Αποχαιρετισμός στον Τάσσο Παπαδόπουλο

Έφυγε από τη ζωή ο Τάσσος Παπαδόπουλος, χτυπημένος από μεταστατικό καρκίνο του πνεύμονα. Όπως δήλωσαν οι γιατροί του αντιμετώπισε το θάνατο με θάρρος και ηρεμία.
Ας θυμηθούμε εδώ μερικά βιογραφικά στοιχεία του:

• Ο Τάσσος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1934. Σπούδασε νομικά στην Αγγλία και επέστρεψε στην Κύπρο σε μια εποχή που διεξαγόταν ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ, στον οποίο έλαβε μέρος.
• Το 1959 πήρε μέρος στη Διάσκεψη του Λονδίνου και ήταν ένας από τους Αντιπροσώπους που ψήφισαν εναντίον της υπογραφής των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου.
• Στη μεταβατική Κυβέρνηση που σχηματίστηκε μετά την υπογραφή των Συμφωνιών, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος τού αναθέτει το Υπουργείο Εσωτερικών. Αν και ήταν μόλις 25 ετών, η θητεία του εκεί θεωρείται επιτυχής. Η Κύπρος αναίμακτα οδηγήθηκε από την αποικιοκρατία στην ανεξαρτησία, που ανακηρύχθηκε επίσημα στις 16 Αυγούστου 1960. Στη συνέχεια ανέλαβε διάφορα Υπουργεία.
• Τον Ιούλιο του 1970 εγκαταλείπει το υπουργικό αξίωμα και κατέρχεται στις βουλευτικές εκλογές, ως συνιδρυτής με τον Γλαύκο Κληρίδη του Ενιαίου Κόμματος, που ήταν κεντροδεξιός πολιτικός χώρος.
• Στο πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου τον Ιούλιο του 1974, που οδήγησε στη στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας, συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους πραξικοπηματίες για την αντιδικτατορική δραστηριότητά του και την προσήλωσή του στις δημοκρατικές διαδικασίες.
• Αργότερα προσχώρησε στο Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΗΚΟ) που ίδρυσε ο Σπύρος Κυπριανού. Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 εκλέχτηκε πρώτος βουλευτής του ΔΗΚΟ στην εκλογική περιφέρεια της Λευκωσίας.
• Στις 7 Οκτωβρίου του 2000 εκλέχτηκε, χωρίς ανθυποψήφιο Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος.
  
• Στις προεδρικές εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου του 2003 εκλέχτηκε, με συνεργασία του ΑΚΕΛ και της ΕΔΕΚ, Ε΄ Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
• Στις 7-4-2004 κάλεσε τον Κυπριακό λαό να καταψηφίσει το σχέδιο Ανάν στο δημοψήφισμα. Οι Ελληνοκύπριοι με ποσοστό 76% καταψήφισαν το σχέδιο.
  
• Στις 16-4-2004 υπέγραψε στην Αθήνα τη Συνθήκη Προσχώρησης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
• Για πιο πολλά βιογραφικά στοιχεία βλέπε εδώ.
  

Είναι η αλήθεια ότι δεν υπήρξα μεγάλη θαυμάστρια του Τάσσου Παπαδόπουλου. Πίστευα και πιστεύω ότι δεν πάλεψε αρκετά για να βελτιωθεί, ώστε να γίνει αποδεκτό και από τους Ελληνοκυπρίους, το σχέδιο Ανάν. Και τούτο ίσως γιατί εμφορείτο από ένα εθνικισμό "παλαιού τύπου". Όμως δεν μπορώ, παρά να του αναγνωρίσω ότι πάλεψε με πάθος γι’ αυτά που πίστευε. Όταν δε δήλωνε στο διάγγελμα του προς το Κυπριακό λαό «Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω Κοινότητα, χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα» ήταν, τουλάχιστον ως προς αυτό, ειλικρινής. Πίστευε, καλώς ή κακώς. ότι με την αποδοχή του σχεδίου Ανάν, οι Ελληνοκύπριοι θα έχαναν τη διεθνή φωνή τους.
Καλό σου ταξίδι Πρόεδρε.

Λυπάμαι.....

Λυπάμαι που ζω σε μια χώρα όπου:

• Η Πολιτεία εμπιστεύεται όπλα στα χέρια ανθρώπων κομπλεξικών και ανεκπαίδευτων που σκοτώνουν ανήλικα παιδιά, λόγω ενός αθώου πειράγματος.
• Η Πολιτεία δεν κατόρθωσε να αποσπάσει την εμπιστοσύνη των πολιτών και να εξασφαλίσει ένα ασφαλές και αξιοκρατικό μέλλον για τους νέους.
• Ο Πρωθυπουργός βγήκε στα ΜΜΕ να μιλήσει στο λαό για τον τραγικό θάνατο ενός 15χρονου παιδιού και αντί να πει δυο λόγια από καρδιάς, χωρίς χειρόγραφο, διάβαζε αδέξια ένα άψυχο χαρτί.
• "Εγκριτοι" δικηγόροι, προκειμένου να «υπερασπίσουν» τους εντολείς τους, σκαλίζουν και παραβιάζουν τα προσωπικά δεδομένα του ανήλικου θύματος της αποτρόπαιης ανθρωποκτονίας.
• Μερικοί βάνδαλοι, κλέφτες και πλιατσικολόγοι παριστάνουν τους επαναστάτες και αυτοπροσδιοριζόμενοι ως αντιεξουσιαστές σκορπούν την καταστροφή, παραβλέποντας ότι μια από τις πιο αποτρόπαιες εξουσίες είναι αυτή της βίας.
• «Σοφοί» πολιτικοί (βλ. Μάνος) προτείνουν ως λύση στο χάος την επέμβαση του στρατού.
• Μια μεγάλη μερίδα των πολιτών στέκονται απαθείς μπροστά στη διαφθορά, στην κατάχρηση εξουσίας, στην καταπάτηση των ατομικών δικαιωμάτων....
  

Ο Μητσοτάκης, οι φασολάδες και το κουτάλι...

Πριν 1-2 μέρες παρακολούθησα ένα μικρό βίντεο της εκπομπής «ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ» (βλ. εδώ) στον τηλεοπτικό σταθμό «ΣΚΑΪ». Ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση? Ένα μικρό απόσπασμα από κάποια συνέντευξη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, στην οποία είπε ότι, επί Γερμανικής Κατοχής, ήταν γραμμένος, ούτε λίγο, ούτε πολύ, σε τρία συσσίτια και συγκεκριμένα ως δικηγόρος, ως φοιτητής και ως στρατιώτης. Έτρωγε δε και στα τρία συσσίτια κάθε μέρα. Μ' ένα δε παραπονιάρικο και συνάμα δραματικό ύφος τόνισε ότι έτρωγε φασολάδες ανάλατες. Τόση λιτότητα!! Κυκλοφορούσε δε, λέει, πάντοτε με ένα κουτάλι στην τσέπη.

Τι να σας πω? Ως προβληματική που είμαι προβληματίστηκα. Και αναλογίζομαι. Αφού επί Κατοχής ο κ. Μητσοτάκης κυκλοφορούσε μ’ ένα κουτάλι στην τσέπη, φανταστείτε με τι κυκλοφορούσε μετά!!!!

Αφιέρωμα στον αγαπημένο μου πατέρα, που το Αλτσχάιμερ ακόμα δεν του πήρε το πνεύμα!

Όπως έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση μου, πριν μια εβδομάδα πήγα στην Κύπρο για 3-4 μέρες να επισκεφθώ τους γονείς μου. Ο κυριότερος λόγος που πήγα ήταν ο πατέρας μου. Ένας γλυκύτατος άνθρωπος, συνταξιούχος δάσκαλος, με πολλά πνευματικά ενδιαφέροντα. Σ’ αυτόν οφείλω την αγάπη μου στο βιβλίο (γενικά στο διάβασμα) και στη μουσική. Στα παιδικά μας χρόνια είχε οργανώσει την οικογενειακή χορωδία που αποτελείτο από εκείνο, τη μητέρα μου και εμάς τις τρεις αδελφές. Η χορωδία μας, με πλούσιο ρεπερτόριο, σε κάθε οικογενειακή γιορτή είχε την τιμητική της. Διέθετε και μουσικά όργανα. Ο πατέρας μου έπαιζε μαντολίνο και η αδελφή μου η μικρή πιάνο.

Δυστυχώς, τα τελευταία 3-4 χρόνια διαγνώστηκε ότι ο πατέρας μου πάσχει από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Είχε αρχίσει σιγά σιγά να ξεχνά ονόματα και πρόσωπα, διάφορες δουλειές που είχε να κάνει (πληρωμή λογαριασμών κλπ), να παραπονιέται στη μητέρα μου ότι δεν τον ενημερώνει πού πάει (ενώ τον ενημέρωνε, αλλά αυτός το ξεχνούσε) κλπ. Το κυριότερο και πιο επικίνδυνο σύμπτωμα του ήταν ότι άρχισε να χάνει τον προσανατολισμό του στην οδήγηση. Το γεγονός αυτό ανάγκασε τη μητέρα μου να του απαγορεύσει να οδηγεί αυτοκίνητο. Λόγω του μορφωτικού του επιπέδου έχει, προς το παρόν τουλάχιστον, επίγνωση της κατάστασης του και προσπαθεί να αντισταθεί, όπως μπορεί, στην ασθένεια αυτή. Διάβασε κάπου (βλ. και εδώ) ότι η πνευματική άσκηση βοηθά στην επιβράδυνση της νόσου. Έτσι διαβάζει, τραγουδά (έχει πολύ ωραία φωνή τενόρου), απαγγέλλει ποιήματα σε μια προσπάθεια να ασκεί τη μνήμη του και να επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου. Η εμμονή του στο τραγούδι και στην απαγγελία, καμιά φορά εκνευρίζει τη μητέρα μου. Είναι όμως αλήθεια ότι πράγματι η ασθένεια του εξελίσσεται αργά. Θυμάμαι ότι η πεθερά μου που έπασχε κι αυτή από Αλτσχάιμερ, κατέρρευσε μέσα σε 3-4 χρόνια.

Ευτυχώς ακόμα με θυμάται. Μου εκφράζει την αγάπη του και τη χαρά του όταν με βλέπει. Του αρέσει να μου διηγείται ιστορίες από τα παιδικά του χρόνια. Ξέρετε, αυτή η ασθένεια κάνει τον ασθενή να ξεχνά πρόσφατα γεγονότα, αλλά τα παλιά τα θυμάται ακόμα. Θυμάται έντονα τη μητέρα του, τη Μερόπη, που την έχασε όταν αυτή ήταν 49 χρόνων. Τώρα στην τελευταία μου επίσκεψη, μου διηγόταν, για μια ακόμα φορά, τον αγώνα που έκανε η μητέρα του, για να πείσει τον πατέρα του να τον αφήσει να σπουδάσει δάσκαλος. Στην εποχή του η Παιδαγωγική Ακαδημία ήταν η μόνη Ανώτερη Σχολή που υπήρχε στην Κύπρο. Το Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε πολύ αργότερα. Ο πατέρας του, που ήταν κτηματίας με πολλά κτήματα και εργάτες να εργάζονται γι' αυτόν, αρνιόταν να συναινέσει σε περαιτέρω σπουδές, λέγοντας του ότι τον χρειάζεται για να τον βοηθά στις αγροτικές δουλειές. Του είπε δε κατάμουτρα ότι τον θεωρεί τεμπέλη που θέλει να σπουδάσει δάσκαλος. Η μητέρα του τότε αναγκάστηκε να πουλήσει ένα μικρό κτηματάκι δικής της ιδιοκτησίας, για να τον στείλει στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Δυστυχώς την έχασε μόλις διορίστηκε δάσκαλος.

Αγαπημένε μου πατέρα, μ’ αυτή μου την ανάρτηση θέλω να σου πω πόσο σ’ αγαπώ. Σε σένα χρωστώ όχι μόνο το ζην, αλλά και το ευ ζην. Εσύ με έμαθες να μη δίνω αξία στα υλικά αγαθά και ότι η πνευματική καλλιέργεια βρίσκεται πάνω και από περιουσίες και από χρήματα. Άλλωστε τα κτήματα και η περιουσία του πατέρα σου χάθηκαν εκείνο το καλοκαίρι του 1974. Έμεινε μόνο η μόρφωση που φρόντισε η μητέρα σου να σου δώσει μ΄ εκείνο το μικρό κτηματάκι της!! Σ’ ευχαριστώ που έκανες το ίδιο για μένα και τις αδελφές μου.

Το κοριτσάκι στην αγκαλιά του πατέρα του είναι η Μερόπη. Λίγο μουτρωμένο δεν σας φαίνεται? Πάντως μια μανία με τις τσάντες την είχα. Αν προσέξετε και στην άλλη φωτο του προφίλ μου, με μια τσάντα στο χέρι ήμουν. Χα χα χα!

Η Κύπρος των αντιθέσεων

Να μαι κι εμένα πίσω στην Αθήνα. Γύρισα χθες αργά το βράδυ. Κατά τα μεσάνυχτα, επιτέλους, μετά από ένα μάλλον κουραστικό αεροπορικό ταξίδι με πολλές αναταράξεις, λόγω του καιρού, κούρνιασα να ξεκουραστώ στο ζεστό μου κρεβάτι. Σήμερα δεν πήγα στη δουλειά. Θα πάω αύριο ορεξάτη (λέμε τώρα). Είπα λοιπόν να γράψω κατιτίς από τις εντυπώσεις μου στην Κύπρο, έτσι για να επικοινωνήσω μαζί σας.
Η Κύπρος δεν παύει, κάθε φορά που την επισκέπτομαι, να με εκπλήσσει, συνήθως ευχάριστα. Καμιά φορά όμως και δυσάρεστα. Σήμερα θα γράψω ένα ευχάριστο ξάφνιασμα, αλλά κι ένα δυσάρεστο.
Αρχίζω με το ευχάριστο. Καθώς περπατούσα στη Φθινοπωρινή Λευκωσία, βλέπω ένα Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών. Και σκέφτηκα. Δεν πάω μέσα να ρωτήσω τι διατυπώσεις χρειάζεται να βγάλω καινούργια κυπριακή ταυτότητα? Βλέπετε επειδή έχω διπλή υπηκοότητα (Ελληνική και Κυπριακή), συνήθως εξυπηρετούμαι με την ελληνική ταυτότητα και διαβατήριο κι έτσι δεν χρειάστηκε ποτέ να ανανεώσω μια παμπάλαιη κυπριακή ταυτότητα, την οποία, να φανταστείτε, την έβγαλα όταν ήμουν ακόμα στην Κερύνεια (δηλ. πριν το 1974)!! Μπαίνω λοιπόν μέσα να πάρω πληροφορίες. Τους έδειξα την παλιά μου ταυτότητα κι ένα επίσης παλιό κυπριακό διαβατήριο που είχε λήξει από χρόνια. Εκεί δε που περίμενα να μου πούν χρειάζεσαι και αυτό και εκείνο και το δείνα πιστοποιητικό, παράβολο κλπ για να βγάλεις νέα ταυτότητα, ακούω την πολύ ευγενική, αλήθεια, κοπέλα του ΚΕΠ να μου λέει «καθίστε κα Μερόπη να σας εκδώσουμε τη νέα σας ταυτότητα». Της λέω δισταχτικά, μη όντας ακόμη σίγουρη γι’ αυτό που άκουσα, «ξέρετε, δεν έχω φωτογραφία…». Κι έρχεται η απάντηση «Μην ανησυχείτε, θα σας βγάλουμε εμείς φωτογραφία». Και πράγματι μέσα σε επτά (7) ακριβώς λεπτά, το ξέρω γιατί χρονομέτρησα τη διαδικασία, έφευγα από το ΚΕΠ, με την ολοκαίνουργη πλαστικοποιημένη κυπριακή ταυτότητα μου στο πορτοφόλι μου. Α ξέχασα να σας πω, πλήρωσα επί τόπου και οκτώ ευρώ.
Συνεχίζω τώρα με τη δυσάρεστη έκπληξη (ίσως μερικοί να τη θεωρήσουν κι αυτήν ευχάριστη). Οι γονείς μου τους τελευταίους μήνες, λόγω ηλικίας και υγείας, αναγκάστηκαν να προσλάβουν μια οικιακή βοηθό για να τους βοηθά στην καθημερινότητα τους. Αυτή λοιπόν η βοηθός κατάγεται από τη Σρι Λάνκα και είναι μια γελαστή κοπέλα 35 περίπου ετών. Ρώτησα τη μαμά μου τι μισθό της δίνουν. Μου λέει «ξέρεις ο μισθός των οικιακών βοηθών που δεν προέρχονται από χώρες της Ε.Ε. είναι καθορισμένος από το κράτος και μάλιστα είμαστε υποχρεωμένοι να της ανοίξουμε λογαριασμό σε Κυπριακή Τράπεζα στο όνομα της και να βάζουμε εκεί το μισθό για να ελέγχεται αν της δίνουμε το νόμιμο». «Ε, και πόσος είναι αυτός ο νόμιμος μισθός?» ξαναρωτάω εγώ, περιμένοντας να ακούσω ένα σεβαστό ποσό (τουλάχιστον 500 ευρώ + κοινωνική ασφάλεια), ξέροντας ότι το μέσο οικονομικό επίπεδο των Κυπρίων είναι αρκετά καλό, καλύτερο από το αντίστοιχο των Ελλήνων. Κι έρχεται η απάντηση «είναι 282 ευρώ + 80 περίπου ευρώ οι κοινωνικές ασφαλίσεις». Τι να σας πω? Μου φάνηκε πολύ μικρός ο μισθός. Παρέχουν βέβαια στέγη και τροφή στην οικιακή βοηθό, αλλά και πάλι μικρός είναι…. Το είπα στη μαμά μου και αυτή φάνηκε να ενοχλήθηκε από την παρατήρηση μου. «Ξέρεις, εγώ κάθε Κυριακή που βγαίνει το ρεπό της, της δίνω και 15 ευρώ χαρτζηλίκι» μου απάντησε. Δεν θέλησα να της αντιμιλήσω ότι και πάλι είναι λίγα τα λεφτά που παίρνει η καημένη η Σρι Λανκέζα. Στο κάτω κάτω δεν είναι δικό της το φταίξιμο. Είναι εκείνων που ορίζουν το νόμιμο μισθό. Φεύγοντας έδωσα κι εγώ ένα μικρό χαρτζηλίκι στη Μάλα (έτσι λέγεται η κοπέλα). Δεν μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά της!!! Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που χαίρονται με τόσα λίγα λεφτά, σκέφτηκα…..