέτρα για την εξουδετέρωση κάθε αντίστασης έναντι της αυστηρής επιβολής του ισλαμικού νόμου. Μεγάλο τμήμα της Ιρανικής κοινωνίας, που είχε στηρίξει σε σημαντικό βαθμό την «Επανάσταση», απογοητεύτηκε στη συνέχεια, αλλά λίγοι τολμούν να εκφράσουν την απογοήτευση τους.

Έτσι είχε, περίπου, στο Ιράν, η εξέλιξη της λαϊκής εξέγερσης της δεκαετίας του '70. Καταλαβαίνετε λοιπόν, γιατί αντιμετωπίζω σήμερα με κάποιο προβληματισμό τη λαϊκή εξέγερση στην Αίγυπτο. Τι στο καλό όμως? Πάνε πάνω από 30 χρόνια από τότε. Και να πω την αλήθεια, μέχρι τώρα που γράφω, δεν έχω αντιληφθεί ανάμειξη θρησκευτικών ηγετών ή οργανωμένων ισλαμιστικών ομάδων στις λαϊκες διαμαρτυρίες της Β. Αφρικής. Ελπίζω λοιπόν, μάλλον θέλω να πιστεύω, ότι ο κόσμος έχει πάει μπροστά από τότε και κάτι καλό θα βγει για τους λαούς της Αιγύπτου και της Τυνησίας από τα σημερινά γεγονότα. Αμήν.
-----------------
Σημείωση: Τα γεγονότα της "Επανάστασης" του Ιράν, περιγράφονται ωραία εδώ στο site της εκπομπής της ΕΡΤ "Εξάντας". Από εκεί πήρα κι εγώ την περιγραφή.

Το "πιστοποιητικό ενεργειακής απόδοσης" και η Μαριορή (ανανεωμένο)

2011-01-21T11:36:00.013+02:00

Διαβάζω στον ηλεκτρονικό τύπο:
«Υποχρεωτική θα είναι η έκδοση «πιστοποιητικού ενεργειακής απόδοσης» για τις νέες οικοδομές, τα παλαιά κτίρια άνω των 1.000 τ.μ. που ανακαινίζονται ριζικά, καθώς και για τα ακίνητα άνω των 50 τ.μ. που πωλούνται ή ενοικιάζονται, σύμφωνα με τον Κανονισμό Ενεργειακής Απόδοσης Κτιρίων …»

Χμμμμμμμμμ, με πολλή περίσκεψη αντιμετωπίζω το νέο αυτό «φρούτο», που μας επιβάλλει η Κυβέρνηση μέσω της συμπαθέστατης κας Μπιρμπίλη. Το πιστοποιητικό αυτό, φυσικά, θα παρέχεται στους πολίτες, αντί αμοιβής (διαβάζω κάτι περί ελάχιστης αμοιβής 200€, η οποία θα αυξάνεται, ανάλογα με το εμβαδόν του κτιρίου). Θα διευκολύνει άραγε τη ζωή του πολίτη ή αντίθετα θα προσθέσει ακόμα ένα γραφειοκρατικό, αλλά και οικονομικό βάρος στις πλάτες του ?

Κι εμένα τώρα, γιατί μου τριγυρίζει στο μυαλό η παροιμία « Όλα τα χει η Μαριορή….»?

Υ.Γ. Πληροφορούμαι ότι την έκδοση αυτού του πιστοποιητικού μας την επέβαλε, τρόπον τινα, η Ε.Ε. μέσω της Κοινοτικής Οδηγίας 2001/91/ΕΚ. Παρόλα αυτά η παροιμία με τη Μαριορή, εξακολουθεί να τριγυρίζει στο μυαλό μου.

-----------------------

Προσθήκη:

Την υποψία μου ότι το περί ου ο λόγος «πιστοποιητικό ενεργειακής απόδοσης» δεν θα είναι παρά ένα άλλο γραφειοκρατικό και οικονομικό βάρος στις πλάτες του πολίτη ενδυνάμωσε ένα άρθρο της Χριστίνας Πουλίδου στο «Protagon.gr». Η κ. Πουλίδου, λοιπόν, επιθυμώντας να πουλήσει το πατρικό της σπίτι, απευθύνθηκε σ’ ένα ενεργειακό επιθεωρητή, για να της εκδώσει το νέο αυτό πιστοποιητικό. Να τι απαιτούνται, για να αρχίσει η διαδικασία έκδοσης του πιστοποιητικού:

1. Ιδιοκτησιακό καθεστώς του κτιρίου ή κατοικίας (αριθμός ιδιοκτησιών, αριθμός ιδιοκτητών).
2. Πίνακας χιλιοστών.
3. Πλήρη στοιχεία του ιδιοκτήτη (ΑΦΜ, ΔΟΥ).
4. Κωδικός Αριθμός Εθνικού Κτηματολογίου (ΚΑΕΚ) στην περίπτωση που το κτίριο έχει ενταχθεί στο Εθνικό Κτηματολόγιο.
5. Δήλωση και Κωδικός Ιδιοκτησίας Εθνικού Κτηματολογίου.
6. Αρχιτεκτονικά σχέδια ως κατασκευασθέν σε ηλεκτρονική μορφή.
7. Ηλεκτρομηχανολογικά σχέδια ως κατασκευασθέν σε ηλεκτρονική μορφή.
8. Μελέτη θερμομόνωσης κατατεθειμένη στην Πολεοδομία σε ηλεκτρονική μορφή.
9. Πίνακας Κατανομής Δαπανών κεντρικής θέρμανσης.
10. Οικοδομική Άδεια.
11. Τοπογραφικό σχέδιο σε ηλεκτρονική μορφή.
12. Ύπαρξη ηλιακών κατόπτρων (τετραγωνικά μέτρα)
13. Ύπαρξη κλιματιστικών μονάδων (split).
14. Φωτογραφία του κτιρίου σε ψηφιακή μορφή που να διακρίνεται η ιδιοκτησία ή το διαμέρισμα
15. Τιμολόγια ενεργειακών καταναλώσεων του κτιρίου ή κατοικίας της τελευταίας τριετίας (ΔΕΗ, Φυσικό αέριο, πετρέλαιο, ξύλα)
16. Φύλλο συντήρησης και ρύθμισης της κεντρικής θέρμανσης της τελευταίας τριετίας (συντήρηση καυστήρα).
17. Πλήρη στοιχεία επικοινωνίας του υπευθύνου του κτιρίου (διαχειριστής) ή της κατοικίας (ιδιοκτήτης).

Όχι, δεν είναι ανέκδοτο, είναι η αθάνατη ελληνική πραγματικότητα!!!

Άλλο παραγραφή και άλλο αθώωση

2011-01-15T23:05:00.010+02:00

Έβλεπα στις ειδήσεις της τηλεόρασης τους πρώην υπουργούς, επί κυβερνήσεως της Ν.Δ., Πέτρο Δούκα και Αλέξανδρο Κοντό να θριαμβολογούν για την πρόταση προς το Δικαστικό Συμβούλιο του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο οποίος μιλά για παραγραφή των πράξεων τους που αφορούν το σκάνδαλο του Βατοπεδίου και απορούσα. Μα καλά, είναι δυνατόν να μην κατανοούν τη διαφορά μεταξύ παραγραφής και αθώωσης? Αλλιώς δεν δικαιολογείται τόση θριαμβολογία. Έκαναν λες και η παραγραφή τους δικαιώνει. Συγκεκριμένα ο μεν Π. Δούκας είπε κατά λέξη: "χαίρομαι που ύστερα από 3 χρόνια δίωξης και κατασυκοφάντησης μου, όλες οι δικαστικές αποφάσεις δείχνουν ότι δεν είχα καμιά "ένοχη" εμπλοκή στην υπόθεση...", ενώ ο Αλ. Κοντός προχώρησε περαιτέρω και σε απειλές λέγοντας ότι "θα χρησιμοποιήσω κάθε ένδικο μέσο, έτσι ώστε αυτοί που με έχουν συκοφαντήσει και λοιδωρήσει, να αντιμετωπίσουν κι αυτοί τη Δικαιοσύνη..." (βλ. το βίντεο). Ε, λοιπόν τους πληροφορώ ότι με την πρόταση του Εισαγγελέα περί παραγραφής δεν δικαιώνονται ηθικά, όπως ίσως νομίζουν. Απλώς εξασφαλίζουν ατιμωρησία. Παραγραφή σημαίνει ότι λόγω εξάλειψης του αξιοποίνου, το Δικαστήριο δεν μπορεί πια να εξετάσει την ενοχή τους ή μη για τις πράξεις που τους αποδίδονται. Η εξάλειψη δε του αξιοποίνου επήλθε απλώς, γιατί παρήλθε η προθεσμία που ορίζεται στο άρθρο 86 παρ. 3 του Συντάγματος, καθώς και στο άρθρο 3 παρ. 2 του νόμου 3126/2003 «περί ποινικής ευθύνης των Υπουργών», χωρίς να ασκήσει η Βουλή την αρμοδιότητα της περί άσκησης της ποινικής δίωξης. Και τούτο λόγω του πρόωρου κλεισίματος της Βουλής το Μάιο του 2009.

Πάντως θα τους συνιστούσα αν πράγματι θέλουν να θριαμβολογήσουν με δόξα και τιμή, σε περίπτωση που και το Δικαστικό Συμβούλιο του Αρείου Πάγου αποφανθεί ότι έχει επέλθει παραγραφή και κατόπιν αυτού παύσει οριστικά την εναντίον τους ποινική δίωξη (που είναι πολύ πιθανόν), να ακολουθήσουν με αίτηση τους τη διαδικασία που ορίζεται στην παράγραφο 5 του άρθρου 86 του Συντάγματος. Ορίζεται λοιπόν εκεί ότι «αν για οποιονδήποτε άλλο λόγο, στον οποίο περιλαμβάνεται και η παραγραφή, δεν περατωθεί η διαδικασία που αφορά δίωξη κατά προσώπου που είναι ή διετέλεσε μέλος της Κυβέρνησης ή Υφυπουργός, η Βουλή μπορεί, ύστερα από αίτηση του ίδιου ή των κληρονόμων του, να συστήσει ειδική επιτροπή, στην οποία μπορούν να μετέχουν και ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί για τον έλεγχο της κατηγορίας». Με τη διαδικασία αυτή δεν μπορεί μεν να τους επιβληθεί ποινή, πλην όμως θα υπάρξει απόφαση αν τέλεσαν ή όχι τις πράξεις που τους αποδόθηκαν. Ας μην οχυρωθούν λοιπόν πίσω από την παραγραφή και ας ζητήσουν να ελεγχθεί η εις βάρος τους κατηγορία και τότε θα τους βγάλω κι εγώ το καπέλο.

Οι στατιστικές του blog μου και το τρίκυκλο ποδήλατο!

2011-01-14T10:59:00.013+02:00

Χθες κοίταζα, από περιέργεια, τις στατιστικές του blog μου. Ξέρετε, αυτές που δείχνουν ποιες αναρτήσεις έχουν συγκεντρώσει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τους αναγνώστες. Ήταν μια έκπληξη για μένα, ιδιαίτερα η ανάρτηση που είχε τις πιο πολλές προβολές. Λοιπόν εδώ και έξι μήνες περίπου, που ενεργοποιήθηκε η σχετική ένδειξη (statistics) στο blog μου, έρχεται πρώτη (και μάλιστα μακράν των υπολοίπων) η ανάρτηση «Ζητείται τρίκυκλο ποδήλατο» με 692 προβολές!!!! Έλα Χριστέ και Παναγία! Όταν την έγραφα, είχα την εντύπωση ότι κανείς δεν θα ενδιαφερθεί για τέτοιο θέμα (ομολογουμένως λίγο βαρετό). Έπεσα έξω. Φαίνεται ότι είναι πολλοί που ψάχνουν τρίκυκλο ποδήλατο, μετά και την αύξηση της τιμής της βενζίνης. Αν αναρωτιέστε αν αγόρασα τελικά το ποδήλατο αυτό, η απάντηση είναι ένα μεγάλο ΟΧΙ και ντρέπομαι γι’ αυτό. Εδώ ταιριάζει γάντι το απόφθεγμα «το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σαρξ ασθενής»! Η γυμναστική που θέλω (και πρέπει) να κάνω, προς το παρόν έχει μόνο πνευματική διάσταση. Χα χα χα!

Ακολουθούν, κατά σειρά προτίμησης, οι πιο κάτω αναρτήσεις:

«Αμμόχωστος. Κάθε νύχτα τη ξεθάβω, μα πάλε πίσω χώνεται» (509 προβολές)
«Γι' αλλού κινήσαμε και στη Βιέννη βρεθήκαμε…» (375 προβολές)
«Γιατί ο γιος μου επέστρεψε στη Νορβηγία» (374 προβολές)
«20 Ιουλίου 1974. Δεν ξεχνιέται....» (310 προβολές)
«Τα γενέθλια του μπλογκ μου, η ανεκτικότητα και το Πολυτεχνείο» (308 προβολές)
«Ο θανών ΔΕΝ δεδικαίωται....» (248 προβολές)
«Σήμερα θέλω να κλάψω για την Κερύνεια, να κλάψω για τον Καραβά» (205 προβολές)
«Άμστερνταμ (Μέρος Α΄)» (170 προβολές)
«Σλουθ» (163 προβολές)

Πλην της ανάρτησης που έρχεται πρώτη (της σχετικής με το ποδήλατο), οι άλλες αναρτήσεις θα έλεγα ότι έχουν κάποιο ενδιαφέρον. Δύο παρατηρήσεις μόνο έχω να κάνω. α) ενδιαφέρθηκαν αρκετοί για το Α΄ μέρος της ταξιδιωτικής ανάρτησης για το Άμστερνταμ, αλλά δεν είχε εξίσου ανταπόκριση και το Β΄ μέρος και β) η θεατρική παράσταση «Σλουθ» με το Γ. Κιμούλη και τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη συνεχίζεται (εξ ου και το συνεχιζόμενο ενδιαφέρον για την ανάρτηση). Όσοι δεν την είδατε, αξίζει να τη δείτε.
--------------------
Ηθικό δίδαγμα για τους bloggers:
Μη σκέφτεστε τι ανταπόκριση θα έχουν οι αναρτήσεις σας στους αναγνώστες. Να γράφετε για θέματα που ενδιαφέρουν εσάς, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να μαντέψετε τι ενδιαφέρει τους άλλους. Εγώ π.χ. βρίσκω ότι το blogging είναι, μεταξύ άλλων, μια πρώτης τάξεως ευκαιρία και αφορμή να ασχοληθώ και να κατανοήσω καλύτερα ένα θέμα που μου φαίνεται εμένα ενδιαφέρον, προκειμένου μετά να γράψω κάτι γι' αυτό. Όχι, βέβαια ότι δεν περιμένω και την άποψη των άλλων.

Ο φράκτης του Έβρου και οι Ισπανικοί φράκτες.

2011-01-04T21:43:00.011+02:00

Τη δημιουργία ενός φράχτη στα χερσαία σύνορα της Ελλάδας στον Έβρο, για την αποτροπή της παράνομης εισόδου μεταναστών, σχεδιάζει το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, όπως δήλωσε ο Χρήστος Παπουτσής στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Η δήλωση του αυτή προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Αντέδρασε η Διεθνής Αμνηστία. Κατανοητό. Αντέδρασαν όμως και τα ελληνικά κόμματα της αντιπολίτευσης. Κατανοητό? Πραγματικά δυσκολεύομαι να απαντήσω πάνω σ’ αυτό, αλλά νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε κάτι να σταματήσει η παράνομη είσοδος λαθρομεταναστών προς την Ελλάδα. Αυτό δεν φωνάζαμε όλοι (συμπολίτευση και αντιπολίτευση) τόσο καιρό? Είναι γνωστό σε όλους μας ότι η χώρα μας έχει ξεπεράσει, κατά πολύ, τα όρια της δυνατότητας υποδοχής νέων λαθρομεταναστών. Είναι όμως ο φράκτης λύση? Ίσως και να είναι. Είναι, βέβαια, άλλο θέμα αυτό της ανθρώπινης μεταχείρισης όσων από τους μετανάστες βρίσκονται ήδη εδώ στην Ελλάδα. Γι’ αυτό είχα αναφερθεί σε μια παλαιότερη ανάρτηση (βλέπε εδώ). Σ’ αυτή την ανάρτηση θέλω να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Διαβάζω ότι ο φράκτης που θα κατασκευάσει η Ελλάδα θα είναι όμοιος με τους φράκτες που έχουν κατασκευαστεί από την Ισπανία στα χερσαία σύνορα της με τη Β. Αφρική. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν: «Μα, καλά, έχει η Ισπανία χερσαία σύνορα με την Αφρική?». Και όμως έχει. Το έψαξα το θέμα και είπα να σας ενημερώσω και σας.
Λοιπόν η Ισπανία διαθέτει δύο πόλεις στη βόρεια ακτή της Αφρικής που είναι συγχρόνως και λιμάνια. Τη Θέουτα (Ceuta) και τη Μελίγια (Melilla). Πιο κάτω, στο χάρτη, σημειώνονται (με κόκκινο κύκλο και τόξα) οι ισπανικές αυτές πόλεις.

Η Ισπανία λοιπόν κατασκεύασε διαχωριστικούς φράκτες που διαχωρίζουν τις ισπανικές πόλεις Θέουτα και Μελίγια από το Μαρόκο, για να σταματήσει την παράνομη μετανάστευση και το λαθρεμπόριο. Οι φράκτες αυτοί αποτελούνται από διπλή σειρά συρματοπλεγμάτων με φυλάκια ανά τακτά διαστήματα και δρόμο ανάμεσα τους, όπου κινούνται περιπολίες της αστυνομίας, αλλά και ασθενοφόρα σε ώρα ανάγκης (βλέπε πάνω τμήμα του φράκτη στη Θέουτα). Επίσης έχουν τοποθετηθεί υπόγεια καλώδια με αισθητήρες συνδεδεμένους με προβολείς και ηχεία που τίθενται σε λειτουργία όταν επιχειρούν να περάσουν λαθρομετανάστες. Το Σεπτέμβριο του 2005 επιχειρήθηκε μια συντονισμένη ταυτόχρονη επίθεση από μετανάστες στους δύο ισπανικούς φράκτες. Η επίθεση αυτή είχε αιματηρή εξέλιξη. Πολλοί μετανάστες παγιδευμένοι ανάμεσα στις πλαστικές σφαίρες των Ισπανών αστυνομικών και στα πραγματικά πυρά των Μαροκινών συνοριοφυλάκων σκοτώθηκαν και άλλοι τραυματίστηκαν. Οι φράκτες αυτοί, σε συνδυασμό με την αύξηση των περιπολιών στη θάλασσα, λέγεται ότι μείωσαν το μεταναστευτικό ρεύμα προς την Ισπανία. Τη δόξα αυτών των φρακτών, λοιπόν, ζήλεψε η δική μας Κυβέρνηση και είπε να φτιάξει ένα όμοιο. Θα τα καταφέρει να μειώσει την είσοδο των λαθρομεταναστών? Δεν ξέρω. Ίδωμεν. Ελπίζω πάντως και εύχομαι να μην επαναληφθεί κι εδώ το μακελειό που έγινε στους ισπανικούς φράκτες.

Τμήμα του φράκτη στη Μελίγια με φυλάκιο

Ένα άλλο τμήμα του φράκτη στη Μελίγια

Links
Ceuta border fence
Melilla border fence
--------------------------------
Προσθήκη:

Η λαθρομετανάστευση θα σταματήσει όταν αναπτυχθεί (οικονομικά και κοινωνικά) ο λεγόμενος "τρίτος κόσμος" και μπορεί να εξασφαλίσει τροφή, ειρήνη και ασφάλεια για τα παιδιά του. Οι αναπτυγμένες κοινωνίες της Δύσης πρέπει να συμβάλουν προς αυτή την κατεύθυνση με κεφάλαια, τεχνογνωσία και έμψυχο υλικό (ως τέτοιο βέβαια δεν εννοώ τις στρατιωτικές επεμβάσεις). Ως τότε όμως, κάτι δεν πρέπει να γίνει?

Καλό σου ταξίδι, Ελπίδα μου γλυκιά

2011-01-03T16:50:00.007+02:00

Σήμερα θέλω να σας ξαναμιλήσω για τη φίλη μου την «Ελπίδα». Τη θυμάστε? Της αφιέρωσα ανάρτηση πριν από δύο περίπου χρόνια. Τότε που διαγνώστηκε για πρώτη φορά ότι πάσχει από καρκίνο. Έφυγε από κοντά μας χθες τα ξημερώματα. Όπως ακριβώς το επιθυμούσε, έφυγε πρώτη από την οικογένεια της και άφησε πίσω της όλους εκείνους που αγαπούσε. Το σύντροφο της ζωής της και τα παιδιά της. Η αγάπη που την ένωνε με το σύντροφο της ήταν κάτι σπάνιο. Πολύ πριν αρρωστήσει, μου εκμυστηρεύθηκε ότι ο μεγαλύτερος εφιάλτης της ήταν να φύγει ο σύντροφος της και τα παιδιά της πριν από αυτήν. Της απάντησα ότι για τα παιδιά της το καταλαβαίνω και το συμμερίζομαι, αλλά ο άντρας της είναι φυσιολογικό να φύγει πρώτος, αφού είναι μεγαλύτερος στην ηλικία. Με κοίταξε σχεδόν έντρομη και μου είπε ότι είναι αδύνατο να αντέξει κάτι τέτοιο. Τελικά έγινε όπως το ήθελε. Έφυγε πρώτη. Και είναι αλήθεια ότι έφυγε νωρίς. Πίστευα ότι με το πείσμα της και τη δύναμη του χαρακτήρα της (ήταν πολύ δυναμική) θα κατόρθωνε να τιθασσεύσει την αρρώστια για περισσότερο χρόνο. Έπεσα έξω.
Τις τελευταίες μέρες την έβλεπα να φεύγει, σιγά σιγά, από κοντά μας, ήρεμη, ανάμεσα στα δύο παιδιά της και το σύντροφο της που της κρατούσαν το χέρι και τη φιλούσαν συνέχεια και μου ρθε στη θύμηση μια παρόμοια περίπτωση που έζησα πριν μερικά χρόνια. Στην ίδια θέση βρέθηκε ένας άλλος αγαπημένος φίλος. Δύο χρόνια έζησε κι αυτός από τη στιγμή της διάγνωσης του καρκίνου. Όταν όμως έφυγε, η σύντροφος του μου εκμυστηρεύθηκε ότι βλέποντας τα πράγματα εκ των υστέρων, θα προτιμούσε να είχε φύγει αμέσως μετά τη διάγνωση. Να μην είχε υποστεί όλες τις ταλαιπωρίες της αρρώστιας. Τις χημειοθεραπείες, τις ακτινοβολίες, τα ξεσπάσματα οργής και τελικά την κατάθλιψη. Τότε είχα προβληματιστεί πολύ. Όμως τώρα με την «Ελπίδα» που έζησα την κατάσταση από ακόμα πιο κοντά, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι άξιζαν τον κόπο όλες οι ταλαιπωρίες. Έζησε δύο χρόνια ακόμα με το σύντροφο της που τον αγαπούσε τόσο πολύ. Ναι, είναι αλήθεια, υπήρχαν στιγμές πόνου σ' αυτά τα χρόνια, αλλά υπήρχαν και ωραίες στιγμές. Ακόμα και ταξιδάκια έκαναν μαζί, στα διαλείμματα της χημειοθεραπείας, αλλά και μετά απ' αυτή. Χάρηκε, ακόμα δυο χρόνια, τα παιδιά της. Γνώρισε και το μικρό της εγγονάκι που γεννήθηκε τώρα τελευταία. Και το κυριότερο? Δόθηκε ο χρόνος στους ανθρώπους που την αγαπούν να προσαρμοστούν και να συμφιλιωθούν με την ιδέα του θανάτου και του αποχωρισμού. Το ίδιο και στην ίδια.
Καλό σου ταξίδι καλή μου φιλενάδα. Μπορεί να έφυγες νωρίς, αλλά είχες μια καλή ζωή, γεμάτη από αγάπη που θα τη ζήλευαν πολλοί.

Καλά Χριστούγεννα!

2010-12-24T11:48:00.015+02:00

Κοιτάζω και ξανακοιτάζω την τελευταία μου ανάρτηση που αφορά τα σκουπίδια. Ε, όχι και να αφήσω τα σκουπίδια χριστουγεννιάτικα! Τα Χριστούγεννα απαιτούν εορταστική ατμόσφαιρα. Εορταστική? Ε, ναι. Λίγο δύσκολο να βρω τη γιορτινή διάθεση. Γύρω μου πληθαίνουν οι Κασσάνδρες. Τα μπλογκ λες και διαγωνίζονται ποιο θα κάνει την πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη για τη χώρα μας. Από χρεωκοπία μέχρι καταποντισμό προβλέπουν. Έτσι και θελήσει κάποιος να αφήσει μια χαραμάδα ελπίδας, μια μικρή νότα αισιοδοξίας μέσα στη μαυρίλα, η πιο ήπια αντιμετώπιση που θα έχει από την πλειοψηφία των συμπλόγκερς είναι αυτή της παγερής αδιαφορίας. Αντίθετα γίνεσαι αγαπητός και μαζεύεις δεκάδες σχόλια επιδοκιμασίας, αν τα βλέπεις όλα μαύρα και άραχνα, αλλά και υπερθεματίζεις για ακόμα πιο μαύρα και άραχνα μελλούμενα. Για τα οποία, βέβαια, φταίνε πάντα οι άλλοι και συγκεκριμένα, εκτός από τους πολιτικούς μας, οι οποίοι, είναι αλήθεια, φταίνε κατά ένα μεγάλο μέρος (αλλά λες και ψηφίζονται μόνοι τους), φταίνε οι ξένοι που μας ζηλεύουν (τρομάρα μας). Από τους ξένους δε φταίνε, κατά προτίμηση, πιο πολύ οι Γερμανοί, οι Αμερικάνοι και οι Εβραίοι. Ίσως φταίνε και λίγο οι εξωγήινοι. Για αυτοκριτική ούτε λόγος να γίνεται. "Μα είναι δυνατόν να φταίω εγώ?" αναφωνεί, αγανακτισμένος, ο καθένας χωριστά.
Ε, λοιπόν σήμερα αποφάσισα να πάω, για μια ακόμα φορά, αντίθετα στο ρεύμα. Εγώ που πέρασα δικτατορίες, πόλεμο, ξεριζωμό και όχι μόνο επέζησα, αλλά προχώρησα στη ζωή μου, ελπίζω σε κάτι καλύτερο. Μπορεί και να μην έλθει, βέβαια, αλλά αφήστε με, ρε παιδιά, να ελπίζω ότι τελικά θα ρθει. Φτάνει να μάθουμε ΟΛΟΙ από τα λάθη μας. Μη με ρωτήσετε, αγανακτισμένοι "ποια λάθη μας?". Ψάξτε μόνοι σας και βρείτε τα. Εγώ τα δικά μου τα βρήκα.

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!

-------------------------------

Έργο τέχνης στη Βιέννη, έφοδος των ΜΑΤ στην Ελλάδα!

2010-12-15T11:35:00.023+02:00

Βλέποντας στην τηλεόραση όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες μέρες, στην Κερατέα, με αφορμή την επιχειρούμενη κατασκευή ΧΥΤΥ (Χώρου Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων) ήρθε στο μυαλό μου κάτι που παρέλειψα να σας αναφέρω στην ανάρτηση μου που αφορά το καλοκαιρινό μου ταξιδάκι στη Βιέννη. Περνώντας, λοιπόν, από τα περίχωρα της πόλης, όχι πολύ μακριά από το κέντρο, ο ξεναγός μας έδειξε ένα μοντέρνο κτιριακό συγκρότημα με μια καπνοδόχο σωστό έργο τέχνης (βλέπε τις εικόνες πάνω, καθώς και κάτω κάτω). Μας πληροφόρησε δε ότι επρόκειτο για το εργοστάσιο επεξεργασίας απορριμάτων (ναι ναι σκουπιδιών), από το οποίο δημιουργείται ενέργεια για θέρμανση κτιρίων της πόλης. Είναι έργο του αυστριακού αρχιτέκτονα και ζωγράφου Φριντενσράιχ Χουντερτβάσερ (1928 – 2000) και αποτελεί στολίδι και σημείο αναφοράς για τη Βιέννη. Βρίσκεται δε μέσα στον αστικό οικιστικό ιστό.

Εμείς εδώ στην Ελλάδα πώς καταντήσαμε έτσι? Με την ευθύνη της Πολιτείας, που δεν απέδειξε μέχρι σήμερα ότι είναι σοβαρή στο θέμα αυτό, μόνο με το άκουσμα των λέξεων επεξεργασία σκουπιδιών, ΧΥΤΑ, ΧΥΤΥ κλπ, βγάζουμε σπυριά και χρειάζονται πέντε (αν όχι δέκα) διμοιρίες των ΜΑΤ, για να μπορέσει να αρχίσει κάποιο οργανωμένο έργο σχετικό με τη διαχείριση των σκουπιδιών. Στην Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τρομάρα της) και παρά τη γενναία κοινοτική χρηματοδότηση που κατά καιρούς δόθηκε για την επεξεργασία των απορριμάτων, μικρή πρόοδος παρατηρήθηκε στο θέμα αυτό. Το λεγόμενο «πολιτικό κόστος», αλλά και ο λαϊκισμός τοπικών πολιτευτών που ξεσηκώνουν τους κατοίκους της περιοχής αποτελεί, μέχρι στιγμής, αξεπέραστο εμπόδιο. Επεξεργασία σκουπιδιών να γίνει μεν, αφού δεν μπορούν να εξαφανιστούν αυτά ως δια μαγείας, αλλά ας γίνει μακριά από μας. Ας γίνει στην αυλή των άλλων. Και εν τω μεταξύ ο χορός των προστίμων από την Ε.Ε. καλά κρατεί. Το 2005 η Ελλάδα καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τη λειτουργία 1125 (ναι καλά διαβάσατε 1125) παράνομων, σύμφωνα με τις προδιαγραφές της Ε.Ε., χώρων ταφής απορριμμάτων. Της επιβλήθηκε τσουχτερό πρόστιμο. Σήμερα πολλές από αυτές τις χωματερές έχουν ήδη κλείσει, αλλά παραμένουν ακόμα αρκετές άλλες ανοικτές με καταληκτική ημερομηνία κατάργησης τους το τέλος του 2010! Έπεται, όπου να ναι, η επιβολή άλλου δυσβάκτακτου προστίμου. Ας σημειωθεί ότι γύρω από το χώρο που τώρα επιχειρείται να διαμορφωθεί οργανωμένος ΧΥΤΥ, στην Κερατέα, λειτουργούν, μέχρι σήμερα, τρεις παράνομες χωματερές, οι οποίες βέβαια θα κλείσουν όταν λειτουργήσει ο νέος ΧΥΤΥ.

Ποιος φταίει, αλήθεια, για την κατάντια μας αυτή? Ποιος φταίει για το ότι, ενώ κάνουμε τα στραβά μάτια για τη λειτουργία παράνομων χωματερών, που εκτός από πηγές ρύπανσης, πολλές φορές γίνονται και αιτία πυρκαγιών, όταν επιχειρηθεί να γίνει κάποιο οργανωμένο έργο σχετικό με τη διαχείριση των σκουπιδιών, ξεσηκώνεται το σύμπαν? Μήπως "φταίει" πρωτίστως η, κατά μεγάλο μέρος, δικαιολογημένη έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς την πολιτική εξουσία? Μια εξουσία που δίκαια ή άδικα δεν κατάφερε μέχρι σήμερα να πείσει ότι είναι σοβαρή, ότι δεν υπολογίζει το πολιτικό κόστος και ότι όταν αποφασίζει ένα τέτοιο έργο, το έχει μελετήσει διεξοδικά και όχι επιπόλαια και τέλος ότι έχει ως μόνο σκοπό την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος και τίποτε άλλο.

Χωματερή στην Αττική! Δεν πιστεύω να θεωρείται έργο τέχνης κι ας έχει γλάρους!

Η καμινάδα του εργοστασίου επεξεργασίας σκουπιδιών της Βιέννης!!! Δεν είναι έργο τέχνης?