Χρεολαγνεία

Κουράστηκα βρε παιδιά. Κουράστηκα να ακούω, να βλέπω (στην τηλεόραση) και να διαβάζω για το χρέος. Κάθε πικραμένος ανακυκλώνει τη μιζέρια, κάνει τη διάγνωση του και προτείνει τη λύση του.

• Άλλος διαγιγνώσκει ότι το χρέος οφείλεται στη συνεχή αύξηση του δημόσιου τομέα και προτείνει τη συρρίκνωση του.
• Άλλος κάνει τη διάγνωση ότι μας ζημίωσε η μετάβαση μας στο ευρώ και προτείνει την επιστροφή στη δραχμούλα, για να τυπώνουμε, λέει, ανεμπόδιστα, όσα χαρτονομίσματα θέλουμε (ούτε «μονόπολη» να παίζαμε).
• Άλλος διαγιγνώσκει ότι μας ζημίωσε η έλλειψη δυνατότητας υποτίμησης του νομίσματος μας και προτείνει να βγούμε από τη ζώνη του ευρώ, να υποτιμηθούμε και να επιστρέψουμε δριμύτεροι (τώρα πόσο δριμύτεροι θα σας γελάσω)
• Άλλος αποφαίνεται ότι όχι δεν φταίει τίποτε από τα πιο πάνω, αλλά φταίει η πλουτοκρατία που έστειλε τα χρήματα της στην Ελβετία και προτείνει να ψηφιστεί ένας νόμος που να επιβάλλει δήμευση σε όλες τις καταθέσεις των Ελλήνων στο εξωτερικό (λες και ο νόμος ο ελληνικός θα ισχύει, άνευ άλλου τινος, στην Ελβετία!)
• Άλλος αποφαίνεται ότι φταίνε αυτοί που τα έκλεψαν (έτσι γενικώς και αορίστως) και η λύση είναι να τους κλείσουμε μέσα, αν είναι δυνατόν, χωρίς δίκη ή έστω με συνοπτικές διαδικασίες
• Άλλος πάλι αποφαίνεται ότι φταίει η μεγάλη χρηματοοικονομική κρίση του 2007 με τα τοξικά ομόλογα και η λύση είναι η ανάπτυξη. 
• Άλλος κάνει τη διάγνωση ότι φταίνε οι Αγορές που κερδοσκοπούν αυξάνοντας τα spread και προτείνει να κηρύξουμε παύση πληρωμών βγάζοντας τη γλώσσα στους δανειστές μας.
• Κλπ κλπ κλπ

Το άλλο πάλι πού το πας? Κάθε μέρα διαβάζουμε στον τύπο προβλέψεις για το κατά πού πορεύεται το χρέος. Το χρέος μεγαλώνει, φουσκώνει, ξεφουσκώνει, ξεφεύγει, πάει για αναδιάρθρωση, κόψιμο, κούρεμα, λούσιμο (α, όχι αυτό δεν ισχύει, παρασύρθηκα)….

Και η κατάθλιψη καλά κρατεί. 

-----------------------------

Υ.Γ. Μου έλεγε ένας γνωστός μου έμπορος ότι τις μέρες που απεργούσαν τα ΜΜΕ και δεν μαθαίναμε τίποτε για το χρέος, αυξήθηκαν οι πωλήσεις στο κατάστημα του.

Αξίζει να βοηθήσουμε, νομίζω...

Διαβάζω στον ηλεκτρονικό τύπο ότι σήμερα «Το Χαμόγελο του Παιδιού», με τους πόρους που διαθέτει, έχει μόλις 1,5 μήνα «ζωής». Κάτι με ενόχλησε σ΄ αυτό. Αυτό το μη κερδοσκοπικό σωματείο το αγάπησα από την πρώτη στιγμή που ιδρύθηκε. Συνήθως δείχνω κάποια δυσπιστία απέναντι σε διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις που ξεφυτρώνουν από δω κι εκεί. Στο «Χαμόγελο του Παιδιού» έδειξα από την αρχή εμπιστοσύνη. Μη με ρωτήσετε γιατί. Έτσι από ένστικτο είναι η απάντηση. Την ίδια εμπιστοσύνη έδειξε και η κόρη μου που έγινε εθελόντρια.

Αν θέλετε λοιπόν να βοηθήσετε το «Χαμόγελο», καλέστε στο 14545 απ’ όλα τα δίκτυα σταθερής τηλεφωνίας με χρέωση 2,27€ ανά κλήση και από τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας (COSMOTE, VODAFONE, WIND), με χρέωση 2,46€ ανά κλήση. Ξέρω ότι οι καιροί είναι δύσκολοι οικονομικά, αλλά αξίζει τον κόπο να βοηθήσουμε το σωματείο να επιζήσει. Οι υπηρεσίες που προσφέρει είναι ανεκτίμητες και αφορούν:

• Σπίτια για εγκαταλελειμμένα παιδιά
• Ασθενοφόρα για παιδιά και νεογνά,
• Το AMBER ALERT, που ειδοποιεί αμέσως, μέσω των ΜΜΕ, για εξαφανισμένα παιδιά
• Την Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα παιδιά SOS1056,
• Ομάδες δημιουργικής απασχόλησης στα νοσοκομεία παίδων,
• Υπηρεσίες με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς για κάθε παιδί, γονιό, εκπαιδευτικό κ.ά.

Καλό μήνα!!

Αχ τι έπαθα σήμερα, η γυναίκα! Είπα να πάω στο κομμωτήριο να βάψω τα μαλλιά μου, να κάνω κι ένα χτενισματάκι. Με έβαψε ένα νεαρό κορίτσι με τη συνηθισμένη μου (υποτίθεται) βαφή που είναι σκούρα καστανή, ωραία και καλά, και με πήγε στο λουτήρα να με λούσει. Μόλις λούστηκα, μαζεύτηκαν γύρω μου όλοι σχεδόν οι εργαζόμενοι στο κομμωτήριο (5-6 άτομα), βγάζοντας κραυγές (δυσάρεστης) έκπληξης. Τρόμαξα! Τι συμβαίνει βρε παιδιά, ρωτώ απορημένη. «Αχ, κα Μερόπη μου», μου απαντά η κοπέλα που με έβαψε. «Δεν ξέρω τι λάθος έκανα και τα μαλλιά βγήκαν πορτοκαλί». «Μα, τελείως πορτοκαλί?» ρωτώ, προσπαθώντας να κρατήσω την ψυχραιμία μου. «Ναι, ναι δυστυχώς τελείως πορτοκαλί» μου ήρθε η απάντηση. «Να το πάθω τώρα το εγκεφαλικό,?» σκέφτηκα, «ή μετά?». Αφού αποφάσισα να το πάθω μετά (το εγκεφαλικό), απάντησα ήσυχα «άντε κορίτσι μου, πάμε πάλι από την αρχή, να τα κάνουμε καστανά τα μαλλιά». Αντί απαντήσεως ξέσπασε όλο το κομμωτήριο σε γέλια και μου ευχήθηκαν όλοι «και του χρόνου»! Τι έγινε βρε παιδιά, ρώτησα, για να λάβω την απάντηση «Πρωταπριλιά σήμερα!». Ωχ, δόξα σοι ο Θεός, μια χαρά ήταν τα μαλλάκια μου τελικά. Φάρσα μου έκαναν τα καλόπαιδα. Και μου έδωσαν και συγχαρητήρια για την ψυχραιμία μου.

Καλό μήνα παιδιά και του χρόνου με υγεία και χαρά να γιορτάσουμε πάλι την Πρωταπριλιά! Α, και μη χάνετε την ψυχραιμία σας. Λεφτά υπάρχουν!

Οταν μια αυτονόητη πράξη ευθιξίας, παρουσιάζεται ως ηρωική....

Η αναπληρώτρια εκπρόσωπος τύπου της Νέας Δημοκρατίας κ. Βασιλική Τζότζολα, αφού πρώτα κυκλοφόρησαν πληροφορίες σχετικά με τη μετάταξη της ως δικηγόρου από την (παλαιά) ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ, στον ΟΑΣΑ, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Ως δικηγόρος του ομίλου της πρώην Ολυμπιακής, όπως και οι υπόλοιποι 4.500 εργαζόμενοι, είχα το δικαίωμα μεταφοράς στο Δημόσιο / ευρύτερο Δημόσιο Τομέα. Με καθυστέρηση 18 μηνών η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ φρόντισε να μου το υπενθυμίσει με το υπ’ αριθμ.: 98/2011 ΦΕΚ. Όσοι βιάστηκαν να πουν ότι και η Τζότζολα … “μια από τα ίδια”, δε φρόντισαν να με ρωτήσουν πριν. Ώστε να λάβουν την απάντηση ότι, ως πολιτικό πρόσωπο, για λόγους αρχής, δεν θα ασκήσω το εν λόγω δικαίωμα και αρνούμαι τη θέση. Γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι ...»

Χμμμμμμμμμμμ, κατ’ αρχήν θα συμφωνούσα με την κ. Τζότζολα ότι δεν είμαστε όλοι οι ίδιοι. Δεν τα βρήκαμε όλοι τόσο εύκολα και το κυριότερο δεν διοριστήκαμε όλοι στην Ολυμπιακή (υποθέτω χωρίς διαγωνισμό) και μάλιστα όντας σύμβουλοι στο Υπουργείο Ανάπτυξης. Απ’ ότι διαβάζω στο βιογραφικό της, η εν λόγω νεαρά κυρία, αφού εργάστηκε για λίγο στο δικηγορικό γραφείο του κ. Λυκουρέζου, το 2006 διορίστηκε ως σύμβουλος του Υφυπουργού Ανάπτυξης κ. Παπαθανασίου. Το 2007 προσλήφθηκε στην ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ, όταν ήδη η εταιρεία είχε σχεδόν καταρρεύσει από τα χρέη της. Το 2009 προσλήφθηκε, επιπλέον, και ως ειδική σύμβουλος του πρώην υπουργού Ανάπτυξης, κ. Κ. Χατζηδάκη. Μετά την πτώση της ΝΔ, βρήκε τη θέση της δίπλα στον κ. Σαμαρά ως αναπληρώτρια εκπρόσωπος τύπου του κόμματος αυτού. Η θέση της όμως στην ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ της έδωσε το δικαίωμα να μεταταχθεί στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (νόμος Κ. Χατζηδάκη). Εξ ου και η τοποθέτηση της στον ΟΑΣΑ. Αφού έγινε γνωστή στον τύπο η εν λόγω τοποθέτηση της, δηλώνει, τώρα, ότι αρνείται τη θέση και προσθέτει γεμάτη νόημα «δεν είμαστε όλοι οι ίδιοι». Το τελευταίο είναι "μπηχτή" στον κ. Μιχ. Καρχιμάκη του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος ως πάλαι ποτε υπάλληλος της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ, επίσης μετατάχθηκε στο Υπουργείο Μεταφορών.

Πότε και πώς προσλήφθηκε στην ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ο κ. Καρχιμάκης δεν το ξέρω. Έχω δει μια φωτογραφία του ως πιλότου, αλλά νομίζω ότι είναι σατιρική, γιατί αν δεν κάνω λάθος είναι νομικός.  Δεν γνωρίζω επίσης αν ο περί ου λόγος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ θα αποδεχτεί τη μετάταξη ή αν θα την απορρίψει κι αυτός (κάτι που θεωρώ τουλάχιστον αυτονόητο). Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι η πράξη της κ. Τζότζολα είναι μια αυτονόητη πράξη ευθιξίας, μετά όλα όσα ήρθαν στο φως για την οικονομική κατάσταση της χώρας και τους αθρόους (χωρίς διαγωνισμό) διορισμούς που έγιναν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και από τα δύο μεγάλα κόμματα. Και μάλιστα, κατά τη γνώμη μου, έπρεπε να γίνει με σκυμμένο το κεφάλι και όχι να παρουσιαστεί ως μια «ηρωική πράξη».

Γιαουρτώνοντας, βρίζοντας, γιουχάροντας και δέρνοντας....

Η Δημοκρατία, είπε κάποτε ο Τσώρτσιλ, είναι το χειρότερο πολίτευμα, αν εξαιρεθούν όλα τα άλλα. Όλοι, βέβαια, καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό. Η Δημοκρατία, ακόμα και στη χειρότερη μορφή της, είναι προτιμότερη από την καλύτερη εκδοχή οποιουδήποτε άλλου πολιτεύματος.

Θα αναρωτιέστε γιατί θυμήθηκα τώρα αυτή τη ρήση του Τσώρτσιλ. Ε, λοιπόν τη θυμήθηκα βλέποντας το γιαούρτωμα του Πάγκαλου. Οι πολιτικοί (είτε μας αρέσουν, είτε όχι) έχουν εκλεγεί από το λαό, μέσα στα πλαίσια ενός πολιτεύματος, της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, που θα ήταν το χειρότερο, αν δεν υπήρχαν όλα τα άλλα. Διαφωνούμε με τους πολιτικούς? Τότε, χρησιμοποιούμε εναντίον τους την ψήφο μας, αλλά και το λόγο μας (προφορικό ή γραπτό), έστω και οξύ (αλλά όχι υβριστικό), για να αντιδράσουμε και να τους κριτικάρουμε. Ενέργειες όπως το γιαούρτωμα (βλ. περιπτώσεις Πάγκαλου και Αλαβάνου), η εκτόξευση παπουτσιών και ύβρεων, το κράξιμο σε βιβλιοπωλεία (βλ. περίπτωση Λοβέρδου), το φτύσιμο σε ταβέρνες (βλ. περίπτωση Σιούφα) ή ακόμα χειρότερα ο ξυλοδαρμός (βλ. περίπτωση Χατζηδάκη) δεν κάνουν τίποτε άλλο, παρά να υπονομεύουν τη δημοκρατία ισοπεδώνοντας όλους τους πολιτικούς (προς μεγάλη χαρά των νοσταλγών της δικτατορίας), να διαβρώνουν τη νομιμότητα, να ενθαρρύνουν την ανομία και το λαϊκισμό, ακόμα και να υποθάλπουν τη βία. Κοινώς είναι καραγκιοζιλίκια. Και σίγουρα δεν είναι η απάντηση στα προβλήματα μας.