Στράτευση στα 18;;

Μαζί με τα βεγγαλικά και τις κροτίδες του Πάσχα έκανε την εμφάνιση της και η ιδέα της Κυβέρνησης, που εκφράστηκε δια στόματος του Υπουργού Άμυνας, περί υποχρεωτικής θητείας στα 18 χρόνια. Επειδή το θέμα της στράτευσης με είχε απασχολήσει πολύ πριν έξι περίπου μήνες, ενόψει της τότε στράτευσης του γιόκα μου, ο οποίος μάλιστα διέκοψε τις μεταπτυχιακές του σπουδές για να υπηρετήσει τη θητεία του (βλ. εδώ), προς στιγμή μπήκα στον πειρασμό να σκεφτώ ότι ίσως οι νέοι στην άγουρη αυτή ηλικία των 18 ετών να αντιμετωπίζουν πιο χαλαρά τη στρατιωτική τους θητεία. Χωρίς το άγχος που έχει ένας νέος σε πιο μεγάλη ηλικία, όταν πια έχει τελειώσει τις πανεπιστημιακές του σπουδές, ίσως και τις μεταπτυχιακές και αναζητά πια εργασία για να κερδίσει επιτέλους τα πρώτα του χρήματα. Ας σημειωθεί ότι στην Κύπρο η στρατιωτική θητεία (που μάλιστα είναι 25 μήνες) είναι στα 18 χρόνια, αφού προηγουμένως προηγηθούν οι εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο, στο οποίο φοιτούν μετά το τέλος της θητείας.

Μετά τις πρώτες όμως σκέψεις συνήλθα….

Κατ’ αρχάς, γιατί να μιλάμε ακόμα για υποχρεωτική στρατιωτική θητεία και μάλιστα παραβλέποντας τελείως την κοινωνική (εναλλακτική) θητεία, όταν ακόμα και η γειτονική Αλβανία που πρόσφατα μπήκε στο ΝΑΤΟ, οδηγείται στην κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας;; Από τον Ιανουάριο του 2010 οι ένοπλες δυνάμεις της γειτονικής χώρας θα είναι αμιγώς επαγγελματικές (14.500 άντρες). Πολλοί ένστολοι έλληνες αξιωματικοί μιλούν ακόμα και επώνυμα και ομολογούν ότι το ελληνικό στράτευμα λίγους (ή και καθόλου εφέδρους) έχει πια ανάγκη. Ο ελληνικός στρατός πρέπει να εκσυγχρονιστεί και να μετατραπεί σε ένα νέο μικρό, ευέλικτο και αποτελεσματικό σχήμα με επαγγελματίες κυρίως ή έστω και με κληρωτούς με θητεία λίγων μόνο μηνών για βασική εκπαίδευση. Δεν τα λέω εγώ αυτά, αλλά αξιωματικοί του στρατού (βλ. εδώ). Εγώ δεν έχω παρά να συμφωνήσω. Εξάλλου δεν είναι παράλογο να ζητάς σήμερα από νέους ανθρώπους να ξοδέψουν πολύτιμο χρόνο από τη ζωή τους και να θυσιάσουν πολύτιμα αγαθά, όπως την προσωπική τους ανεξαρτησία για κάτι που πολλοί από αυτούς θεωρούν ότι δεν τους αφορά;; Δεν θα ήταν λογικότερο να στελεχωθεί το στράτευμα από ανθρώπους που πράγματι θέλουν να κάνουν αυτό που έχει ανάγκη η Πολιτεία και να επιβραβευτούν γι’ αυτό (με μισθό, προνόμια κλπ);;;

Εσείς τι λέτε;;;

Πού χάθηκες, πού πέταξες καλέ μου Μάριε;

--

Με θλίψη άκουσα σήμερα το πρωί το άγγελμα του πρόωρου θανάτου από καρκίνο του συμπατριώτη μου Μάριου Τόκα, ενός γλυκύτατου και δημιουργικού ανθρώπου. Το Μάριο γνώρισα προσωπικά στα πρώτα του βήματα στην Ελλάδα. Ήταν συμφοιτητής της αδελφής μου στη Φιλοσοφική Σχολή. Η αδελφή μου μάλιστα συμμετείχε στις πρώτες ερασιτεχνικές του συναυλίες ως μέλος της χορωδίας.
Ο Μάριος γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου του 1954 στη Λεμεσό. Ήρθε να σπουδάσει στην Ελλάδα το έτος 1975, μετά την τουρκική εισβολή. Όπως όλοι οι Κύπριοι, είχε υπηρετήσει πρώτα τη στρατιωτική του θητεία, είχε μάλιστα ζήσει ως στρατιώτης την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο. Παράλληλα με τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή, έκανε και μουσικές σπουδές στο Εθνικό Ωδείο. Δεν άργησε να αναγνωριστεί το ταλέντο του. Στα πρώτα του βήματα τον βοήθησε ένας άλλος κυπριακής καταγωγής μεγάλος μουσικοσυνθέτης. Ο Μάνος Λοϊζος, πρόωρα χαμένος κι αυτός. Το 1978 κυκλοφόρησε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά "Τα τραγούδια της παρέας" σε δικούς του στίχους και μουσική με ερμηνευτή το Μανώλη Μητσιά. Ακολούθησε ο δίσκος τα "Μικρά ερωτικά" με ερμηνευτή τον Αντώνη Καλογιάννη και κατόπιν το "Στη λεωφόρο της αγάπης" με ερμηνευτές τον Γιάννη Πάριο, τη Χαρούλα Αλεξίου, τη Δήμητρα Γαλάνη και το Διονύση Θεοδόση. Συνεργάστηκε επίσης με μεγάλη επιτυχία με τον Γιάννη Πάριο στο "Σαν τρελό φορτηγό", το Δημήτρη Μητροπάνο στο "Η εθνική μας μοναξιά", στο "Παρέα μ' ένα ήλιο" και με άλλους σημαντικούς ερμηνευτές (Πασχάλη Τερζή κλπ).
Το Μάριο απασχολούσε πάντα το Κυπριακό πρόβλημα. Μέσα του έκαιγε ο πόθος για κοινή ειρηνική και ενωμένη πατρίδα. Στα πρώτα του έργα μελοποίησε και ποιήματα του πατέρα του που αφορούσαν τις καλές σχέσεις Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Λίγο αργότερα μελοποίησε το ποίημα της νεαρής Τουρκοκύπριας ποιήτριας Νεσιέ Γιασίν «Η δική μου πατρίδα έχει μοιραστεί στα δύο»

Λένε πως ο άνθρωπος πρέπει την πατρίδα ν' αγαπά
έτσι λέει κι ο πατέρας μου συχνά
Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο
ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει ν' αγαπώ;

Ας το απολαύσουμε εδώ τραγουδισμένο από ένα παιδί, τη Πολύμνια Προβάδου



Έφυγε πρόωρα ο Μάριος και δεν πρόλαβε να δει τη βασανισμένη μας πατρίδα να ενώνεται και πάλι.


Πιο κάτω απολαύστε δύο από τα αγαπημένα μου τραγούδια: "Τα Λαδάδικα" και το "Θάλασσες" με το Δημήτρη Μητροπάνο





-----------------------------------------

Για αποχαιρετισμό έβαλα πάνω δεξιά μερικά ακόμη από τα ωραιότερα τραγούδια του Μάριου. Ένα απ' αυτά είναι το "Άσπρο Μαντήλι Ανέμιζε" (2007) με ερμηνευτή τον Κρητικό Βασίλη Σκουλά. Είναι μια ωραία προσπάθεια του πρόωρα χαμένου Συνθέτη να πλησιάσει μουσικά την Κρήτη.
Διασκευάζοντας στίχους του τραγουδιού αυτού Μάριε μου σου τραγουδώ κι εγώ αποχαιρετώντας σε
Πού χάθηκες; Πού πέταξες;
Πού κίνησες; Πού πήγες;

Όπου και αν πήγες ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ
Εμάς εδώ θα μας ταξιδεύεις πάντα με τα τραγούδια σου
---------------------
Υ.Γ. Διαβάστε εδώ την επιστολή του γιατρού του για να δείτε τι άνθρωπος ήταν ο Μάριος

Πάσχα της Αγάπης!!

Αντιγράφω από το ιστολόγιο του blogger Πιτσιρίκου από μια ανάρτηση με ημερομηνία Δευτέρα, Απρίλιος 24, 2006

«Η Αγιοταφική Αδελφότητα πραγματοποίησε το Μεγάλο Σάββατο την τελετή Αφής του Αγίου Φωτός στα Ιεροσόλυμα. Η τελετή έγινε μέσα σε κλίμα κατάνυξης, ευλάβειας και ιερού δέους με τα μπουνίδια, τα κλωτσίδια και τις χριστοπαναγίες μεταξύ των πιστών να στέλνουν το μήνυμα της Αγάπης και της Ορθοδοξίας στη χριστιανοσύνη, ενώ οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα - ντινγκ ντονγκ! Για μια ακόμα φορά το Άγιο Φως άναψε με αναπτήρα από ελληνικά χέρια, αυτά του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλου, γεγονός που έκανε τους Αρμένιους, τους Ούνους και τους Μογγόλους ιερείς να σκυλιάσουν από το κακό τους και να παλεύουν με τα σπαρματσέτα. Οι προσκυνητές φώναζαν «άξιος, άξιος» για τον Θεόφιλο, αλλά έτσι φώναζαν τόσα χρόνια και για τον Ειρηναίο και τις είδαμε κι αυτουνού τις πομπές του….»

Αντιγράφω τώρα από τις φετινές ειδήσεις (βλ. εδώ)

«Μικρής έκτασης ταραχές ξέσπασαν και φέτος στον Πανάγιο Τάφο όταν διαφώνησαν Ορθόδοξοι και Αρμένιοι μοναχοί σχετικά με την δικαιοδοσία σε τμήματα της εκκλησίας που στεγάζει το ιερό προσκύνημα. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, ένας Αρμένιος ιερέας προσπάθησε να απομακρύνει με γροθιές έναν Έλληνα μοναχό από σημείο κοντά στον Πανάγιο Τάφο, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει συμπλοκή. Στην εκκλησία υπήρχαν από νωρίς αστυνομικές δυνάμεις για να αποτρέψουν τυχόν επεισόδια ενώ το BBC αναφέρει ότι κάποιοι από τους προσκυνητές επιτέθηκαν κατά των αστυνομικών με τα κλαδιά που κρατούσαν για τον εορτασμό της Κυριακής των Βαΐων…»

Το 2002 είχαν προσκληθεί και πάλι επεισόδια την Κυριακή των Βαϊων, μεταξύ Ελληνορθόδοξων και Κοπτών, καθώς οι Κόπτες είχαν απλώσει ένα χαλί πέραν του επιτρεπόμενου χώρου και αρνούνταν πεισματικά να το μετακινήσουν (βλ. εδώ)

Και μετά σου λένε «Πάσχα της Αγάπης» !!

Εύχομαι ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ σε όλους σας αγαπημένοι μου διαδικτυακοί φίλοι. Να περάσετε καλά με τους ανθρώπους που αγαπάτε, να είναι για σας πραγματικά Πάσχα της Αγάπης.

Το αρνάκι με ρέγουλα να μην μας ανέβει η χοληστερίνη.

21η Απριλίου 1967

Καταραμένη επέτειος…..

Θαυμάστε ...την εξυπνάδα, την ψυχική ισορροπία, τον ειρμό στη σκέψη και την ευφράδεια (!!) των δικτατόρων που άρπαξαν την εξουσία και οδήγησαν την Ελλάδα πίσω στο μεσαίωνα και την Κύπρο στον όλεθρο…….

Αχ Κερύνεια μου, ποιοι ανεγκέφαλοι εγκληματίες καθόρισαν τη μοίρα σου….

Τα κεριά

Χθες είχα τα γενέθλια μου. Έγινα 56 χρονών! Και μου ήρθε στο νου το ποίημα του αγαπημένου μου ποιητή Καβάφη. Τα κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας

σα μια σειρά κεράκια αναμένα –

χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν

μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·

τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη

κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,

και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.

Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω

τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,

τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Καθώς ξημέρωσε και σκέφτηκα ότι πέρασα και το σημαδιακό (στο μυαλό μου) όριο των 55 χρόνων, δεν ήξερα προς τα πού να κοιτάξω τα κεριά. Να κοιτάξω μπρος (στα φωτεινά κεριά) ή πίσω (στα κρύα και κυρτά κεριά); Μέχρι το απόγευμα, καθώς είχα και μελαγχολική διάθεση, το βλέμμα μου ήταν στραμμένο προς τα πίσω στη «θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων», και σ’ αυτά που ως «πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη».

Κατά το βραδάκι όμως η διάθεση μου άρχισε να αλλάζει. Μια ο καλός μου σύντροφος που με πήρε μια βόλτα μέχρι το Καβούρι και καθήσαμε στη παραλία βλέποντας το φεγγάρι να φεγγίζει στην ήρεμη θάλασσα και μια τα παιδιά μου που με πήραν τηλέφωνο και μου ευχήθηκαν γλυκά, έκαναν τη διάθεση μου να αλλάξει… Και άρχισα να κοιτάζω προς τα μπρος, τα αναμμένα μου κεριά. Τι στο καλό; Έχω ακόμα πολλά και φωτεινά κεριά μπροστά μου. Άσε που και τα σβησμένα κεριά δεν είναι όλα «κρύα και κυρτά». Υπάρχουν πολλά που με τη γλυκιά τους θύμηση με ζεσταίνουν ακόμα….

Θυμήθηκα και μια αγαπημένη μου φίλη που αν και μας χώριζαν 47 χρόνια είχαμε αναπτύξει μια μεγάλη φιλία που άρχισε στα φοιτητικά μου χρόνια και τέλειωσε το 2003 με το θάνατο της. Τη Νίτσα (γιαγιά Νίτσα όπως την έλεγαν τα παιδιά μου). Η γιαγιά Νίτσα λοιπόν που πέθανε στα 98 της, μου έλεγε πάντα: «Μέχρι τα 80 μου χρόνια ένιωθα μια χαρά, νέα και δυνατή. Μετά τα 80 ήλθαν σιγά σιγά τα γεράματα».

Ευτυχώς! Μέχρι τα 80 έχω ακόμα πολύ καιρό για να είμαι νέα και δυνατή.

---------------------

Υ.Γ

Ένα κεράκι που η θύμηση του με ζεσταίνει ακόμα. Εκεί στη δεκαετία του 80, όταν ήμουν ακόμα νέα επαγγελματίας, χρειάστηκε να κάνω ένα επαγγελματικό ταξίδι σε επαρχιακή πόλη. Τα παιδιά μου ήταν ακόμα μικρά (ο γιος μου 8 χρόνων και η κόρη μου 5). Ο άντρας μου έλειπε στο Λονδίνο για μεταπτυχιακές σπουδές. Οι φυσικές μας γιαγιές έμεναν μακριά. Τι μου έμενε; Να παρακαλέσω την αγαπημένη μας «γιαγιά» Νίτσα να μείνει μερικές μέρες με τα παιδιά. Επειδή αγαπούσε πολύ τα παιδιά μου, ευχαρίστως ήρθε και έμεινε στο σπίτι. Το προηγούμενο βράδυ πριν φύγω, η αγαπημένη μου μάνα από τη μια δεν μπορούσε να ρθει να με βοηθήσει (μένει στην Κύπρο), αλλά από την άλλη φρόντισε να αγχώσει. «Μα καλά εμπιστεύεσαι τα παιδιά σου σε μια ογδοντάρα; Και αν πάθει τίποτε μπροστά τους, φαντάσου τι ψυχολογικά προβλήματα θα τους δημιουργηθούν….», μου είπε. Επειδή δεν είχα άλλη λύση, αλλά συγχρόνως ήλπιζα ότι η «γιαγιά» μας δεν θα πάθαινε τίποτε, έφυγα για το ταξίδι μου. Το βράδυ, στο ξενοδοχείο, δέχομαι ένα τηλεφώνημα από τη 5χρονη κόρη μου. Σχεδόν δεν ξεχώριζα τη φωνή της από τους λυγμούς. «Μαμά, πάει πέθανε….». Η καρδιά μου πήγε στην Κούλουρη (αχ γρουσούζα μάνα, βγήκες αληθινή). «Ποιος πέθανε κοριτσάκι μου, μίλα καθαρά να σε ακούσω…» της είπα προσπαθώντας να την ηρεμήσω. Και τότε άκουσα τη γλυκιά γνώριμη φωνή της Νίτσας στο τηλέφωνο «Μερόπη μου, πέθανε το χρυσόψαρο στη γυάλα κι εδώ έχουμε θρήνο και οδυρμό…». Ευτυχώς η μάνα μου δεν βγήκε αληθινή…..