Τι γνώμη έχετε για την κινητικότητα;

Μπαίνοντας σε διάφορες ιστοσελίδες και on line εφημερίδες συναντώ δημοσκοπήσεις του τύπου:

«Πώς αντιμετωπίζετε την κινητικότητα και τις απολύσεις στο Δημόσιο Τομέα;»

	Θετικά
	Αδιάφορα
	Αρνητικά
	Δεν ξέρω / Δεν απαντώ

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι μονολεκτική βρε παιδιά. Η απάντηση η δική μου είναι: Διώξτε πρώτα αυτούς που προσλήφθηκαν παράνομα, με πλαστά πτυχία και διπλώματα, διώξτε και αυτούς που διέπραξαν ποινικά ή πειθαρχικά αδικήματα, αφού επισπευσθούν οι σχετικές διαδικασίες για τη διακρίβωση τους και μετά βλέπουμε αν χρειάζεται να γίνουν και νέες απολύσεις ή κινητικότητες. Μπορεί και να μη χρειάζεται τελικά. Όλα αυτά, όμως, έπρεπε να είχαν γίνει ΧΘΕΣ. Μιλάμε για κινητικότητα, όχι για αδράνεια.

Έλεος πια, το μνημόνιο περιμέναμε να μας πει τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ, ότι, δηλαδή, επρεπε να είχαν ήδη, προ πολλού, φύγει οι παράνομοι και ανίκανοι;
-------------------------------------- 
Υ.Γ. Σε δημόσιο Λύκειο, όπου φοιτούσαν τα παιδιά μου, πριν δέκα περίπου χρόνια, "δίδασκε" (τρόπος του λέγειν) ένας μαθηματικός που ερχόταν στο σχολείο πιωμένος και ξενυχτισμένος (γιατί μέχρι αργά χαρτόπαιζε), είχε δε μια επιθετική στάση προς τους μαθητές, τους οποίους έλουζε συχνά με βρισιές. Παρά τα παράπονα και τις αναφορές των γονιών παρέμενε βράχος στη θέση του. Ο γιος μου αντιπάθησε τα μαθηματικά εξαιτίας του. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, ναι ακόμα βρίσκεται εκεί στη θέση του. Κανένας δεν μπόρεσε ή μάλλον δεν θέλησε να τον κουνήσει. Ότι άνθρωποι σαν κι αυτόν πρέπει να φεύγουν από την εκπαίδευση, χρειαζόταν να μας το πει η Τρόικα; Πάντως δεν θα εκπλαγώ, αν επιβιώσει και τώρα από τις διάφορες κινητικότητες και διαθεσιμότητες και φύγουν με οριζόντια κριτήρια άλλοι ικανοί εκπαιδευτικοί.

Πέρασαν κιόλας 39 χρόνια...

   Αλήθεια, πώς πέρασαν 39 ολόκληρα χρόνια από τότε; Ήμουν κοπελίτσα όταν έγινε η εισβολή του Αττίλα και σήμερα… Σήμερα είμαι εξηντάρα. Και το πέρασμα του χρόνου δεν άλλαξε μόνο την ηλικία μου, άλλαξε πολλά. Στο μυαλό μου και στην ψυχή μου.

   Θα σας πω ένα παράδειγμα. Το πρωί, μη έχοντας συνειδητοποιήσει, ακόμα, ότι σήμερα το ημερολόγιο δείχνει 20 Ιουλίου 2013 και ότι είναι η 39η επέτειος από εκείνη την αποφράδα ημέρα του 1974 που έκοψε τη ζωή μου στα δύο (βλέπε εδώ παλαιότερη ανάρτηση μου), έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάζει προγράμματα ταξιδιών για Τουρκία (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη κλπ). Όχι ότι θα πάω, τουλάχιστον όχι φέτος (δεν υπάρχει σάλιο, όπως είχε πει παλαιότερα και ο Λοβέρδος), αλλά θα ήθελα να πήγαινα αν υπήρχαν λεφτά. Τα πρώτα χρόνια ούτε να ακούσω ήθελα για ταξίδι στην Τουρκία. Έλεγα, οι Τούρκοι δεν θα πάρουν από μένα ούτε ένα ευρώ.

   Άλλο παράδειγμα. Αν με ρωτήσει κανείς αν πιστεύω πια στο σύνθημα «τα σύνορα μας είναι στην Κερύνεια» (εννοώντας τα σύνορα του ελληνόφωνου κράτους), θα απαντήσω πως όχι. Ας είμαστε ρεαλιστές. Τη διζωνική ομοσπονδία τη δεχτήκαμε ήδη από το 1977 από την εποχή του Μακαρίου (άλλη προσωπικότητα μύθος που μειώθηκε στα μάτια μου με τα χρόνια). Η Κερύνεια ήταν από τότε χαμένη (δεν θα έλεγα το ίδιο για την Αμμόχωστο και τη Μόρφου). Αν συντηρείται μέχρι τώρα ο πόθος της επιστροφής στους Κερυνειώτες, δεν είναι παρά μόνο ένα άλλοθι για τους πολιτικούς, ώστε να μην πάρουν τις αναγκαίες τολμηρές και ίσως σκληρές αποφάσεις. Εγώ πάντως πήρα τη δική μου σκληρή απόφαση. Ο Καραβάς, το χωριό μου στην επαρχία Κερύνειας και το σπίτι των παιδικών μου χρόνων, θα μείνουν πια για πάντα μόνο στο μυαλό μου και στην καρδιά μου. Ως μια πολύτιμη ανάμνηση. Το χωριό και το σπίτι που είδα, πριν μερικά χρόνια, όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα, δεν είναι πια το δικό μου χωριό, ούτε το δικό μου σπίτι. Έχουν γίνει τώρα το χωριό και το σπίτι κάποιων άλλων που ζουν εκεί πιο πολλά χρόνια απ’ ότι εγώ.

   Να κι ένα τελευταίο παράδειγμα. Πριν την εισβολή, αλλά και αρκετά χρόνια μετά απ’ αυτήν, πίστευα ότι η Κύπρος είναι ένα ελληνικό νησί. Δεν το πιστεύω πια. Εγώ, βέβαια, είμαι και νιώθω Ελληνοκύπρια, αλλά η Κύπρος είναι ένα πολυπολιτισμικό νησί, όπου ζουν Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Αρμένιοι, Λατίνοι, αλλά και άλλες μικρές μειονότητες. Και πρέπει να εξακολουθήσουν να ζουν σ’ ένα ενιαίο ομόσπονδο κράτος. Είναι καιρός να καλλιεργήσουμε όχι αυτά που μας χωρίζουν από τους Τουρκοκύπριους, αλλά όσα, κατά καιρούς, μας ένωσαν ή μας ενώνουν ακόμα. Είναι καιρός να συμβιβαστούμε, να κλείσουμε τις πληγές μας και να περισώσουμε ό,τι είναι δυνατό να περισωθεί από την κοινή πατρίδα μας και να προχωρήσουμε στη ζωή μας.

   Και όχι, η διχοτόμηση δεν είναι λύση.Φοβάμαι, όμως, ότι από "ηρωικό" ΟΧΙ σε "ηρωικό" ΟΧΙ, εκεί θα οδηγηθούμε.

Το σπίτι μου ή μάλλον το σπίτι, όπου έζησα τα παιδικά μου χρόνια, όπως είναι σήμερα. Όπως βλέπετε κυματίζουν στην πόρτα του η τούρκικη και η σημαία του ψευδοκράτους. Εκεί κυμάτιζε κάποτε η ελληνική σημαία. Δυστυχώς, δεν κυμάτισε ποτέ η κυπριακή. Ήταν μεγάλο λάθος.

Στη Λευκωσία, τις πρώτες μέρες της κρίσης

     Οι μέρες που επισκέφτηκα την Κύπρο, για την κηδεία του πατέρα μου, ήταν οι πρώτες, μετά το ξέσπασμα της κρίσης και το κλείσιμο των Τραπεζών. Όχι ότι δεν υπήρχε και πριν κρίση. Υπήρχε, αλλά οι περισσότεροι δεν είχαν αντιληφθεί το πραγματικό μέγεθος της. Ίσως γιατί και οι Κυβερνώντες, πρώην και νυν (περισσότερο, βέβαια, οι πρώην), δεν τόλμησαν ποτέ να αποκαλύψουν όλη την αλήθεια στο λαό. Όπως εδώ στην Ελλάδα, έτσι κι εκεί στην Κύπρο, οι πολιτικοί αρέσκονται να χαϊδεύουν τα αυτιά των πολιτών, για να μη χάσουν καμιά ψήφο. Πιστεύω δε ότι ακόμα και σήμερα δεν έχει λεχθεί όλη η αλήθεια στον κυπριακό λαό, για την οικονομική κατάσταση της πατρίδας του. Τελοσπάντων.
     Οι δρόμοι της Λευκωσίας, που συνήθως έχουν πυκνή κυκλοφορία, εκείνες τις μέρες ήταν σχεδόν έρημοι. Η κίνηση των αυτοκινήτων λιγοστή. Άλλωστε τα περισσότερα πρατήρια καυσίμων ζητούσαν μόνο μετρητά για να σε εφοδιάσουν με βενζίνη. Και τα μετρητά δυσεύρετα. Τα ΑΤΜ των Τραπεζών τα έδιναν με το σταγονόμετρο και μετά από πολλή ώρα αναμονής σε ουρά. Τα καταστήματα σχεδόν άδεια από πελάτες. Μόνο τα καταστήματα τροφίμων είχαν κάποιους πελάτες κι αυτοί φειδωλοί στα ψώνια τους. Πήγα να ψωνίσω σ’ ένα μικρό σούπερ μάρκετ και άκουσα τον ιδιοκτήτη να διαπληκτίζεται με κάποιον προμηθευτή του, γιατί ο τελευταίος του ζητούσε μετρητά χρήματα για να αφήσει τα εμπορεύματα. «Είσαι καλά ρε κουμπάρε? Πού να βρεθούν τα μετρητά?» απαντούσε ο καταστηματάρχης (δεν ήταν κουμπάρος του ο προμηθευτής, αλλά οι Κύπριοι έτσι συνηθίζουν να αποκαλούν ο ένας τον άλλο). Τα άδεια καταστήματα και σπίτια με «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ – FOR RENT» στην πρόσοψη, έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, από την τελευταία φορά που επισκέφτηκα το νησί. Συναγωνίζονται αυτά της Αθήνας.
     Η μαμά μου ήταν ανήσυχη. Δεν την έφτανε το πένθος της, ανησυχούσε και πώς θα πληρώσει το Γραφείο Τελετών. Την καθησύχασα. Της είπα θα του δώσουμε μια προκαταβολή και τα άλλα χρήματα μετά, σιγά σιγά, όταν ανοίξουν οι Τράπεζες. Έτσι κι έγινε. Οι συγγενείς και φίλοι που μαζεύτηκαν στο σπίτι για την κηδεία και τα συλληπητήρια, όλοι είχαν και κάποια προσωπική ιστορία να διηγηθούν σχετικά με την οικονομική κρίση που ξέσπασε. Ο άντρας της ξαδέλφης μου, που διατηρεί μια μικρή βιοτεχνία, ήταν στενοχωρημένος γιατί πολλοί από τους πελάτες του τον πληροφόρησαν ότι «κουρεύτηκαν» οι τραπεζικές τους καταθέσεις και δεν μπορούν να τον πληρώσουν. Του χρωστούν συνολικά 80.000 ευρώ. Ένας άλλος φίλος μόλις συνταξιοδοτήθηκε από τη Λαϊκή Τράπεζα και πήρε το εφάπαξ του (250.000€), το οποίο τοποθέτησε στην ίδια Τράπεζα που εργαζόταν και του το «κούρεψαν», δηλαδή έχασε το τμήμα, πάνω από τις 100.000€. Ας σημειωθεί ότι στην Κύπρο οι τραπεζικοί υπάλληλοι παίρνουν (ή μάλλον έπαιρναν) μεγάλα εφάπαξ, σε αντίθεση με τις συντάξεις τους που είναι πολύ μικρές σε σχέση με τους μισθούς. Ένας εξάδελφος, διευθυντικό στέλεχος μιας μεγάλης εταιρείας που έχει πολυκαταστήματα, προβληματιζόταν για το εργασιακό του μέλλον, γιατί η εταιρεία που δουλεύει, λόγω του «κουρέματος» των καταθέσεων, δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στην πληρωμή των μισθών των υπαλλήλων της και προγραμματίζει μαζικές απολύσεις. Όσοι από τους φίλους και συγγενείς είναι δημόσιοι υπάλληλοι προβληματίζονταν για το αν θα μπορούν να αποπληρώνουν τα δάνεια τους, μετά την αναμενόμενη μείωση των μισθών τους. Εδώ πρέπει να σας πω ότι οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων στην Κύπρο ήταν, μέχρι τώρα τουλάχιστον, αρκετά ψηλοί, σε σημείο που πάντα προβληματιζόμουν αν η πραγματική οικονομία της Κύπρου επέτρεπε, πράγματι, τέτοιου ύψους μισθούς. Π.χ. ένας εκπαιδευτικός με 25 περίπου χρόνια υπηρεσία είχε καθαρές αποδοχές γύρω στα 4.000 – 4.500 ευρώ, ενώ ένας με ίδια υπηρεσία εδώ στην Ελλάδα με το ζόρι έφτανε, πριν την κρίση, στα 1500 ευρώ. Γι' αυτό πολλοί εκπαιδευτικοί από την Ελλάδα ζήτησαν και διορίστηκαν στην εκπαίδευση, στην Κύπρο, όπου, ας σημειωθεί, ισχύει ακόμη η επετηρίδα (η οποία καταργήθηκε στην Ελλάδα πριν αρκετά χρόνια). Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι οι Τράπεζες της Κύπρου, μέχρι προ τινος, έδιναν, με μεγάλη ευκολία, μεγάλα δάνεια στους ιδιώτες, με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος των Κυπρίων και ιδίως δημόσιοι υπάλληλοι, να είναι βαριά χρεωμένοι (όλα αυτά τα πολυτελή σπίτια, οι βίλλες, που βλέπει κανείς στην Κύπρο με δάνεια είναι κτισμένα). Το χρέος των κυπριακών νοικοκυριών είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στην Ε.Ε. φτάνοντας στο 289% του ΑΕΠ, τη στιγμή που ο σχετικός μέσος όρος της Ευρώπης είναι 160% (στην Ελλάδα το ύψος του ιδιωτικού χρέους βρίσκεται στο 124% του ελληνικού ΑΕΠ, είναι δηλαδή από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη, σε αντίθεση με το δημόσιο χρέος της).
     Αφήνοντας πίσω μου την Κύπρο, σκεφτόμουν αυτό που μου είπε, εκεί, μια εξαδέλφη μου: «Εσείς στην Ελλάδα βιώσατε σταδιακά, σε βάθος τριών χρόνων, την πτώση του βιοτικού σας επιπέδου, τη συνηθίσατε και ίσως προσαρμοστήκατε πιο ομαλά. Εμείς εδώ στην Κύπρο μας πήρε κάποιος σχεδόν ξαφνικά και μας πέταξε απότομα από μεγάλο ύψος και θα δυσκολευτούμε να προσαρμοστούμε». Δεν ξέρω αν εμείς, εδώ στην Ελλάδα, προσαρμοστήκαμε ομαλά στην πτώση του βιοτικού μας επιπέδου ή όχι. Εύχομαι όμως, συμπατριώτες μου καλοί, να αντέξετε και σ’ αυτή τη δοκιμασία και να προσαρμοστείτε. Άλλωστε αντέξατε (ή μάλλον αντέξαμε) τόσα και τόσα. 
----------------------------------------------------------------------------------------------- 

Λίγο γέλιο με τα χάλια μας δεν βλάπτει (για όσους δεν κατάλαβαν πρόκειται για τηλεφωνική συνομιλία Αναστασιάδη-Σαμαρά)

 

Αποχαιρετισμός στον πατέρα μου

         

   Αγαπημένε μου πατέρα, 

  Δεν σου άρεσαν ποτέ τα πολλά λόγια. Ο λόγος σου υπήρξε πάντα λιτός, περιεκτικός και συνετός. Γι’ αυτό κι εγώ θα σε αποχαιρετήσω με λίγα λόγια. 

   Κατ’ αρχάς θέλω να σου πω, για μια φορά ακόμα, πόσο πολύ σ’ αγαπώ. Και να σε ευχαριστήσω. Να σε ευχαριστήσω όχι μόνο γιατί, ως πατέρας, χάρισες σε μένα και στις αδελφές μου το ζην, αλλά και γιατί μας δίδαξες και το ευ ζην. Μας δίδαξες, με τη στάση ζωής σου, να μη δίνουμε τόση αξία στα υλικά αγαθά, όσο στην εντιμότητα και στην πνευματική καλλιέργεια που βρίσκεται πάνω και από περιουσίες και από χρήματα. Άλλωστε οι περιουσίες χάθηκαν εκείνο το καλοκαίρι του 1974. Και μπορεί τα τελευταία χρόνια να έχανες σιγά σιγά την πνευματική σου διαύγεια, αλλά μέσα σ’ εκείνα τα καλοσυνάτα μάτια σου, εξακολούθησα να διακρίνω μέχρι το τέλος το γλυκό και τρυφερό πατέρα μου.
   Καλό σου ταξίδι αγαπημένε μου πατέρα. Και, όπως μου έγραψε σε μήνυμα ο εγγονός σου όταν έμαθε ότι έσβησες, κάθε άνθρωπος φεύγοντας αφήνει πίσω το στίγμα του. Και το δικό σου στίγμα είναι το ήθος με κεφαλαία γράμματα.

Νιώθω μια βαθιά ανησυχία και ΟΧΙ περηφάνια

Σήμερα με ρωτούν γνωστοί, φίλοι και συνάδελφοι αν νιώθω περήφανη που η Κυπριακή Βουλή αντιστάθηκε στην Τρόικα λέγοντας ΟΧΙ στο «κούρεμα» (βλέπε φορολογία) των καταθέσεων. Η απάντηση μου είναι ότι ΟΧΙ δεν νιώθω περήφανη. Το μόνο αίσθημα που έχω, αυτή τη στιγμή, είναι μια βαθιά ανησυχία. Μια ανησυχία για το μέλλον της μικρής μου πατρίδας, αλλά και της Ελλάδας που νομίζω ότι θα επηρεαστεί κι αυτή. Η Κύπρος χρειάζεται το μηχανισμό στήριξης για να ορθοποδήσει. Και κυρίως για να ορθοποδήσει το τραπεζικό της σύστημα, χωρίς το οποίο δεν υπάρχει ανάπτυξη και οικονομική ζωή. Γι’ αυτό, άλλωστε, η Κυβέρνηση του κ. Χριστόφια, με αίτηση της, ζήτησε τη βοήθεια της Τρόικα, ήδη από τον Ιούλιο του 2012. Τώρα γιατί βγαίνει το ΑΚΕΛ και δηλώνει ότι δεν χρειάζεται τη βοήθεια αυτή και έχει έτοιμη άλλη λύση, εκτός Ε.Ε. δεν το ξέρω, θα σας γελάσω. Και σε κάθε περίπτωση, αφού είχε άλλη λύση, γιατί δεν την εφάρμοσε, όσο ήταν στην εξουσία (μόλις πριν 20 ημέρες)?

Και συνεχίζω. Ωραία, απορρίψαμε τη φορολογία των καταθέσεων (ας σημειώσω ότι εμένα προσωπικά δεν θα με πείραζε καθόλου η φορολογία των μεγαλοκαταθετών, δηλαδή αυτών που έχουν κεφάλαιο άνω των 100.000€). Και τώρα σε ποιού «Κασίδη» το κεφάλι θα πέσουν τα μέτρα? Πολύ φοβάμαι στο κεφάλι των μικρομεσαίων Κυπρίων που τους περιμένουν πολύ δύσκολες ώρες. Να, γιατί δεν νιώθω περήφανη για το νέο «ηχηρό ΟΧΙ». Μακάρι να διαψευσθώ.

Υ.Γ. Απ' ότι διάβασα, ένα εναλλακτικό σχέδιο που μελετάται από τα κυπριακά κόμματα είναι να συνεισφέρουν στο χρέος τα Ασφαλιστικά Ταμεία τα αποθεματικά τους. Και αναρωτιέμαι. Είναι αυτή η λύση πιο αποδεκτή και συμφέρουσα, για το λαό της Κύπρου, από τη φορολόγηση των μεγαλοκαταθετών? Μα, θα μου πει κάποιος, αν οι μεγαλοκαταθέτες πάρουν τις καταθέσεις τους και φύγουν (κυρίως κατά Ρωσία μεριά), θα βουλιάξει το χρηματοοικονομικό σύστημα της Κύπρου. Η απάντηση είναι ότι έτσι που εξελίχτηκαν τα πράγματα (όχι χωρίς ευθύνη και της Τρόικα), η παραμονή των ξένων καταθέσεων στο νησί είναι λίαν αμφίβολη, είτε φορολογηθούν αυτές, είτε όχι. Αυτό που προέχει τώρα είναι η σωτηρία της Κύπρου και του λαού της, με όσο το δυνατόν μικρότερες απώλειες.