Η Κύπρος σε αριθμούς

Μόλις γύρισα από την Κύπρο. Και, ως συνήθως, όταν γυρίσω από τη μικρή μου πατρίδα, θέλω να ασχολούμαι με κυπριακό θέμα. Σήμερα, λοιπόν, θα ασχοληθώ με την απογραφή που, στην ελεύθερη περιοχή που ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία, ολοκληρώθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2011, ενώ στην κατεχόμενη Κύπρο πραγματοποιήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2011.
Στην ελεύθερη περιοχή ο πληθυσμός έσπασε το φράγμα των 800.000 κατοίκων. Ανήλθε σε 838.897 άτομα. Κατά την προηγούμενη απογραφή του 2001 οι κάτοικοι ήταν 689.565. Είχαμε, λοιπόν, αύξηση 21,7% τα τελευταία 10 χρόνια. Από αυτό τον αριθμό το 51,3% (430.354) είναι γυναίκες και το 48,7% άνδρες (408.453), ενώ το 21,4% του πληθυσμού (179.547) είναι ξένοι υπήκοοι, σε σύγκριση με ποσοστό 9,4% το 2001. Από τους ξένους υπηκόους το 62,6% (112.424) προέρχεται από χώρες μέλη της Ε.Ε. και οι υπόλοιποι από τρίτες χώρες (67.123). Από τους κοινοτικούς, το μεγαλύτερο μερίδιο (31.044) προέρχεται από την Ελλάδα, 26.659 από τη Μ. Βρετανία, 24.376 από Ρουμανία και 19.197 από Βουλγαρία. Από τις τρίτες χώρες (εκτός Ε.Ε.) ο μεγαλύτερος αριθμός ξένων υπηκόων προέρχεται κυρίως από Φιλιππίνες (9.744), Ρωσία (8.663), Σρι Λάνκα (7.350) και Βιετνάμ (7.102). Ας σημειωθεί ότι από τις τελευταίες ασιατικές χώρες προέρχονται κυρίως οι οικιακοί βοηθοί, η παρουσία των οποίων είναι πολύτιμη για τα κυπριακά νοικοκυριά. Για το θέμα αυτό ασχολήθηκα σε παλαιότερη ανάρτηση μου.
Αύξηση σημείωσε και ο πληθυσμός στην κατεχόμενη Κύπρο. Τα τελευταία 5 χρόνια, δηλαδή από τον Απρίλιο του 2006 που έγινε εκεί η τελευταία απογραφή, καταγράφηκε αύξηση 11,2%, με τον αριθμό να φθάνει τις 294.906 από 265.100 που ήταν τότε. Δεν έγινε γνωστό πόσοι από αυτούς είναι Τουρκοκύπριοι και πόσοι έποικοι από την Τουρκία. Φοβάμαι ότι το μεγαλύτερο ποσοστό είναι έποικοι.
Αφού σημειωθεί ότι το 1960, που είναι το πρώτο έτος που λειτούργησε η ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία, οι επίσημες στατιστικές ανέβαζαν τον αριθμό των Ελληνοκυπρίων σε 450.000 (81,5%), ενώ των Τουρκοκυπρίων σε 102.000 (18,5%), βλέπουμε ότι σήμερα ο πληθυσμός της Κύπρου αφενός μεν έχει περίπου διπλασιαστεί και αφετέρου έχει αλλοιωθεί σε βάρος των Ελληνοκυπρίων.
Οι πιο πάνω αριθμοί και ειδικά η αύξηση των ξένων μεταναστών, η οποία, είναι αλήθεια ότι είναι και μια από τις αιτίες για την αύξηση της εγκληματικότητας στο νησί (όχι ότι οι Κύπριοι είναι άγιοι), δίνουν και μια απάντηση γιατί στην Κύπρο, τα τελευταία χρόνια, έχει, δυστυχώς, παρατηρηθεί ένα κύμα ξενοφοβίας. Δεν λείπουν, όμως, ευτυχώς και οι θετικές εκτιμήσεις για την παρουσία ξένων μεταναστών στην Κύπρο. Εκτός από την εξασφάλιση φτηνών εργατικών χεριών (κυρίως στον τομέα της οικιακής οικονομίας και του τουρισμού), μια άλλη θετική παράμετρος είναι και η ανανέωση του γενετικού υλικού στη νήσο, στην οποία, ας σημειωθεί, μέχρι πριν λίγα χρόνια υπήρχε τάση για ενδογαμία. Λόγω αυτής, παρατηρούνται αυξημένα ποσοστά μερικών ασθενειών, στις οποίες παίζει ρόλο η κληρονομική προδιάθεση, όπως π.χ. η μεσογειακή αναιμία, η σκλήρυνση κατά πλάκας κ.ά.
Τελειώνοντας θα αναφερθώ και πάλι σ’ ένα θέμα που έχω επισημάνει και στο παρελθόν. Στην Κύπρο υπάρχουν αρκετοί τηλεοπτικοί σταθμοί (ΡΙΚ1, ΡΙΚ2, SIGMA, MEGA Κύπρου, Αντένα Κύπρου, PLUS, EXTRA, CAPITAL κλπ). Παρακολούθησα δελτία ειδήσεων σχεδόν απ’ όλους τους σταθμούς αυτούς. Δεν υπήρξε δελτίο ειδήσεων που να μην είδα τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου να σχολιάζει, πρώτος και καλύτερος, πολιτικές ειδήσεις. Αμέσως μετά ή και πριν από τον αρχηγό της μείζονος αντιπολίτευσης Νίκο Αναστασιάδη, τσουπ, ο καλός μας ο Ιεράρχης να σχολιάζει επί παντός επιστητού ως πολιτικός παλιάς συντηρητικής παράταξης (μου θυμίζει λίγο, ως νοοτροπία, τον Καρατζαφέρη). Έλεος πια! 

------------------- 

Η εικόνα πάνω είναι ένας πίνακας του Κύπριου λαϊκού ζωγράφου Μιχάλη Κάσιαλου (1885-1974), που κτυπήθηκε θανάσιμα, το 1974, από Τούρκους στρατιώτες, όταν κατέλαβαν το χωριό του, την Άσσια, στην επαρχία Αμμοχώστου. 

"Σουξουλά η Άγκυρα"

Περιδιαβάζοντας σήμερα το πρωί στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα στην κυπριακή on line εφημερίδα “O ΠΟΛΙΤΗΣ» έπεσα πάνω σ’ ένα ενδιαφέρον άρθρο του Σωτήρη Παρούτη με τίτλο «Σουξουλά η Άγκυρα». Αφορά την όψιμη αμφισβήτηση εκ μέρους του Λιβάνου της οριοθέτησης των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών (ΑΟΖ) μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Ο αρθρογράφος θεωρεί ότι η αμφισβήτηση αυτή υποδαυλίζεται από την Άγκυρα, η οποία επιδιώκει, με κάθε μέσον, να εμποδίσει την κυβέρνηση της Λευκωσίας να εκμεταλλευτεί την οικονομική ζώνη της. Την άποψη αυτή συμμερίζομαι κι εγώ. Διαβάστε το άρθρο είναι πολύ ενδιαφέρον. Και πραγματικά, όσον αφορά την ουσία του θέματος, είμαι πολύ περίεργη να δω πώς θα εξελιχθεί αυτή η υπόθεση της εκμετάλλευσης του οικοπέδου της Κυπριακής ΑΟΖ με αριθμό 12 και όνομα «Αφροδίτη» (πρέπει να παραδεχτείτε ότι ωραίο όνομα του δώσαμε). Θα μπορέσει μέχρι τέλους το γεωτρύπανο με τη χαρακτηριστική ονομασία «Όμηρος» της Αμερικάνικης εταιρείας Νoble Ηomer Ferrington να κάνει τη δοκιμαστική γεώτρηση? Και στη συνέχεια θα μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που τυχόν βρεθούν ή αντίθετα θα μπορέσει να μας σταματήσει η Άγκυρα? Πραγματικά εύχομαι να μη συμβεί το τελευταίο.

Ας έλθω τώρα και σε μια άλλη πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή του πιο πάνω άρθρου. Τη λέξη «σουξουλά» που χρησιμοποιείται στον τίτλο. Το κυπριακό ρήμα «σουξουλώ» είναι ένα αξιοθαύμαστο δείγμα πώς επέδρασαν τα αρχαία ελληνικά στη διαμόρφωση της κυπριακής διαλέκτου. Σουξουλώ λοιπόν σημαίνει ενοχλώ, υποδαυλίζω, παροτρύνω. Προέρχεται από το ρήμα συξυλίζω (συν+ξύλο) = τρίβω δύο ξύλα μαζί για να πάρουν φωτιά. Στην προκειμένη περίπτωση το ρήμα αυτό πάει γάντι. «Σουξουλά» η Άγκυρα τις αραβικές χώρες γύρω από την Κύπρο (προσπαθεί να κάνει το ίδιο και με την Αίγυπτο), ώστε να καούν τα σχέδια της Κύπρου να εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα της. Εύχομαι να μη της περάσει.

Μερικές σκέψεις και προβληματισμοί για την Κύπρο, τη μικρή μου πατρίδα!

Πάνε λίγες μέρες που γύρισα από μια ολιγοήμερη επίσκεψη στην πατρίδα μου. Παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου το έζησα στην Ελλάδα, στην Αθήνα, εντούτοις όταν λέω πατρίδα, το μυαλό μου τρέχει στην Κύπρο. Άλλωστε πατρίδα είναι το μέρος που έζησε κανείς τα παιδικά του χρόνια. Έτσι δεν λένε? Θα μου επιτρέψετε, λοιπόν, να αποτυπώσω μερικές σκέψεις (θετικές και αρνητικές) για τη μικρή μου πατρίδα.

• Κάθε φορά που θα χρειαστεί να επισκεφθώ δημόσια υπηρεσία στην Κύπρο, θα έλεγα ότι από τη μια χαίρομαι για τη γρήγορη εξυπηρέτηση και από την άλλη προβληματίζομαι γιατί να μη συμβαίνει το ίδιο και στην Ελλάδα. Να, αυτή τη φορά αποφάσισα να μαζέψω τους τίτλους ιδιοκτησίας για τα ακίνητα, στην Κερύνεια, που μου μεταβίβασαν οι γονείς μου. Επισκέφθηκα λοιπόν το Κτηματολόγιο της Κερύνειας και μέσα σε λιγότερο από μισή ώρα (όχι δεν υπερβάλλω) είχα στα χέρια μου αφενός μεν ένα κατάλογο με τα ακίνητα μου και αφετέρου αντίγραφα των τίτλων ιδιοκτησίας. Ναι, είναι αλήθεια ότι το θεσμό του Κτηματολογίου και γενικά την οργανωτικότητα στις κυπριακές δημόσιες υπηρεσίες την «κληρονομήσαμε» από τους Βρετανούς (είναι γνωστό ότι η Κύπρος ήταν μέχρι το 1960 Βρετανική αποικία), αλλά τόσο δύσκολο είναι και για την Ελλάδα να προχωρήσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ στην οργάνωση των δημοσίων υπηρεσιών της και την πάταξη της γραφειοκρατίας?
• Η Λευκωσία, η πρωτεύουσα της Κύπρου, με πληθυσμό πια περίπου 300.000 κατοίκων, έχει μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα. Αποτέλεσμα αυτού είναι η υπομονή των Κύπριων οδηγών που κάποτε θαύμαζα, να είναι πια παρελθόν. Τα κορναρίσματα και η ανταλλαγή «φιλοφρονήσεων» (@@$~&***) μεταξύ των οδηγών συναγωνίζονται τα αντίστοιχα των Αθηνών.
• Η Κύπρος έχει γεμίσει από μετανάστες (νόμιμους και μη) και δυστυχώς έχει αυξηθεί κι εκεί η ξενοφοβία. Σύμφωνα με δημοσιεύματα 1 στους 3 εργαζόμενους είναι μετανάστες. Σ’ αυτό το ποσοστό, που είναι πολύ μεγάλο για το μέγεθος της κυπριακής οικονομίας, δεν λαμβάνονται υπόψη, ας σημειωθεί, οι παράνομοι μετανάστες που είναι και αυτοί αρκετοί. Στους τομείς του λιανικού εμπορίου (καταστήματα, σούπερ μάρκετ κλπ), της εστίασης (εστιατόρια, ταβέρνες, καφετέριες κλπ) και των τουριστικών επαγγελμάτων είναι μεγάλη η παρουσία ανατολικοευρωπαίων (ρουμάνων, βουλγάρων, ρώσσων κλπ), οι οποίοι, σε αντίθεση με τους Αλβανούς μετανάστες της Ελλάδας, ελάχιστα ή καθόλου ελληνικά μιλούν, γεγονός πολύ ενοχλητικό (για μένα τουλάχιστον). Πας να πιεις ένα καφέ ή ένα χυμό και πρέπει να συνεννοηθείς στα αγγλικά.
• Πολύ ενοχλητική μου φάνηκε και η ανάμειξη του Αρχιεπισκόπου Κύπρου στα πολιτικά πράγματα της Κύπρου, αλλά και η δημοσιότητα που δίνεται από τα ΜΜΕ στις δηλώσεις του. Κάθε τρεις και λίγο ο καλός μας ο Αρχιεπίσκοπος κάνει δηλώσεις επί παντός επιστητού, με περιεχόμενο, ως επί το πλείστον, άκρως εθνικιστικό. Αποκορύφωμα η τελευταία συνέντευξη του στο «ΣΚΑΪ» , όπου, ούτε λίγο, ούτε πολύ ισχυρίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι οι συνομιλίες με τους Τουρκοκύπριους θα οδηγήσουν σε λύση τρισχειρότερη της Διχοτόμησης (λες και υπάρχει κάτι χειρότερο από τη Διχοτόμηση) και ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ξεγέλασε την ΕΕ για να ενταχθεί στην Ένωση.
• Άφησα για το τέλος μια διαπίστωση που με προβληματίζει πολύ. Μια μεγάλη μερίδα των Ελληνοκυπρίων, σε σχέση με το κυπριακό ζήτημα, ακόμα «ζει στον κόσμο» της. Την ευθύνη δε έχουν τα κυπριακά πολιτικά κόμματα και κυρίως ο Πρόεδρος. Υποτίθεται ότι μεταξύ των δύο κοινοτήτων της Κύπρου γίνονται συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού, η οποία απαιτεί εκατέρωθεν συμβιβασμούς και ρεαλισμό, αλλά ο λαός δεν προετοιμάζεται καταλλήλως. Ενόψει και των επικείμενων βουλευτικών εκλογών της Κύπρου, οι αερολογίες, οι φανφαρονισμοί, ακόμα και οι εθνικιστικές κορώνες βρίσκονται στην ημερησία διάταξη. Οι Κύπριοι πολίτες δεν προετοιμάζονται για τις εξελίξεις και για την αναγκαιότητα πια να αντιμετωπίσουν με ρεαλισμό και όχι αεροβατώντας τη δυνατότητα λύσης, ώστε να επανενωθεί  η πατρίδα τους. Πολύ φοβάμαι ότι θα οδηγηθούμε απροετοίμαστοι σ’ ένα νέο «ηχηρό ΟΧΙ» που θα φέρει μια ηχηρή τελειωτική (αυτή τη φορά) ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ. Εύχομαι, πραγματικά, να κάνω λάθος. 
 

Ας ακούσουμε τώρα από τον Παντελή Θεοχαρίδη το όμορφο τραγούδι  "Μικρή Πατρίδα" που κάθε φορά που το ακούω σκέφτομαι τη δική μου μικρή πατρίδα

 

Σήμερα θέλω να κλάψω για την Κερύνεια, να κλάψω για τον Καραβά...

Σήμερα δεν θέλω να αναλύσω το Κυπριακό. Δεν θέλω να αναλύσω τι έφταιξε και εκείνο το καταραμένο καλοκαίρι του 1974 ο Αττίλας μας ανάγκασε να ξεριζωθούμε από τον τόπο μας, την όμορφη Κερύνεια και να αναζητήσουμε αλλού να ρίξουμε ρίζες. Δεν θέλω να ψάξω τα αίτια που φτάσαμε ως εδώ, που δεν μπορούμε, ακόμα, 36 χρόνια μετά, να βρούμε λύση, που οι μισοί κατηγορούμε τους άλλους μισούς για ενδοτικούς και προδότες και που οι άλλοι μισοί θέλουμε να συμβιβαστούμε πια, να κλείσουν οι πληγές, να περισώσουμε ό,τι είναι δυνατό να περισωθεί από την πατρίδα μας και να προχωρήσουμε στη ζωή μας.
Όχι, σήμερα δεν θέλω να είμαι ρεαλίστρια. Αντίθετα σήμερα θέλω να γίνω μελοδραματική, θέλω να κλάψω, να θρηνήσω. Να κλάψω για την Κερύνεια, να κλάψω για το χωριό μου, τον Καραβά (φωτο πάνω), που η κατοχή το έκανε πια σχεδόν αγνώριστο.
Θέλω να κλάψω για τη ζωή μου που κόπηκε στα δύο. Σ’ εκείνη πριν τον Ιούλιο του 1974 και στη μετά από αυτήν.


Θέλω, νοερά:

• Να ανέβω στη βεράντα του σπιτιού μου που πάντα μοσχοβολούσε από το γιασεμί, να ανοίξω την πάντα ξεκλείδωτη πόρτα του, να μπω στον ηλιακό (καθιστικό), στην παιδική μου κρεβατοκάμαρα, να διαβάσω κανένα παραμύθι από τη βιβλιοθήκη. Και μετά να κατέβω κάτω στην αυλή μας, στο περιβόλι μας, να παίξω με τις αδελφές μου, να χαρώ τη σκιά των δέντρων, των λεμονιών, των πορτοκαλιών, των μανταρινιών και να τραγουδήσω, όπως τότε, την "Πορτοκαλιά του Καραβά".
• Να πάω στη γειτονιά να παίξω με την Πόλα, τον Κόκο, το Νεόφυτο, τον Άριστο, τη Μαρουλού, την Ξένια, που η ζωή μας χώρισε και μας σκόρπισε σαν τα τρελλά πουλιά.
• Να πάρω το ποδήλατο και να πάω να κολυμπήσω στις καθαρές, αμμουδερές παραλίες του Καραβά (στο Μάρε Μόντε, στο 6 μίλι, στο 5 μίλι, στο Ζέφυρο).
• Να πάω το βράδυ στο θερινό σινεμά του θείου Μιχαλά, να δω (τζάμπα) καμιά ταινία (με τη Βουγιουκλάκη, γιατί όχι?) και να χαρώ την όμορφη ξάστερη νύχτα.
• Να παρακαλέσω τον πατέρα μου, το Σάββατο βράδυ, να μας πάει, με εκείνο το παλιό VOLKSWAGEN του, στο λιμανάκι της Κερύνειας, να περπατήσουμε στα όμορφα γραφικά δρομάκια του και όταν κουραστούμε να κάτσουμε στην καφετέρια και να ατενίζουμε τη θάλασσα, για να ηρεμήσουν τα νεύρα μας, όπως έλεγε πάντα η μανούλα μου.
• Να βρω τις παιδικές μου φίλες, τους παλιούς μου συμμαθητές και συμμαθήτριες. Θέλω μαζί να θυμηθούμε τα παλιά, τους παιδικούς μας έρωτες, τα φλερτ, τους παλιούς μας δασκάλους και καθηγητές. Να κάνουμε την "κοινωνική μας κριτική", να γελάσουμε και να κλάψουμε μαζί.

Σαν να μη μεσολάβησε το πραξικόπημα, ο Αττίλας, ο ξεριζωμός.


Ζητώ πολλά??

Η παραλία "Μάρε Μόντε" του χωριού μου

Η παραλία "5 μίλι", όπου έγινε και η πρώτη απόβαση των τουρκικών στρατευμάτων

Η Μερόπη στη βεράντα του πατρικού σπιτιού

Το γραφικό λιμανάκι της Κερύνειας

Ακούστε το τραγούδι "Κερύνεια μου" και κλάψτε μαζί μου

Να πώς είναι τώρα το πατρικό μου σπίτι. Με την τουρκική και τουρκοκυπριακή σημαία στην πόρτα του. Τα σημάδια φθοράς εμφανή. Το γιασεμί ξεράθηκε, δεν υπάρχει πια. Το σπίτι μου έγινε το σπίτι κάποιων άλλων.

----------------------------
Για το πώς βίωσα εγώ την 20η Ιουλίου 1974 έγραψα εδώ. Αν δεν βαριέστε, διαβάστε.

Πώς ένας Νορβηγός έγινε ο πλουσιότερος Κύπριος!

Ποιος είναι ο κύριος της φωτογραφίας? Μα, ο πλουσιότερος Κύπριος, ο οποίος είναι …..Νορβηγός. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μια και στην προηγούμενη ανάρτηση μου μιλούσα για Κύπρο, χρήματα και καταθέσεις, θυμήθηκα και την ιστορία του πλουσιότερου, σήμερα, Κύπριου, που είναι ο εικονιζόμενος Τζον Φρέντρικσεν (John Fredriksen). Αυτός τυγχάνει ο ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου στόλου τάνκερ στον κόσμο και η περιουσία του πλησιάζει τα 3 δις ευρώ. Σύμφωνα με ένα νόμο που ψηφίστηκε στην Κύπρο από την προηγούμενη Κυβέρνηση του Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου και διατηρήθηκε σε ισχύ και από την παρούσα Κυβέρνηση του κομμουνιστή Δημήτρη Χριστόφια, όποιος καταθέτει μεγάλα ποσά σε κυπριακές τράπεζες ή επενδύει στην Κύπρο για μεγάλα έργα, πέρα από τις υπόλοιπες φορολογικές ευκαιρίες που έχει, μπορεί να αποκτά αυτομάτως και την Κυπριακή υπηκοότητα. Μια υπηκοότητα που είναι περιζήτητη, λόγω του ότι η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτής της ευεργετικής διάταξης έκαναν χρήση, μέχρι τώρα, πολλές δεκάδες Ρώσοι, Ουκρανοί και Άραβες μεγιστάνες. Και είναι αλήθεια ότι η προέλευση των κεφαλαίων που έφεραν στην Κύπρο δεν ήταν πάντα καθαρή και νόμιμη, αλλά η συμβολή τους στην ευρωστία της κυπριακής οικονομίας, τα κάνει να φαίνονται όλα "καθαρά". Ποια όμως ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη? Με τη χρήση αυτής της διάταξης και συγκεκριμένα με την κατάθεση ενός σεβαστού ποσού σε Κυπριακή Τράπεζα (μη με ρωτάτε το ύψος του ποσού, γιατί δεν το ξέρω), έγινε Κύπριος και ο πλουσιότερος Νορβηγός, ο Τζον Φρέντρικσεν, ο μεγιστάνας των τάνκερ, ο οποίος δηλώνει υπερήφανος γι΄ αυτό. Πώς να μην είναι υπερήφανος, αφού με την απόκτηση της κυπριακής υπηκοότητας πληρώνει πολύ λιγότερους φόρους από τους φόρους που πλήρωνε στην πατρίδα του τη Νορβηγία. Αγόρασε και μια ωραία βίλα στη Λεμεσό, την οποία παρουσιάζει ως μόνιμη κατοικία του. Στην πραγματικότητα, βέβαια, η μόνιμη κατοικία του είναι το Λονδίνο, όπου το 2002 αγόρασε τη βίλα του ζεύγους Αγγελόπουλου (διάβασε περισσότερα εδώ και εδώ).

Ξέρετε τι σκέφτηκα διαβάζοντας όλα αυτά? Ο σύντροφος Δημήτρης Χριστόφιας, για να προσελκύσει κεφάλαια και επενδύσεις στην Κύπρο, δίνει την κυπριακή υπηκοότητα σε "πλουτοκράτορες", τους οποίους μάλιστα φορολογεί χαμηλά, για τα δεδομένα της πατρίδας τους, όχι όμως και τόσο χαμηλά για τα δεδομένα της Κύπρου. Ενώ οι σύντροφοι του εδώ στην Ελλάδα (αυτοί του Π.Α.Μ.Ε.) με τις ενέργειες τους (κλείσιμο λιμανιών, περικύκλωση ξενοδοχείων κλπ) διώχνουν και τους λιγοστούς τουρίστες που μας έχουν απομείνει και αποδυναμώνουν την κυριότερη "βιομηχανία" μας (τον τουρισμό). Όσο για την προσέλκυση ξένων κεφαλαίων από την πλουτοκρατία, δια της παροχής φορολογικών ευκαιριών, ούτε να ακούσουν δεν θέλουν. Για να είμαι όμως δίκαιη, ούτε και το Ελληνικό Κράτος ευνοεί την προσέλκυση ξένων κεφαλαίων. Είναι τόσα τα γραφειοκρατικά εμπόδια που θέτει, που είναι σαν να τα διώχνει.

Ο φόβος της ρετσινιάς....

Βρίσκομαι στην Κύπρο, όπου θα μείνω για λίγες μέρες. Όσο ήμουν στην Ελλάδα είχα ένα άγχος. Θα τη γλυτώσουμε, ως χώρα, τη χρεωκοπία ή όχι? Θα προλάβει ή μάλλον θα τολμήσει η Κυβέρνηση να λάβει τα απαραίτητα μέτρα πριν κατρακυλήσουμε εντελώς στον γκρεμό ή μήπως θα φοβηθεί τη ρετσινιά των «αντιλαϊκών» που μερικοί ήταν έτοιμοι να αποδώσουν ή μάλλον είχαν ήδη αποδώσει στα όποια μέτρα λάμβανε? Ανοίγω μια παρένθεση εδώ- λες και η πλήρης οικονομική μας κατάρρευση και η πτώχευση της χώρας θα ωφελούσε τις «λαϊκές μάζες»- κλείνει η παρένθεση. Έμφραγμα κόντευα να πάθω η έρμη, μέχρι να αρχίσουν να λαμβάνονται κάποια μέτρα και να διαφαίνεται η, προς το παρόν τουλάχιστον, αποτροπή της πλήρους χρεωκοπίας.

Νόμιζα λοιπόν ότι τώρα εδώ στην Κύπρο θα ξέφευγα από παρόμοιο άγχος. Αμ δε! Άλλα βάσανα βρήκα εδώ. Κοντεύουν να καταρρεύσουν οι συνομιλίες για το Κυπριακό. Και ενώ τα δύο μεγάλα κόμματα (ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ), που συγκεντρώνουν ένα ποσοστό γύρω στο 70% (ίσως και περισσότερο) των Ελληνοκυπρίων, προσανατολίζονται προς μια συμβιβαστική λύση του Κυπριακού μέσα στα πλαίσια της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας, την οποία εξάλλου πρώτος συμφώνησε και αποδέχτηκε ο Μακάριος, εντούτοις δεν μπορούν να συνεννοηθούν για κοινή δράση. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας έχει γίνει αιχμάλωτος των κομμάτων με τα οποία επέλεξε να συμμαχήσει. Αν στην Αθήνα καραδοκεί ο φόβος της ρετσινιάς του «αντιλαϊκού», εδώ στη Λευκωσία καραδοκεί ο φόβος της ρετσινιάς του «ενδοτικού». Κάθε προσπάθεια εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσης βαφτίζεται από τους «συμμάχους» του Προέδρου «ενδοτισμός», συνοδευόμενος μάλιστα από μεγαλοστομίες (του τύπου σκοτεινές δυνάμεις απεργάζονται τον αφανισμό του ελληνισμού). Λες και υπάρχει κάποιος μαγικός τρόπος να πετύχουμε μια ιδανική για μας τους Ελληνοκυπρίους λύση, χωρίς να κάνουμε κανένα συμβιβασμό. Ήδη αποχώρησε ο ένας «σύμμαχος», η ΕΔΕΚ, επικαλούμενη «πατριωτικό καθήκον», λόγω του «ενδοτισμού» του Προέδρου. Ετοιμάζεται δε προς αποχώρηση και ο άλλος «σύμμαχος», το ΔΗΚΟ. Και η παγίωση της διχοτόμησης στην Κύπρο (αυτό κι αν είναι καταστροφή) φαντάζει ολοένα και πιο πιθανή, εκτός αν τα δύο μεγάλα κόμματα (ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ) βρουν κοινό έδαφος συνεννόησης, αναστέλλοντας, έστω για λίγο, τις όποιες πολιτικές και ιδεολογικές τους διαφορές. Θα το γλυτώσω το έμφραγμα αυτή τη φορά ή όχι?

Αφιερωμένο σ' αυτούς που μυρίζουν τα νύχια τους....

Είναι αλήθεια ότι στην Κύπρο τον τελευταίο καιρό έγιναν μερικά περίεργα αδικήματα. Κλάπηκε μια σωρός πρώην Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατέβηκαν κάτι σημαίες (ελληνικές και κυπριακές) από τάφους (όχι μόνο του πρώην Προέδρου Σπ. Κυπριανού, αλλά και από άλλους κοινούς τάφους) και πριν λίγες μέρες δολοφονήθηκε, έξω από το σπίτι του, ο Άντης Χατζηκωστής, επιχειρηματίας ΜΜΕ (εντύπων, καθώς και τηλεοπτικού και ραδιοφωνικού σταθμού). Ήδη για το τελευταίο αυτό έγκλημα έχουν συλληφθεί τρεις ύποπτοι Ελληνοκύπριοι, άνθρωποι σεσημασμένοι που έχουν απασχολήσει την Κυπριακή Αστυνομία και για άλλα αδικήματα. Αυτοί βέβαια έχουν συλληφθεί ως φυσικοί αυτουργοί, και έπεται, λέει, συνέχεια, γίνεται έρευνα για τους ηθικούς αυτουργούς.

Όχι δεν θα μπω στον πειρασμό, ούτε θα πέσω στην παγίδα να διαλευκάνω το έγκλημα από την καρέκλα του γραφείου μου και να αποφανθώ ποιοι μπορεί να είναι αυτοί οι ηθικοί αυτουργοί και τι κίνητρα είχαν. Στην πραγματικότητα δεν έχω ιδέα. Όταν διαλευκανθεί το έγκλημα πλήρως από τα θεσμικά όργανα (την Αστυνομία και τη Δικαστική Αρχή), τότε ίσως βγω να πω τη γνώμη μου, ίσως και όχι. Τώρα γράφω αυτή την ανάρτηση ακριβώς για να καυτηριάσω την τάση που υπάρχει τον τελευταίο καιρό στην Κύπρο. Βγαίνουν διάφοροι (κυρίως πολιτικοί και δημοσιογράφοι, αλλά και bloggers) και εκφράζουν την άποψη ότι όλα τα πιο πάνω αδικήματα και ειδικά το τελευταίο (η δολοφονία) έχει πολιτικά κίνητρα και συγκεκριμένα ότι συνδέεται με τη θέση που πήρε το εκδοτικό συγκρότημα του θύματος πάνω στο κυπριακό και στο σχέδιο Ανάν. Μέσα στα πλαίσια δε αυτής της τάσης ακούστηκαν πολλά μελοδραματικά και μεγαλοστομίες, όπως π.χ. ότι η δολοφονία έγινε για να καταπνιγεί η φωνή του λαού που αντιτάχθηκε στο σχέδιο Ανάν(!), ότι είναι σχέδιο μυστικών δυνάμεων (όπως της τούρκικης ΜΙΤ) ή άλλων ξένων υπηρεσιών για αποσταθεροποίηση των θέσεων του Κυπριακού ελληνισμού, ότι έγινε για να υποταχθούν και να γονατίσουν τα έντυπα και τα άλλα ραδιοτηλεοπτικά μέσα του συγκροτήματος "ΔΙΑΣ" του αποθανόντος, τα οποία τάχα βρίσκονται στις εθνικές επάλξεις κλπ κλπ. Και πού τα πληροφορηθήκατε όλα αυτά τα κίνητρα βρε παλληκάρια (και κοπέλλες)? Μυρίσατε τα νύχια σας ή έχετε πρόσβαση στο φάκελο της Αστυνομίας και δεν μας το λέτε? Και μια τελευταία απορία. Αν μεν όλα αυτά που λέτε επαληθευτούν, με γεια σας και χαρά σας, μπράβο σας, θα αναγνωρίσω κι εγώ ότι διαθέτετε την έκτη αίσθηση. Αλλά δεν φοβάστε μήπως όλα αυτά δεν επαληθευτούν και γελοιοποιηθείτε?

Έχω μείνει άναυδη....

Εκεί που ετοίμαζα μια ανάρτηση με κυπριακό θέμα (ίσως το ανεβάσω αργότερα), έσκασε στα αυτιά μου σαν βόμβα η είδηση. «Άγνωστοι βεβήλωσαν χθες βράδυ τον τάφο του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου στο νεκροταφείο Δευτεράς. Οι δράστες ξέθαψαν το φέρετρο και πήραν μαζί τους τη σoρό….». Δεν πίστευα στα αυτιά μου. Μα, τι στο καλό? Τι είναι πάλι αυτό? Τι σκοπό μπορεί να εξυπηρετεί μια τόσο βέβηλη πράξη?

Είναι προβοκάτσια που έχει σχέση με την προσπάθεια εξεύρεσης λύσης του Κυπριακού? Ας σημειωθεί ότι η νεώτερη Κυπριακή ιστορία είναι γεμάτη από προβοκάτσιες.

Είναι πράξη ανθρώπων του υποκόσμου για να αποσπάσουν λύτρα από την οικογένεια του θανόντος?

Είναι «ξένος δάχτυλος» για να στραφούν οι υποψίες των μισών Ελληνοκυπρίων ενάντια στους άλλους μισούς και να διαρραγεί η όχι και τόσο στέρεη, είναι η αλήθεια, ομοψυχία της Ελληνοκυπριακής κοινότητας?

Είναι μια ανόητη πράξη υστερικών υπερπατριωτών για να ξυπνήσουν στους Ελληνοκυπρίους τα υπέρ του ΟΧΙ αισθήματα του 2004?

Είναι πράξη μίσους προς τον εκλιπόντα Πρόεδρο και την πολιτική του?

Είναι κάτι άλλο?

Δεν ξέρω τι να πω…. Απλώς μένω άναυδη. Για άλλη μια φορά.

Και ελπίζω να δείξουμε όλοι οι Κύπριοι ψυχραιμία και σύνεση. Ας αφήσουμε τη διερεύνηση του εγκλήματος στους ειδικούς, αλλά και θεσμικά αρμόδιους (που είναι οι Αστυνομικές και Δικαστικές Αρχές) και όχι στην κρίση (?) των πολιτικών, των δημοσιογράφων και πολύ περισσότερο των συλλαλητηρίων.

Η κυπριακή σημαία, δυστυχώς, ποτέ δεν κυμάτισε στο πατρικό μου σπίτι....

Και σιγά σιγά φτάνουμε και στη δεύτερη θλιβερή επέτειο της Κύπρου. Αυτή της 20^ης Ιουλίου 1974. Τότε που εισέβαλαν τα στρατεύματα του Αττίλα στην Κύπρο, και στο χωριό μου, τον Καραβά της Κερύνειας. Τότε που ξύπνησα από θόρυβο αεροπλάνων και άνοιξα το παράθυρο και αντίκρισα αλεξιπτωτιστές να πέφτουν. Τα γεγονότα που έζησα τότε, περιγράφω εδώ στην περσινή μου ανάρτηση.

Στο χωριό μου πήγα πάλι το 2004. Μετά από τριάντα ολόκληρα χρόνια. Οι μυρωδιές του είχαν ξεφτίσει. Δεν μύριζε πια γιασεμί, ούτε λεμονανθούς. Τα δέντρα του, οι λεμονιές, οι πορτοκαλιές, οι μανταρινιές, είχαν, τα περισσότερα, ξεραθεί. Από τα λουλούδια του κήπου μας, ελάχιστα είχαν πια απομείνει. Στην πρόσοψη του πατρικού σπιτού ήταν κρεμασμένη η τουρκική σημαία, αντάμα με αυτή του ψευδοκράτους. Πριν τριάντα και βάλε χρόνια στο ίδιο περίπου σημείο, κυμάτιζε στις (ελληνικές) εθνικές επετείους η ελληνική σημαία. Όχι η κυπριακή. Αυτή τη σημαία (την κυπριακή) σχεδόν κανείς δεν την είχε αγαπήσει. Δυστυχώς.

Καθόμουν βουρκωμένη στο καθιστικό και σχεδόν δεν τολμούσα να περιδιαβώ τα δωμάτια. Φοβόμουν να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα? Ίσως. Με τα πολλά αποφάσισα να ζητήσω να δω το παιδικό μου δωμάτιο. Τι απογοήτευση ήταν εκείνη! Τίποτε δεν θύμιζε τη ζωή που είχα περάσει σ’ αυτό. Μόνο η μικρή βιβλιοθήκη στον τοίχο με τζάμι είχε απομείνει να με κοιτά σκονισμένη και παραπονεμένη. Αντί να έχει βιβλία, είχε κατσαρολικά. Η οικογένεια των Τουρκοκυπρίων που κατοικούσαν πια εκεί, δεν είχε καμιά σχέση με βιβλία. Κτηνοτρόφοι ήταν στο χωριό τους στην Πάφο. Τι να σου κάνουν κι αυτοί? Μήπως ήθελαν να ξεριζωθούν? Τα γεγονότα τους πήραν από κάτω, όπως κι εμάς. Μετά από τόσα χρόνια δεν είχαν ξεχάσει τα ελληνικά τους. Σ’ αυτά συνεννοήθηκαμε. Κι ενώσαμε τους καημούς μας. Ναι, είχαν κι αυτοί καημούς. Αναπολούσαν κι αυτοί το χωριό τους.

Φεύγοντας, βουρκωμένη ακόμα, ένιωσα ότι, το σπίτι μου είχε γίνει πια το σπίτι κάποιων άλλων. Και για πρώτη φορά τότε, το 2004, την αποχαιρέτησα την Αλεξάνδρεια που έχασα...