Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω και ας παριστάνω τον οικολόγο...

Μόλις γύρισα από το σούπερ μάρκετ. Είμαι λίγο έως πολύ θυμωμένη, γιατί μάλωσα μ’ ένα (τρόπος του λέγειν) "κύριο", ο οποίος μάλιστα, τρομάρα του, φορούσε τη μπλούζα της GREENPEACE (παρίστανε δηλαδή και τον οικολόγο). Τι έκανε? Μα, ενώ ο χώρος στάθμευσης του σούπερ μάρκετ είχε αρκετές ελεύθερες θέσεις, αυτός πάρκαρε στη μια από τις δύο μόνο θέσεις που είναι προορισμένες για τους ανάπηρους (η άλλη θέση ήταν ήδη κατειλημμένη, προφανώς κι αυτή από αρτιμελή «γάιδαρο»). Και αυτό το έκανε για ευκολία του. Η εν λόγω θέση ήταν αφενός μεν κοντά στην πόρτα του καταστήματος (δεν ήθελε να κουραστεί ο «οικολόγος» μας) και αφετέρου στη σκιά. Σε ερώτηση μου αν είναι ανάπηρος και σταθμεύει σε θέση αναπήρου, εξετράπη σε υβρεολόγιο. Για μια ακόμα φορά διαπίστωσα ότι, δυστυχώς, λείπει σε αρκετούς από εμάς, η καλλιέργεια και ο ανθρωπισμός, κι ας παριστάνουμε, ως λαός, τους ανθρωπιστές.

Αυτό το επεισόδιο με έκανε να θυμηθώ κάτι που ανέφερα και παλαιότερα σε κάποια ανάρτηση μου. Και συγκεκριμένα όταν πριν αρκετούς μήνες επισκέφτηκα την κόρη μου που έκανε μεταπτυχιακές σπουδές σε μια μικρή πόλη της Αγγλίας, είδα πολλούς ανάπηρους να κυκλοφορούν στους δρόμους, να ψωνίζουν στα μαγαζιά, να κάθονται στις καφετέριες, να πηγαίνουν στον κινηματογράφο κλπ. Γυρίζοντας προς την κόρη μου της λέω «δεν σου φαίνεται ότι αυτή η πόλη έχει πολλούς ανάπηρους;;». Η απάντηση ήταν αποστομωτική «Όχι μαμά, δεν είναι πιο πολλοί εδώ οι ανάπηροι από την Ελλάδα. Απλώς εδώ έχουν τις δυνατότητες να κυκλοφορούν, να ζουν σαν όλους τους ανθρώπους». Και δεν είχε άδικο. Πράγματι εκεί όλοι οι δρόμοι είναι βατοί στους ανάπηρους, χωρίς να υπάρχουν ασυνείδητοι οδηγοί που να κλείνουν τις διαβάσεις, οι δε θέσεις σταθμεύσεως των αναπήρων δεν καταλαμβάνονται από αρτιμελή «γαϊδούρια». Όλα τα καταστήματα, οι καφετέριες, οι κινηματογράφοι, τα κτίρια γενικά είναι προσπελάσιμα σε αναπηρικά καρότσια. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς το ίδιο. Οι μικρές καθημερινές μετακινήσεις και ασχολίες δεν καταντούν «Οδύσσεια» γι αυτούς.

Ως πότε εμείς εδώ οι Νεοέλληνες θα έχουμε τους συνανθρώπους μας με αναπηρία καταδικασμένους σε κατ΄ οίκον περιορισμό???? Δεν νομίζετε ότι έφτασε ο καιρός να τους απελευθερώσουμε;;

Μάνο Χατζηδάκι υποκλίνομαι!

"Δεν μ' αρέσει η αναμνησιολογία, την απεχθάνομαι. Είναι χειρότερη κι από μνημόσυνο. Τι είναι ένα μνημόσυνο; Κάποιον που δεν θυμάμαι και οφείλω κάποια δεδομένη στιγμή να τον θυμηθώ". Τάδε έφη ο Μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις για τις διάφορες επετείους. Πηγαίνοντας όμως ενάντια στη θέληση του, θα θυμηθώ σήμερα, επέτειο του θανάτου του (15 Ιουνίου 1994), κάτι που είχε πει και έχει μείνει χαραγμένο μέσα μου.
«Ό,τι έχω ιερό είναι να περιφρονώ τις συνήθειες των πολλών, τη λογική του κράτους και την ‹ηθική› των συγγενών μου. Να αγαπώ με πάθος τους κυνηγημένους, τους ανορθόδοξους και τους αναθεωρητές».
Μάνο Χατζηδάκι υποκλίνομαι. Οι σκέψεις σου, ανεξάρτητα αν τις ενστερνίζομαι πλήρως ή όχι, είναι πάντα επίκαιρες!!

Ποιος θυμάται σήμερα την Κιμ Φουκ?

Σήμερα που οι περισσότεροι ασχολούνται με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών και κάνουν αναλύσεις κόντρα σε άλλες αναλύσεις, εγώ είπα να πρωτοτυπήσω. Όχι δεν θα ασχοληθώ με τις ευρωεκλογές. Άλλωστε πολλοί από σας το έκαναν και πολύ πετυχημένα μάλιστα και πέρασα από τα ιστολόγια σας και κατέθεσα τη γνώμη μου.

Σήμερα λοιπόν θα σας θυμήσω τη μικρή Βιετναμέζα Κιμ Φουκ. Το μικρό κοριτσάκι που, δεν είναι υπερβολή να πούμε, ότι έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο για το τέλος του πολέμου του Βιετνάμ. Σαν σήμερα πριν από 37 χρόνια, στις 8 Ιουνίου του 1972, αμερικανικά βομβαρδιστικά αεροπλάνα επιτέθηκαν στο χωριό της, στο Βιετνάμ κι έριξαν βόμβες ναπάλμ. Ο φωτορεπόρτερ του πρακτορείου Associated Press Νικ Ουτ (Nick Ut) έτυχε εκείνη την ώρα να βρίσκεται έξω από το χωριό και να παίρνει φωτογραφίες, όταν είδε τα αεροπλάνα να προσεγγίζουν και να ρίχνουν τις βόμβες. Σε 5 λεπτά εμφανίστηκε κόσμος (άμαχοι ως επί το πλείστον) να τρέχουν και να φωνάζουν «βοήθεια». Ανάμεσα τους κι ένα εννιάχρονο κορίτσι που έτρεχε γυμνό κλαίγοντας γοερά. Τα ρούχα της είχαν καεί από τη βόμβα που έπεσε κοντά της (βλέπε την πάνω φωτογραφία). Η φωτογραφία αυτή που έκανε τότε το γύρο του κόσμου και με την οποία ο φωτορεπόρτερ κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ, άλλαξε τη στάση της πλειοψηφίας των Αμερικανών απέναντι στον πόλεμο, αφού ο «εχθρός» απεικονιζόταν πλέον στο απελπισμένο πρόσωπο της μικρής Κιμ Φουκ.

Σήμερα η Κιμ Φουκ, την οποία έσωσε ο πιο πάνω φωτορεπόρτερ, ζει στον Καναδά, έχει αποκτήσει οικογένεια και έχει γίνει πρέσβειρα Καλής Θέλησης στην Ουνέσκο (βλ. τη φωτογραφία κάτω)

Υ.Γ. Αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση είναι ότι, σύμφωνα με τον ίδιο το φωτορεπόρτερ Νικ Ουτ, στην αρχή τα διεθνή πρακτορεία τύπου δεν ήθελαν τη φωτογραφία του, γιατί το κορίτσι απεικονιζόταν γυμνό. Τόσος πουριτανισμός!
Για περισσότερες πληροφορίες για την ιστορία της μικρής Κιμ Φουκ βλέπε εδώ στην ιστοσελίδα του ΒΒC.

Ημέρα περισυλλογής σήμερα

Ήμουν έτοιμη να αρχίσω να γράφω μια τάχα μου «βαθυστόχαστη» ανάρτηση που σκεφτόμουν να της δώσω τον ηχηρό τίτλο «Είμαι Ευρωπαΐστρια, όχι μηδενίστρια». Σ’ αυτή λοιπόν την ανάρτηση είχα σκοπό να αναλύσω γιατί πιστεύω ότι, με συλλογική προσπάθεια όλων των λαών της Ευρώπης, η Ε.Ε. μπορεί να λειτουργήσει και έχει ήδη λειτουργήσει σε ορισμένους τομείς, υπέρ των Ευρωπαίων πολιτών και συνεπώς υπέρ και των Ελλήνων. Ότι πιστεύω ότι η Ε.Ε., παρά τα όποια λάθη και τις αγκυλώσεις της, μπορεί να βοηθήσει τη χώρα μας να αποκτήσει περαιτέρω υποδομές με παράλληλο σεβασμό του περιβάλλοντος, να λάβει μέτρα για την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων του πολίτη (μέσω της καταδίκης όταν τα δικαιώματα παραβιάζονται, όπως έχει συμβεί αρκετές φορές), για την προστασία του περιβάλλοντος (μη ξεχνάμε την επανειλημμένη καταδίκη της Ελλάδας για τις παράνομες χωματερές), για την ανάπτυξη Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) κλπ. Είχα σκοπό να γράψω ότι δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα έξω από την Ε.Ε. θα τα κατάφερνε καλύτερα, όπως πιστεύει το Κ.Κ.Ε. φέρνοντας ως παράδειγμα, μεταξύ άλλων, τη Νορβηγία, ξεχνώντας ότι η τελευταία αφενός μεν είναι μια πλούσια αυτάρκης χώρα (η τρίτη μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στον κόσμο, η δεύτερη στον τομέα της αλιείας, με σημαντική ναυτιλία κλπ) και αφετέρου ότι έχει πλούσια δημοκρατική παράδοση, σε αντίθεση με τη χώρα μας. Είχα σκοπό επίσης να γράψω ότι πιστεύω ότι αν η Ελλάδα ήταν έξω από την Ε.Ε. θα είχε πιο βαριές επιπτώσεις από την πρόσφατη διεθνή οικονομική κρίση, η οποία, ας σημειωθεί, οφείλεται εν πολλοίς στις ΗΠΑ (βλ. χρεωκοπία Ισλανδίας).

Όμως όχι, δεν θα γράψω τίποτε απ’ αυτά. Ξέρετε γιατί? Γιατί σήμερα είναι μέρα περισυλλογής. Σήμερα κανονικά δεν πρέπει να εκφωνούνται πολιτικοί λόγοι και επιχειρήματα. Σήμερα ο καθένας πρέπει να διαλλαχθεί με τον εαυτό του για να αποφασίσει τι θα ψηφίσει ή τελοσπάντων αν θα απέχει αφήνοντας τους άλλους να αποφασίσουν γι’ αυτόν. Θυμάμαι παλαιότερα ότι αυτή τη μέρα (την παραμονή των εκλογών) απαγορευόταν η πώληση αλκοόλ, για να μην οξύνονται τα πολιτικά πάθη. Το θυμάστε???

Ας ηρεμήσουμε λοιπόν με ή χωρίς αλκοόλ και ας αποφασίσουμε τι συμφέρει τον τόπο μας.

Και αποφασίζοντας ας γελάσουμε λίγο με την πιο πάνω γελοιογραφία του Ιωάννου, που αν και παλιά (1993), δεν έχει χάσει την επικαιρότητα της.