Τα γενέθλια του μπλογκ μου, η ανεκτικότητα και το Πολυτεχνείο

Στις 16 Νοεμβρίου 2007 άρχισα το blogging!!! Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια. Ήμουν 55 χρονών και έγινα 57! Απ’ αυτό το ιστολόγιο πέρασαν πολλοί @@επισκέπτες. Άλλοι ήταν απλώς περαστικοί. Ήλθαν, είδαν και απήλθαν. Άλλοι όμως παρέμειναν συχνοί επισκέπτες. Είναι, είστε οι @@φίλοι μου. Σας ευχαριστώ που μου κρατάτε συντροφιά. Τους περισσότερους από σας (τη συντριπτική πλειοψηφία θα έλεγα) δεν σας συνάντησα ποτέ. Μετά από δύο χρόνια όμως, νιώθω ότι σας ξέρω, ότι μοιραζόμαστε πολλά πράγματα. Και κυρίως μοιραζόμαστε την αγωνία μας για τη βελτίωση αυτής της ρημάδας της ελληνικής πραγματικότητας και καθημερινότητας. Θυμάμαι ότι πέρσι η @φίλη μου η Jaman Fou μου είχε επισημάνει ότι η 16^η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί παγκοσμίως ως η ημέρα της Ανεκτικότητας. Και πράγματι έτσι είναι. Την καθιέρωσε ο ΟΗΕ το έτος 1995. Νομίζω δε @@φίλοι μου ότι το κοινό σημείο που μας ενώνει και γίναμε φίλοι, επικοινωνούμε και αλληλοδιαβαζόμαστε είναι αυτό ακριβώς. Η ανεκτικότητα. Ανεκτικότητα απέναντι στη διαφορετική γνώμη, ανεκτικότητα στο ξένο, στο διαφορετικό.

@@Φίλοι μου, σας ευχαριστώ που με ανέχεστε και με διαβάζετε ακόμα.

-------------------------

Δεν μπορούσα να μην πω τίποτε για την επέτειο του Πολυτεχνείου, εγώ ένα παιδί του Πολυτεχνείου. Όχι δεν θα επαναλάβω τα ίδια τα περσινά και τα προπέρσινα (αυτά μπορείτε να τα βρείτε εδώ). Φέτος θα πω τι με ενοχλεί πιο πολύ από τον εορτασμό του Πολυτεχνείου. Λοιπόν με ενοχλούν πιο πολύ 3 πράγματα: 1) Η προσπάθεια της εκμετάλλευσης της επετείου από κόμματα και παρατάξεις. Η πορεία με κομματικά λάβαρα (κόκκινα, πράσινα, γαλάζια) δεν μου αρέσει (για να το πω ευγενικά). Το Πολυτεχνείο είναι η γιορτή της Δημοκρατίας, όχι των κομμάτων, ούτε των παρατάξεων. Τότε, το 1973, τρέξαμε οι περισσότεροι φοιτητές στο Πολυτεχνείο, ειδοποιημένοι από στόμα σε στόμα, χωρίς κομματικές ταμπέλες και χωρίς να ξέρουμε καν τις πολιτικές πεποιθήσεις ο ένας του άλλου, για να βροντοφωνάξουμε κυρίως "ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ" και "ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ". 2) Με ενοχλεί το γεγονός ότι τη σημαία του Πολυτεχνείου την κρατά στα γραφεία της μια παράταξη, λες και είναι περιουσιακό της στοιχείο. Την κρατά η ΠΑΣΠ, η σπουδάζουσα νεολαία του ΠΑΣΟΚ, η οποία αρνείται να την παραδώσει στο Πολυτεχνείο ή έστω στη Βουλή. 3) Με ενοχλεί επίσης η πορεία προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία. Εδώ ίσως πολλοί από σας να διαφωνούν, αλλά έχω συνηθίσει να λέω τα πράγματα με το όνομα τους, χωρίς να φοβάμαι ότι θα χαρακτηριστώ αντιδραστική (που δεν είμαι). Όχι ότι οι Αμερικάνοι δεν είχαν το μερίδιο ευθύνης τους στην επικράτηση της δικτατορίας, αλλά αυτή η πορεία προς την Πρεσβεία τους εδώ και 36 χρόνια, πλην του ότι γίνεται η κύρια αιτία δημιουργίας επεισοδίων και βανδαλισμών από τους αυτοαποκαλούμενους "αντιεξουσιαστές" (τρομάρα τους), μου θυμίζει κάθε χρόνο και μια κακή ελληνική συνήθεια. Να ρίχνουμε όλα τα δεινά που μας βρίσκουν στους ξένους και κατά προτίμηση στους Αμερικάνους (ενίοτε και στους Εβραίους). Να αποποιούμαστε ως λαός τις ευθύνες μας. Η δικτατορία στην Ελλάδα το 1967 θεωρώ ότι επικράτησε σχετικά εύκολα. Η λαϊκή αντίδραση ήταν μικρή, μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Το συντριπτικό τμήμα του ελληνικού λαού σιώπησε, κρύφτηκε στο καβούκι του. Περίμενε δε μια φούχτα φοιτητών να ξεσηκωθούν και να τους βγάλουν όλους ασπροπρόσωπους. Δεν μας φταίνε λοιπόν οι Αμερικάνοι, αν ανεχτήκαμε τους Δικτάτορες. Φταίμε και εμείς. Και η πορεία αυτή προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία κάθε χρόνο, μου θυμίζει την έλλειψη αυτοκριτικής μας.

Η Μερόπη στο "Κλουβί με τις Τρελλές"!!

Ναι, ναι, καλά το καταλάβατε. Η Μερόπη πήγε θέατρο. Στο «Κλουβί με τις Τρελλές». Μαζί με την κόρη της. Θέλετε να μάθετε πώς πέρασε με λίγα λόγια? Λοιπόν πέρασε απλώς μια ωραία βραδιά, ανέμελη, χωρίς πολλές πολλές αξιώσεις κουλτούρας.

Ας αρχίσω τώρα να μιλώ στο α΄ ενικό πρόσωπο. Πήγα λοιπόν στο κινηματοθέατρο (τώρα πια σκέτο θέατρο) «Παλλάς», ένα χώρο που μου ξυπνά ωραίες παλιές αναμνήσεις. Εκεί έβλεπα πολλές ταινίες στα φοιτητικά μου χρόνια (τη δεκαετία του 70). Ανακαινίστηκε και παραδόθηκε στο κοινό το Νοέμβριο του 2006 (περισσότερα για την ιστορία του βλέπε εδώ). Είναι ένας χώρος όμορφος αισθητικά, με αναπαυτικά καθίσματα. Το τονίζω αυτό γιατί, δυστυχώς, δεν είναι αυτονόητη προϋπόθεση για τα θέατρα. Πριν μερικά χρόνια παρακολούθησα θεατρική παράσταση σε τόσο άβολα καθίσματα που, αν και η παράσταση ήταν καλή, τη θυμάμαι με δυσάρεστα αισθήματα.

Το «Κλουβί με τις Τρελλές» στηρίζεται στο θεατρικό έργο του Jean Poiret και διαπραγματεύεται την ιστορία ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού που ζει μαζί 20 περίπου χρόνια, μεγαλώνοντας μάλιστα το γιο που απέκτησε ο ένας από αυτούς, από μια περιστασιακή ετεροφυλόφιλη σχέση. Περιγράφει με γλαφυρότητα την αντίδραση τους, όταν ο «γιος τους» τους ανακοίνωσε ότι επειδή παντρεύεται και θα έλθουν τα συντηρητικά πεθερικά του να τους γνωρίσουν, θέλει να υποκριθούν ότι είναι άλλα πρόσωπα από αυτά που πράγματι είναι. Το έργο αυτό γράφτηκε σε μια εποχή που η σεξουαλική απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων βρισκόταν στα πρώτα της βήματα. Όχι ότι σήμερα έχει ολοκληρωθεί, αλλά τουλάχιστον έχει προχωρήσει μερικά βήματα παραπάνω. Περιέχει λοιπόν όλα τα γνωστά κλισέ (φτερά, κουνήματα, τραβεστί με ψηλοτάκουνα κλπ), καθόσον μάλιστα βοηθείται και από το σενάριο που θέλει το ομοφυλόφιλο ζεύγος να διατηρεί ένα καμπαρέ (το «Κλουβί με τις Τρελλές»). Στο καμπαρέ αυτό το θέαμα στηρίζεται κυρίως στους τραβεστί. Και βασίλισσα του show των τραβεστί η «μαμά» του μέλλοντος γαμπρού, την οποία υποδύεται ο Σταμάτης Φασουλής. «Μπαμπάς» ο Γιάννης Μπέζος. Αν πω ότι δεν μου άρεσε η παράσταση, θα πω ψέματα. Γέλασα και πέρασα ευχάριστα. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Αν μάλιστα η τιμή του εισιτηρίου ήταν λιγότερο τσουχτερή (45€ το κάθε εισιτήριο μας στοίχισε), θα έλεγα ότι άξιζε τα λεφτά της. Τα 45€ όμως, μάλλον ήταν υπερβολική τιμή για το θέαμα που είδα. Το ωραίο είναι ότι η κυρία που καθόταν ακριβώς δίπλα στην κόρη μου είχε πληρώσει 50€ και το φυσούσε και δεν κρύωνε. Υπήρχαν και αρκετοί που πλήρωσαν από 60-80€ (ανάλογα με τη θέση). Οι θέσεις των 30€ είχαν εξαντληθεί από καιρό, ενώ αυτές των 20€ ήταν πολύ πίσω.

Σήμερα που έφερα πάλι στο μυαλό μου την παράσταση, ξέρετε τι σκεφτόμουνα? Ότι αν όχι όλοι, οι περισσότεροι θεατές γελούσαμε και αντιδρούσαμε θετικά στα καμώματα της ομοφυλόφιλης «Ζαζάς» (Στ. Φασουλής), στις μεταμφιέσεις, στα κουνήματα και στα ξεσπάσματα της, ακόμα και στα αγκαλιάσματα του ομοφυλόφιλου ζευγαριού. Και τούτο γιατί επρόκειτο για κωμωδία. Πόσοι όμως από μας είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε θετικά ένα θεατρικό έργο, που παρουσιάζει ένα καθημερινό ομοφυλόφιλο ζευγάρι, σοβαρό, χωρίς φτερά, υστερίες και κουνήματα που παράγουν εύκολο γέλιο? Σίγουρα όχι πολλοί. Μη ξεχνάμε το σάλο που ξεσήκωσε το ομοφυλόφιλο φιλί σε σκηνή της Όπερας «Ρούσαλκα» που ανέβασε πριν μερικούς μήνες η Λυρική Σκηνή. Κάναμε μερικά βήματα από το τέλος της δεκαετίας του 70 στην αποδοχή των ομοφυλόφιλων ζευγαριών, αλλά έχουμε ακόμα και αρκετά άλλα να κάνουμε.

Αχ βρε Αλέκα μου.....

Έβλεπα τις ειδήσεις των 8 μ.μ. χθες το βράδυ στην τηλεόραση και με χαρά (μπορώ να πω) διέκρινα ανάμεσα στους «εορτάζοντες» την επέτειο της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου και τον Κύπριο Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια. Όχι ότι μ' αρέσουν ιδιαίτερα οι "λαμπρές γιορτές" και οι φανφάρες, αλλά θέλω να πω ένα εύγε από μένα στον Κύπριο Πρόεδρο που μπόρεσε να ξεπεράσει τις κομμουνιστικές του καταβολές και να «δει» στην πτώση του Τείχους, που χώριζε ένα λαό στα δύο, ένα γεγονός άξιο να γιορταστεί.

Η χαρά μου δεν διήρκεσε πολύ. Στις ειδήσεις των 9 μ.μ. από τη ΝΕΤ είδα την Αλέκα Παπαρήγα. Το ότι θα υπερασπιζόταν το Τείχος να πω την αλήθεια το ψιλοπερίμενα. Εδώ υπερασπίζεται με περισσή θέρμη τον Στάλιν, θα της ξέφευγε το Τείχος? Αυτό όμως που δεν περίμενα ήταν η δικαιολογία που έδωσε για την ανέγερση του Τείχους. Μιλώντας λοιπόν από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, όπου πήγε, λέει, να τιμήσει τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 (πράγματι τιμή και δόξα στους εκτελεσθέντες, αλλά γιατί το «γιόρτασε» χθες δεν μπόρεσα να καταλάβω!) είπε, μεταξύ άλλων και τα εξής: «Το τείχος το επέβαλε ο ιμπεριαλισμός να υψωθεί και έγινε ακριβώς παραμονές, όταν τα ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα απειλούσαν να εισβάλουν στο Βερολίνο, ιδιαίτερα βεβαίως στο ανατολικό Βερολίνο, στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Και ρωτάμε: Δεν είχε δικαίωμα ένας λαός, μια εξουσία εργατική ή η οποιαδήποτε κυβέρνηση να σεβαστεί τα σύνορά της και να υψώσει το τείχος μέσα στο έδαφός της; Σκεφθείτε αν μέσα στην Αθήνα είχαμε τρεις – τέσσερις δήμους που ανήκαν σε έναν στρατό Κατοχής, θα ήταν ελεύθερα, μπες βγες; Γιατί η Δυτική Γερμανία στην ουσία λειτουργούσε με το ΝΑΤΟ, με τους Αμερικανούς σαν στρατός Κατοχής. Απ’ τη μία μεριά ευθύνεται για τη διαίρεση της Γερμανίας και από την άλλη ήθελε τη βίαιη προσάρτησή της».

Έλα βρε Αλέκα μου καλή, κι εγώ που νόμιζα ότι το τείχος κτίστηκε από την Κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας, το έτος 1961, για να ανακόψει το κύμα φυγής των πολιτών της προς το δυτικό τομέα του Βερολίνου, έκανα λάθος? Έτσι φαίνεται. Αλλά και πάλι σκέφτομαι. Και πώς το Τείχος θα εμπόδιζε ένα σύγχρονο στρατό, όπως είναι ο αμερικανικός, να εισβάλει στην Ανατολική Γερμανία, αν το ήθελε? Με τόξα, δόρατα και πολιορκητικές μηχανές γινόταν ο πόλεμος το 1961 και δεν το πήρα είδηση? Το άλλο πάλι πώς δικαιολογείται? Αφού το Τείχος προστάτευε τους Ανατολικογερμανούς «εργάτες» από το «στρατό κατοχής», πώς εξηγείς τη φρενήρη χαρά τους όταν άνοιξε αυτό και τη μανία με την οποία το γκρέμιζαν?

Αχ βρε συντρόφισσα Αλέκα κάτι τέτοια λες και με κάνεις και λυπάμαι. Λυπάμαι γιατί αλλιώς τον φαντάζομαι και τον ονειρεύτηκα εγώ το Σοσιαλισμό. Ανθρώπινο, χωρίς καταναγκασμούς και φυσικά χωρίς Τείχη που δήθεν «προστατεύουν» τους πολίτες από φανταστικούς εχθρούς. Με τις εμμονές, τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις, κάνατε τους ανθρώπους εκεί, πίσω από τα Τείχη που υψώσατε, να μυθοποιήσουν και να λατρέψουν, συχνά άκριτα, το δυτικό (καταναλωτικό) τρόπο ζωής.

Α, και κάτι άλλο ήθελα να σε ρωτήσω Αλέκα μου. Στην «αφρόκρεμα των ιμπεριαλιστών και τα δευτεροκλασάτα στελέχη τους που μαζεύτηκαν στο Βερολίνο για να γιορτάσουν», εκτός από το Γιώργο Παπανδρέου (που σίγουρα τον περιλαμβάνεις στους δεύτερους), περιλαμβάνεις και το σύντροφο Δημήτρη Χριστόφια?

Απλότητα ή περιττή πολυπλοκότητα?

Το κινητό μου, που το έχω χρόνια, είναι ένα απλό ΝΟΚΙΑ, με τις βασικές μόνο λειτουργίες. Μ’ αυτό μπορώ να τηλεφωνώ, να στέλλω κανένα μήνυμα, να βλέπω την ώρα και να το χρησιμοποιώ για ξυπνητήρι (τις περισσότερες βέβαια φορές ξυπνάω μόνη μου). Άντε να το βάζω να μου κάνει και καμιά υπενθύμιση. Πολλές οι έννοιες, πολλές οι υποχρεώσεις, είναι και η ηλικία βλέπεις και καμιά φορά ξεχνώ μερικά πράγματα. Ε, λοιπόν μου τα υπενθυμίζει το τηλεφωνάκι μου. Αυτά τα ολίγα. Ούτε ραδιόφωνο έχει, ούτε φωτογραφική μηχανή, ούτε μουσική, ούτε… δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο κάνουν σήμερα τα μοντέρνα κινητά. Στο κάτω κάτω όταν βγαίνω έξω από το σπίτι, για να πάω στη δουλειά ή βόλτα, δεν χρειάζεται να κουβαλάω κάθε φορά φωτογραφική μηχανή (όχι και τόσο καλής ποιότητας μάλιστα), να ακούω ραδιόφωνο και μουσική (τέτοια άλλωστε ακούω στο αυτοκίνητο) ή να μπαίνω στο ίντερνετ από το δρόμο (δεν είμαι δα και τόσο εθισμένη). Να μπορώ να κάνω ή να δεχτώ ένα τηλεφωνηματάκι θέλω και αυτό όταν χρειάζεται.

Τις προάλλες είχαμε βγει βόλτα με το σύζυγο. Είχα ξεχάσει το κινητό μου στο σπίτι. Κι έπρεπε να κάνω ένα τηλέφωνο. Πήρα λοιπόν το κινητό του συζύγου και προσπάθησα να τηλεφωνήσω. Ξέρετε είναι ένα απ’ αυτά τα μοντέρνα, με τα οποία μπορείς τάχα να κάνεις κάμποσες δουλειές. Εκτός από το να τηλεφωνείς και να στέλνεις μηνύματα, μπορείς να φωτογραφίζεις, να ακούς ραδιόφωνο, μουσική, να μπαίνεις στο ίντερνετ και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Εγώ όμως δεν μπόρεσα να κάνω ούτε τη βασική δουλειά. Δηλαδή να τηλεφωνήσω. Ήταν τόσο περίπλοκο, είχε τόσα πολλά κουμπιά (όχι ακριβώς κουμπιά, με την αφή τα ακουμπούσες), που άλλο πάταγα και άλλο μου βγαινε. Καθώς το περιεργαζόμουνα, κτύπησε. Δεν θα το πιστέψετε. Δεν κατόρθωσα να βρω το κουμπί να ακούσω το τηλεφώνημα. Ναι, ναι είχα τη συναίνεση του συζύγου να το ακούσω. Αλλά δεν μπόρεσα. Μέχρι να βρω τι θα κάνω, είχε σταματήσει. Και η κλήση έμεινε αναπάντητη. Κι εγώ έμεινα να αναρωτιέμαι αν τελικά είμαι ανίκανη να ακολουθήσω την τεχνολογία ή απλώς η τεχνολογία, συχνά, μας δημιουργεί περίπλοκες πλαστές ανάγκες….

Σήμερα όμως διάβασα στον τύπο κάτι που μου ανέβασε την αυτοπεποίθηση και με έκανε να βεβαιωθώ ότι το δεύτερο συμβαίνει. Τι διάβασα? Την εξής είδηση:

Ο 80χρονος σήμερα Μάρτιν Κούπερ, ο πρώην αρχιμηχανικός της Motorola, ο οποίος ήταν επικεφαλής της ομάδας που ανέπτυξε το πρώτο κινητό τηλέφωνο στον κόσμο, θεωρεί ότι οι σημερινές συσκευές έχουν πάρει λάθος δρόμο, καθώς γίνονται όλο και πιο πολύπλοκες και κάνουν ταυτόχρονα όλο και περισσότερα πράγματα, από το να τραβάνε φωτογραφίες μέχρι να παίζουν μουσική και να λειτουργούν ως GPS. Προτείνει λοιπόν οι συσκευές να ξαναγίνουν απλές. Κάθε συσκευή να εστιάζει σε ένα μόνο πράγμα. Όχι σε χίλια. Έτσι μόνο θα βελτιωθεί η ζωή μας.

Αχ ανακουφίστηκα τώρα!!! Δεν είμαι και τόσο ανίκανη τελικά. Το είπε και ο Μάρτιν Κούπερ. Κάθε συσκευή να εξυπηρετεί και μια ανάγκη, πραγματική. Και όχι χίλιες, από τις οποίες οι 999, άντε οι 998, είναι περιττές. Και να μας μπερδεύει με τα χίλια δυο κουμπιά, που ούτε ένα τηλεφώνημα του συζύγου να μην μπορούμε να ακούσουμε!!

Ο Μάρτιν Κούπερ, ο εφευρέτης του κινητού τηλεφώνου μ' ένα από τα πρώτα τηλέφωνα. Εντάξει, δεν είπαμε να επανέλθουμε και σ' αυτό τον όγκο!

Ποιος είναι ο ρόλος του Πάγκαλου?

Καταλάβατε το ρόλο του Θεόδωρου Πάγκαλου στη νέα Κυβέρνηση? Εγώ ομολογώ πως όχι, δεν τον κατάλαβα ακριβώς. Ανέτρεξα και στο Προεδρικό Διάταγμα 63/2005, στο άρθρο 40 του οποίου ορίζονται οι αρμοδιότητες του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, αλλά και πάλι δεν διαφωτίστηκα και πολύ. Στο εν λόγω άρθρο αναφέρεται ότι ο Αντιπρόεδρος ασκεί τις αρμοδιότητες που ορίζει ο Πρωθυπουργός με απόφαση του που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Δεν μπόρεσα να βρω τη σχετική απόφαση του Πρωθυπουργού στο ΦΕΚ. Διάβασα όμως στον ηλεκτρονικό τύπο ότι οι αρμοδιότητες που του ανατέθηκαν έχουν να κάνουν με «το συντονισμό των συλλογικών οργάνων ΚΥΣΕΑ και της Επιτροπής Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής», δηλαδή με λίγα λόγια ανατέθηκε σ’ αυτόν να εποπτεύει τους τομείς της Οικονομίας, αλλά και της Άμυνας.

Ξέρετε όμως τι υποψιάζομαι? Ότι ο πληθωρικός Θ. Πάγκαλος, που ποτέ δεν διακρινόταν για τη διπλωματικότητα του, παρά το ότι υπηρέτησε πολλά χρόνια στο κατ’ εξοχήν Υπουργείο της διπλωματικότητας, τοποθετήθηκε ως Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, για να λέει ότι οι άλλοι Υπουργοί και ο Πρωθυπουργός δεν μπορούν να πουν έξω από τα δόντια. Ποντάρουν σε ένα είδος ανοχής, ίσως και ασυλίας, που έχει εξασφαλίσει στην κοινή γνώμη η αθυροστομία του 71χρονου πια Πάγκαλου, για να απορροφά αυτός το τυχόν πολιτικό κόστος που θα έχουν οι πολιτικές επιλογές (κυρίως οι οικονομικές) της Κυβέρνησης. Παράδειγμα το θέμα των εργαζομένων στα stage. Είπε ορθά κοφτά ότι τα stage τέλος, τέλος και η μοριοδότηση τους και ότι οι προσληφθέντες μετά την προκήρυξη των εκλογών, είναι παράνομοι, δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται να πληρωθούν. Τους προέτρεψε δε, κατά κάποιο τρόπο ειρωνικά, να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη εναντίον εκείνων που τους εξαπάτησαν. Ποιος άλλος θα τολμούσε, αλλά και θα γινόταν ανεκτός να το πει τόσο ξεκάθαρα? Επίσης ποιος άλλος θα τολμούσε να τα βάλει τόσο ανοιχτά με την αριστερά? Τόσο με το ΚΚΕ που, μεταξύ άλλων, το χαρακτήρισε «εχθρό της δημοκρατίας», ότι αποτελείται από «τρελλούς» κλπ, όσο και με το ΣΥΡΙΖΑ? Μόνο ο παρορμητικός Πάγκαλος.

Προβληματίζομαι αν αυτό το χαρακτηριολογικό ιδίωμα του Πάγκαλου, δηλαδή ο παρορμητισμός του σε συνδυασμό με την αθυροστομία του, είναι προσόν ή ελάττωμα για ένα πολιτικό. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι προσόν, αν όμως η υπερβολή που υπάρχει στις εκδηλώσεις του δεν ήταν ανακατεμένη με ανακρίβειες, για να μην πω με ψέμα. Όπως π.χ. όταν χαρακτήρισε τον Αλέξη Τσίπρα «ντιντή των βορείων προαστίων», για να τύχει της απάντησης από τον τελευταίο ότι δεν είναι κάτοικος των βορείων προαστίων, αλλά της Κυψέλης.

Υ.Γ. Αφορμή για τις σκέψεις μου αυτές στάθηκε το άρθρο «Θ. ΠΑΓΚΑΛΟΣ Ο κυματοθραύστης του Μαξίμου» της Δ. Κρουστάλλη στο «ΒΗΜΑ».

Η παρέλαση, τα stage, η επικήρυξη, η Έλλη Παππά και οι "φίλοι"!

Έπεσε πολλή δουλειά τελευταία (επαγγελματική εννοώ) και το παραμέλησα λίγο το blog μου. Το προσέξατε? Σήμερα λοιπόν που βρήκα λίγο χρόνο, εθνική εορτή γαρ αύριο, αποφάσισα να κάτσω να ασχοληθώ με ανέμελα πράγματα. Να διαβάσω ειδήσεις στο διαδίκτυο, να περιδιαβώ τα blogs των @φίλων μου και τέλος να γράψω και κανένα ποστ. Να γράψω ποστ είπα? Μια κουβέντα είναι. Και τι να γράψω? Χμμμμμμμμμμ, λοιπόν αποφάσισα. Θα σχολιάσω την επικαιρότητα. Να μην πάει άδικα η ανάγνωση των ειδήσεων που έκανα. Έχουμε και λέμε:

«ΟΧΙ» δασκάλων στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. «Αν κάτι πρέπει να διδάσκονται τα παιδιά από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο είναι αυτό που χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωναν στους δρόμους με τη λήξη του πολέμου: “Ποτέ πια πόλεμος, ποτέ πια φασισμός στη γη” Κι αυτό φυσικά δε μπορεί να γίνει μέσα από την παρέλαση, το αντίθετο μάλιστα», αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο Σύλλογος των δασκάλων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης.

Να αγιάσει το στόμα σας βρε χρυσόστομοι δάσκαλοι! Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τη χρησιμότητα των παρελάσεων. Ούτε τότε που ήμουν μαθήτρια. Σε αντίθεση με τη γιορτή στο σχολείο που είναι αλήθεια ότι μου άρεσε (με εξαίρεση την πανηγυρική ομιλία που δεν την πολυπαρακολουθούσα), η παρέλαση μου δημιουργούσε ένα άγχος. Και ας ήμουν ψηλή και συνεπώς μπροστά μπροστά στη σειρά. Και αργότερα στην τελευταία τάξη του (εξατάξιου) Γυμνασίου παραστάτης της σημαίας. Τότε σημαιοφόροι ήταν μόνο τα αγόρια. Οι γυναίκες το πολύ πολύ παραστάτες. Αλήθεια τι σεξιστικό και ρατσιστικό! Περίπου όπως γίνεται σήμερα με τους αλλοδαπούς (κυρίως Αλβανούς) που δεν τους δίνουν τη σημαία, έστω και αν είναι οι καλύτεροι μαθητές ή όταν τους τη δίνουν ξεσηκώνονται οι "πατριώτες".

Καταργούνται τα stage και αλλάζει το πλαίσιο πρόσληψης στο Δημόσιο. Με το νέο πλαίσιο, σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών Ι. Ραγκούση, δεν θα υπάρχει πριμοδότηση του 50% για καμία κατηγορία υπό πρόσληψη προσωπικού, καταργείται η προφορική συνέντευξη και θα ενισχύεται η μοριοδότηση για τα άτομα που έχουν μεταπτυχιακές σπουδές. «Δεν μπορεί οι υποψήφιοι να παίρνουν 230 μόρια λόγω της εμπειρίας και μόνο 150 μόρια για διδακτορικό» τόνισε.

Αν τα stage καταργούνται, για να θεσμοθετηθεί πράγματι ένας αξιοκρατικός τρόπος πρόσληψης στο Δημόσιο, με γεια μας και χαρά μας. Γιατί πράγματι είναι εντελώς άδικο για τα αξιοπρεπή παιδιά που δεν είχαν «μπάρμπα στην Κορώνη», ούτε έτρεξαν ποτέ σε βουλευτικά γραφεία ψάχνοντας για δουλειά, αλλά ξεροστάλιαζαν στη μελέτη και τα μεταπτυχιακά, να μένουν άνεργα και να εκτοπίζονται πανηγυρικά από μοριοδοτούμενους «έμπειρους». Θα είναι όμως έτσι? Δεν ξέρω. Μακάρι. Θα δείξει. Ελπίζω τα πράσινα παιδιά που έτρεξαν τις τελευταίες μέρες πριν τις εκλογές να εγγραφούν μέλη του ΠΑΣΟΚ να μην πάρουν τη θέση των γαλάζιων παιδιών.

Με το ποσό των 600.000 ευρώ επικηρύσσονται με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Προστασίας του πολίτη τρία άτομα που κατηγορούνται για συμμετοχή σε συμπλοκή που είχε σημειωθεί το 2006 στο κέντρο της Αθήνας.

Μα καλά, τόσο ανθηρά είναι τα δημόσια οικονομικά μας που βγάζουμε και επικηρύξεις 600.000€ και δεν το ήξερα?

Την τελευταία της πνοή άφησε τα ξημερώματα η Έλλη Παππά, σε ηλικία 89 ετών. Η κηδεία της θα είναι πολιτική και θα γίνει στο Γ΄ Νεκροταφείο, όπου εκεί και θα ταφεί, δίπλα στο σύντροφο της ζωής της, Νίκο Μπελογιάννη.

Η Έλλη Παππά αντιπροσωπεύει για μένα ό,τι θα έπρεπε να είναι σήμερα ο αριστερός άνθρωπος. Δηλαδή ανήσυχο και συγχρόνως κριτικό πνεύμα, χωρίς παρωπίδες, χωρίς αυστηρά δόγματα που φτάνουν και ξεπερνούν τα όρια της θρησκοληψίας, με συγκροτημένη σκέψη και ανοιχτός σε καινούργιες ιδέες. Αυτό δε που διάβασα στο “ΒΗΜΑ” ότι στόχος της Έλλης ήταν «η κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις», μου άρεσε πολύ. Ευτυχώς γι’ αυτήν δεν είχε συμβουλευτεί την Αλέκα και τους συντρόφους της για να καθορίσει τους στόχους της!

Η πρόταση του Δ. Αβραμόπουλου να ψηφίσουν στη διαδικασία ανάδειξης του νέου αρχηγού και οι φίλοι του κόμματος της Ν.Δ. απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες.

Πολύ αισιόδοξο τον βρίσκω το Δ. Αβραμόπουλο. Μα να πιστεύει ότι υπάρχουν και «φίλοι» της Ν.Δ. !!!!

-----------------------------------

Προσθήκη:

Λόγω της δολοφονικής επίθεσης εναντίον των Αστυνομικών, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και ένα 20χρονο κορίτσι που παλεύει για τη ζωή του, η αφορμή (και όχι η αιτία) της οποίας ενδεχομένως να είναι και η επικήρυξη των 600.000€, διαμόρφωσα κάπως διαφορετικά το θέμα αυτό. Α, και κάτι άλλο. Αν οι "άνθρωποι" αυτοί που επιχείρησαν τη δολοφονική επίθεση είναι επαναστάτες, τότε κι εγώ είμαι Κινέζα μπαλαρίνα.

Ιδού η ευκαιρία σου να γελοιοποιηθείς!

Τα δυνατά γέλια της κόρης μου που παρακολουθούσε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, μου κίνησαν την περιέργεια και μ’ έκοψαν από την ανάγνωση ενός βιβλίου. «Γιατί γελάς? Βλέπεις καμιά κωμωδία?» τη ρώτησα. «Η κωμωδία ωχριά μπροστά σ’ αυτό που βλέπω. Έλα να δεις, να γελάσεις κι εσύ» μου απάντησε. Κάθησα από περιέργεια να παρακολουθήσω. Και πραγματικά γέλασα. Πικρά όμως. Επρόκειτο για την τηλεοπτική εκπομπή του AΝΤ1 “X Factor”. Μια εκπομπή που υποτίθεται ψάχνει για ταλέντα στο τραγούδι, προκειμένου να τα αναδείξει. Αντιγράφω από το δελτίο τύπου του τηλεοπτικού σταθμού (το βρήκα μετά, ψάχνοντας στο διαδίκτυο):

«Στόχος του X Factor είναι να δώσει την ευκαιρία σε όλα εκείνα τα ταλέντα που αξίζουν και έχουν τις απαραίτητες προδιαγραφές να ακολουθήσουν μια άκρως επιτυχημένη πορεία στο χώρο της μουσικής. Πρόκειται για ένα μουσικό διαγωνισμό που προβάλλεται με εξαιρετική επιτυχία σε πολλές χώρες του εξωτερικού και έχει αναδείξει ορισμένα από τα μεγαλύτερα νέα ταλέντα στο χώρο της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας (π.χ. Leona Lewis)…..»

Απ’ αυτό που είδα όμως εγώ να προβάλλεται και συγκεκριμένα είδα να προβάλλονται, μεταξύ άλλων, άνθρωποι ιδιαίτερα παράφωνοι, άνθρωποι προβληματικοί που δεν τραγουδούσαν, αλλά «διάβαζαν» από ένα χαρτί , άνθρωποι που κουνιόντουσαν σαν φιγούρες του καραγκιόζη κλπ, μου φάνηκε ότι ο τηλεοπτικός σταθμός AΝΤ1 ενδιαφέρεται εξίσου (για να μην πω περισσότερο) για την «ανάδειξη» ψυχοπαθητικών προσωπικοτήτων, που «νομίζουν» ότι έχουν ταλέντο στη μουσική και στο τραγούδι. Και αυτό για να κάνει τους τηλεθεατές του να γελάσουν. Βοηθά αυτούς τους δύστυχους να γελοιοποιούνται πανελληνίως, για να έχει θεαματικότητα. Αναδεικνύει την «αφέλεια» τους ή μάλλον τη «βλακεία» τους και το χαίρεται. Εκτός λοιπόν από την ανάδειξη των πιο ταλαντούχων (?) τραγουδιστών, ενδιαφέρεται εξίσου και για την ανάδειξη των πιο αστείων (για να μην πω γελοίων) «ψώνιων». Αδιαφορώντας επιδεικτικά για την επίδραση που θα έχει αυτή η αρνητική δημοσιότητα που παίρνουν στην ήδη όχι και τόσο ισορροπημένη προσωπικότητα τους (για να μην πω διαταραγμένη που είναι υπερβολικός όρος).

Στη συγκεκριμένη εκπομπή που παρακολούθησα εγώ, είδα ένα συμπατριώτη μου Κύπριο, εμφανώς παράφωνο, μη έχοντας όμως επίγνωση των δυνατοτήτων του, να είναι θυμωμένος με την «κριτική επιτροπή» που δεν αναγνώρισε το «ταλέντο» του! Ήταν ιδιαίτερα επιθετικός μαζί τους, όταν τον απέρριψαν. Βγαίνοντας μάλιστα από το χώρο της ακρόασης, αποκάλεσε τον ένα από αυτούς «μ…..α». Ίσως για να τον εκδικηθούν, μετέδωσαν την ακρόαση του, αλλοιώνοντας όμως επίτηδες στην τελευταία συλλαβή κάθε στίχου τον ήχο (έτσι φάνηκε όχι μόνο σε μένα, αλλά και στην κόρη μου). Δεν φτάνει που ήταν παράφωνος, παρουσιάστηκε από την παραγωγή (δολίως) να έχει ένα έντονο και ιδιαίτερα παράφωνο vibrato (τρεμούλιασμα) στο τέλος του στίχου, που προκαλούσε πράγματι πολύ γέλιο. Μέχρι κι εγώ γέλασα. Μετά όμως συνήλθα και σκέφτηκα. Αν δεν είναι αυτό παράνομη προσβολή της προσωπικότητας (άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα), τότε τι είναι? Θα μου πει κανείς, ότι τόσο αυτός, όσο και όλοι οι άλλοι που σπεύδουν κατά χιλιάδες εκεί, ξέρουν τι θα συναντήσουν. Και ξέρουν, από προηγούμενους παρόμοιους «διαγωνισμούς», ότι κινδυνεύουν να εξευτελιστούν. Και τρόπον τινα το αποδέχονται. Αυτό όμως δεν αναιρεί την προσβολή της προσωπικότητας τους. Το πολύ πολύ να θεμελιώνει τη λεγόμενη στη νομική ορολογία «συνυπαιτιότητα του παθόντος».

Ο όρκος στη Βουλή

Ορκίστηκε και η νέα Βουλή! Ορκίστηκε τρόπος του λέγειν. Άλλοι ορκίστηκαν και άλλοι όχι. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ δεν σήκωσαν το χέρι, για να ορκιστούν με θρησκευτικό όρκο, πλην της Λιάνας Κανέλλη που ορκίστηκε κανονικά με θρησκευτικό όρκο. Επίσης δεν σήκωσαν το χέρι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Σπ. Κουβέλης, Νικ. Σηφουνάκης, Μαρία Δαμανάκη και Μάγια Τσόκλη (βλ. εδώ). Πολλά ακούστηκαν και γράφτηκαν για τον όρκο της Βουλής, αν έπρεπε να δοθεί έτσι όπως δόθηκε ή αν έπρεπε να επιτραπεί ο πολιτικός όρκος. Αν ρωτάτε την προσωπική γνώμη μου θα ήταν ευχής έργο να επιτραπεί ο πολιτικός όρκος. Πρέπει όμως να σας πω ότι, δυστυχώς, στα πλαίσια του ισχύοντος Συντάγματος, δεν μπορεί να δοθεί πολιτικός όρκος από τους βουλευτές στη Βουλή. Και εξηγούμαι. Σύμφωνα με το Σύνταγμα μας (άρθρ. 3 παρ. 1) «επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Εκκλησία του Χριστού. τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις. Είναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Ιερά Σύνοδο των εν ενεργεία Αρχιερέων και από τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και συγκροτείται όπως ορίζει ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας, με τήρηση των διατάξεων του Πατριαρχικού Τόμου της κθ` (29) Ιουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4ης Σεπτεμβρίου 1928». Ναι όλα αυτά τα «προοδευτικά» ορίζει το Σύνταγμα μας στο άρθρο 3.

Πάμε τώρα στο άρθρο 59 του Συντάγματος, όπου στην παράγραφο 1 ορίζεται: «Οι βουλευτές πριν αναλάβουν τα καθήκοντά τους δίνουν στο Βουλευτήριο και σε δημόσια συνεδρίαση τον ακόλουθο όρκο : "Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας να είμαι πιστός στην Πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούω στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου". Στη δε παράγραφο 2 προβλέπεται ότι «Αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι βουλευτές δίνουν τον ίδιο όρκο σύμφωνα με τον τύπο της δικής τους θρησκείας ή του δικού τους δόγματος». Με λίγα λόγια το Σύνταγμα έχει προβλέψει μόνο για τον όρκο των ορθόδοξων χριστιανών, καθώς και αυτών που έχουν κάποιο άλλο δόγμα ή θρήσκευμα (οι Μουσουλμάνοι δίνουν θρησκευτικό όρκο σύμφωνα με το Ισλάμ). Για τους άθρησκους ή άθεους δεν προβλέφθηκε τίποτε.

Θα αναρωτιέστε γιατί όλα αυτά? Η απάντηση είναι γιατί το Ελληνικό Σύνταγμα, παρόλο που έχουμε μπει αισίως στον 21^ο αιώνα, δεν έχει τολμήσει ακόμα να προβεί σε χωρισμό Εκκλησίας – Κράτους. Ζητήματα που έχουν λυθεί στην Ευρώπη με το Διαφωτισμό, εμείς ακόμα δεν τολμήσαμε να τα αγγίξουμε. Αντί να υπάρχει διαχωρισμός ρόλων και ο καθένας να αφοσιωθεί στο έργο του, η Ορθόδοξη Εκκλησία, ελέω Συντάγματος, μπλέκεται διαρκώς στα πόδια του Ελληνικού Κράτους, το οποίο θα έπρεπε να λειτουργεί υπεράνω θρησκευμάτων, χωρίς αγιασμούς, θρησκευτικούς όρκους των λειτουργών της κλπ κλπ. Υπάρχει μια θεωρία ότι οι Έλληνες είναι στενά συνδεδεμένοι με την Ορθόδοξη πίστη, ότι το 96% περίπου του πληθυσμού της είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, κλπ κλπ. Η θεωρία αυτή κατ’ αρχάς στηρίζεται σε εσφαλμένα και παλαιά δεδομένα. Ένα απ’ αυτά είναι το θρήσκευμα που αναγραφόταν στις παλαιού τύπου ταυτότητες. Το θρήσκευμα αυτό όμως, όλοι ξέρουμε πια, ότι ήταν πλασματικό. Πολλοί από αυτούς που βαφτίστηκαν βρέφη, στη συνέχεια, στην ενήλικη ζωή, άλλαξαν θρήσκευμα ή έγιναν άθρησκοι ή άθεοι. Εξάλλου πολλοί από τους σημερινούς κατοίκους της Ελλάδας (περίπου 10%) γεννήθηκαν εκτός Ελλάδας. Οι άνθρωποι αυτοί, το πιθανότερο, δεν έχουν μεγαλώσει μέσα στην ορθόδοξη χριστιανική παράδοση. Πολλοί από αυτούς είναι ήδη Έλληνες πολίτες, και ακόμα περισσότεροι θα γίνουν στο μέλλον. Ήρθε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου η ανεξιθρησκεία και η θρησκευτική ελευθερία, που επίσης προβλέπεται από συνταγματική διάταξη (άρθρ. 13), να αποκτήσουν πλήρες νόημα. Ας προχωρήσουμε με τόλμη στο χωρισμό Κράτους – Εκκλησίας, αναθεωρώντας το Σύνταγμα. Η χριστιανική ορθόδοξη πίστη (για όσους την έχουν) δεν χρειάζεται υπερπροστασία για να υπάρχει.

------------------------------

Υ.Γ. Γράφτηκε ότι δεν ορκίστηκαν επίσης οι Υπουργοί Γ. Παπακωνσταντίνου και Τίνα Μπιρμπίλη (βλ. εδώ). Αυτοί όμως δεν ορκίστηκαν, γιατί απλούστατα δεν είναι βουλευτές.

Προσθήκη: Κατόπιν μιας απορίας του φίλου @gpoint θέλω να κάνω την εξής διευκρίνιση: Όταν το Σύνταγμα λέει "αλλόθρησκοι" εννοεί αυτούς που πιστεύουν σε άλλο θρήσκευμα, πλην του χριστιανικού (π.χ. αλλόθρησκοι είναι οι Μουσουλμάνοι, οι Εβραίοι κλπ). "Ετερόδοξοι" είναι οι χριστιανοί άλλου δόγματος (π.χ. οι Καθολικοί, οι Διαμαρτυρόμενοι κλπ). Τους άθρησκους ή άθεους δεν τους περιλαμβάνει στο άρθρο 59.

Έχει ο καιρός γυρίσματα.....

Ήταν η ώρα 11 το βράδυ. Μόλις είχα ξαπλώσει στον καναπέ για να δω κανένα ανέμελο έργο στην τηλεόραση. Ανέμελο, για να ξεθολώσει το μυαλό μου από τη μελέτη. Ή μήπως για να θολώσει και να με πάρει πιο εύκολα έτσι ο ύπνος? Ίσως. Είχα μήνυμα στο κινητό. Ποιος να ναι τέτοια ώρα? Το κοιτάζω. Ήταν από την κόρη μου. «Μαμά, πήγα να πάρω μπύρα και μου ζήτησαν ταυτότητα. Με πέρασαν για ανήλικη! Χα, χα χα!». Το κοριτσάκι μου! Είναι 26 χρονών και την περνούν για ανήλικη και το χαίρεται! Βλέπετε είναι λεπτή, ντύνεται ανέμελα, βάφεται ελάχιστα έως καθόλου και πράγματι φαίνεται μικρούλα. Εκεί, γύρω στα 18.

Η σκέψη μου τρέχει στην εποχή που ήταν 16-17 χρονών. Τότε που ήταν πράγματι ανήλικη. Αλλά δεν της πολυφαινόταν. Γιατί βαφόταν πολύ έντονα. Ιδίως γύρω από τα μάτια. Τι μαυρίλα ήταν αυτή παιδάκι μου! Φοβόσουν να τη βλέπεις το βράδυ! Είχε βγάλει η γλώσσα μου μαλλί να της λέω και να της ξαναλέω ότι το έντονο βάψιμο τη μεγαλώνει, την αδικεί, θα της χαλάσει την επιδερμίδα, αλλά αυτή εκεί. Ανένδοτη! Αν δεν έστρωνε κάμποσες στρώσεις μπογιάς, αν δεν γινόταν «καρναβάλι», δεν έβγαινε. Αφού λέγαμε με τον άντρα μου ότι εμείς στην οικογένεια έχουμε όλο το χρόνο καρναβάλια. Κάποτε το πήρα απόφαση και σταμάτησα να της μιλώ για το βάψιμο. Την άφηνα να βάφεται απερίσπαστη. Μέχρι που πήγε στο Πανεπιστήμιο. Και τότε άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Χρόνο με το χρόνο βαφόταν λιγότερο, πιο διακριτικά. Απλοποίησε και το ντύσιμο της. Και άρχισε να φαίνεται όλο και πιο μικρή. Έφηβη!! Και χαίρεται γι’ αυτό!! Και μαζί της κι εγώ!!

Γιατί σας τα είπα όλα αυτά? Δεν ξέρω. Ίσως για να δώσω θάρρος σε όσους από σας έχουν παιδιά στην εφηβεία. Να είστε αισιόδοξοι. Κάποτε θα γυρίσει ο τροχός.

-------------------------------

Σημείωση 1: Έτσι, σαν την κοπέλα της εικόνας πάνω, βαφόταν η κόρη μου στην εφηβεία της!

Σημείωση 2: Η κόρη μου (Miss Little Sunshine), σε σχόλιο που άφησε, λέει ότι βαφόταν σαν τον κύριο της κάτω εικόνας. Χα χα χα!

Αποχαιρετισμός στα ...όπλα!

Τέλειωσαν και οι εκλογές και γυρνάμε σιγά σιγά στην καθημερινότητα μας. Τα εκλογικά πάθη καταλαγιάζουν. Οι χαμένοι των εκλογών μαζεύουν τα κομμάτια τους και γυρνάνε κι αυτοί σε μια καθημερινότητα που ίσως την είχαν ξεχασμένη. Ήρθε ο καιρός να τη θυμηθούν. Για πολλούς από αυτούς δεν θα λυπηθώ καθόλου. Θεωρώ ότι η επιστροφή στο καβούκι τους ήταν αποτέλεσμα των πράξεων, αλλά και των παραλείψεων τους. Ας επιχειρήσω ένα κατάλογο με τους πολιτικούς που η αποχώρηση τους από την ενεργό πολιτική, αφού ούτε καν βουλευτές δεν κατόρθωσαν να εκλεγούν, μου ξυπνά ευχάριστα αισθήματα, για να το πω ευγενικά, ως ευγενική κυρία που είμαι!

Γιώργος Αλογοσκούφης. Απογοητευμένος από την ηχηρή αποτυχία του στην Α΄ Αθηνών ο άλλοτε «Τσάρος της Απογραφής» (τρομάρα του!) ανακοίνωσε ότι αναστέλλει κάθε πολιτική δραστηριότητα και επιστρέφει στα πανεπιστημιακά καθήκοντά του. Επιστρέφει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου θα διδάξει, φαντάζομαι, ότι άλλο οικονομική θεωρία και άλλο εφαρμογή της στην πράξη και μάλιστα σε μια χώρα, τόσο ιδιαίτερη, όσο η Ελλάδα.

Αναστάσης Παπαληγούρας. Αυτόν τον θυμάστε? Ίσως και να τον έχετε ήδη ξεχάσει, παρόλο που ήταν Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας μέχρι τις 4 Οκτωβρίου 2009 (ναι, ναι ήταν Υπουργός μέχρι πριν λίγες μέρες). Την τελευταία χρονιά ήταν τόσο, μα τόσο αθόρυβος (πιο πολύ ακουγόταν ο Υφυπουργός Π. Καμμένος, παρά αυτός)! Έδινε δε την εντύπωση ότι ήταν πιο κουρασμένος και από τον «Κουρασμένο»!! Κατά την πρώτη όμως θητεία του ως Υπουργός Δικαιοσύνης, τότε που δεν ήταν και τόσο κουρασμένος, φρόντισε να "εφοδιάσει" την ηγεσία του Αρείου Πάγου με δύο δικαστικούς λειτουργούς που θα μείνουν αξέχαστοι, ιδίως σ’ εμάς που βρισκόμαστε στο χώρο της Δικαιοσύνης και συγκεκριμένα τους αλήστου μνήμης κ.κ. Ρ. Κεδίκογλου και Γ. Σανιδά.

Φάνη Πάλλη – Πετραλιά. Πάει και η μεγάλη αναμορφώτρια του ασφαλιστικού μας συστήματος! Η αδυναμία του ΙΚΑ και του ΟΑΕΕ να καταβάλουν τις συντάξεις των επόμενων μηνών, όπως αποκαλύφθηκε από τις επιστολές που έστειλαν οι διοικήσεις των δύο Ταμείων, στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, έδειξε και την αποτυχία της να προλάβει την κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος. Επιστρέφει σπίτι της για να κοιτάξει τα παιδιά και τα εγγόνια της.

Λευτέρης Ζαγορίτης. Ο πιστός «ακόλουθος» του κ. Καραμανλή που προέτρεπε τους Νεοδημοκράτες να «μαυρίσουν» όσους τους πλήγωσαν, υπέστη, πρώτος αυτός, το «μαύρισμα»! Λέγεται ότι, κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων εβδομάδων που απαγορευόταν αντισυνταγματικά, κατά τη γνώμη μου, η δημοσιοποίηση των δημοσκοπήσεων, αυτός, καταστρατηγώντας το νόμο με τρόπο που δείχνει κουτοπονηριά, περιέτρεχε τα ΜΜΕ (κυρίως τους ραδιοφωνικούς σταθμούς) και διέδιδε ότι η ψαλίδα έκλεισε και το κόμμα του πάει καλά!!!! Οι πολίτες, του απέδειξαν τελικά πόσο καλά πήγαινε….

Γιάννης Βαληνάκης. Πανεπιστημιακός κι αυτός σαν τον Αλογοσκούφη που μάλλον θα γυρίσει στην πανεπιστημιακή του έδρα, μετά την αποτυχία του να εκλεγεί στα Δωδεκάνησα. Αντ’ αυτού εξελέγη η …Τσαμπίκα Ιατρίδου!! Κρίμα, οι Έλληνες πολίτες δεν εκτίμησαν δεόντως τον ιδιοφυή χειρισμό του «Μακεδονικού ζητήματος» από τον εν λόγω Υφυπουργό Εξωτερικών!! Εξάλλου, ποιος δεν θυμάται την ιστορία με τη σύζυγο του Γ. Βαληνάκη, δικηγόρο Χριστίνα Βαληνάκη, συνεργάτη του επίσης δικηγόρου Σάκη Κεχαγιόγλου, η οποία έτυχε ιδιαίτερης μεταχείρισης, όταν γινόταν έρευνα για το λεγόμενο «παραδικαστικό κύκλωμα»!

Αχιλλέας Καραμανλής. Απέτυχε να εκλεγεί και ο πολιτικός αυτός «ογκόλιθος» που για χάρη της εκλογής του, πριν μερικά χρόνια, το Εκλογοδικείο έβγαλε αυτή την αλήστου μνήμης πρωτοφανή απόφαση ότι στα έγκυρα ψηφοδέλτια προσμετρώνται και τα …λευκά και αυτό γίνεται ….μόνο στη Μακεδονία, όπου εκλέγεται ο «θείος»! Ευτυχώς οι πολίτες δεν ξέχασαν ότι αυτή η απόφαση στάθηκε αιτία να καταδικαστούμε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τον τιμώρησαν ανάλογα. Λέτε ο «θείος» να προσπαθήσει ξανά στη νέα Βουλή??? Πόσων χρονών θα είναι τότε? Γύρω στα 85 νομίζω. Νεώτατος, για να δοκιμάσει πάλι να ....ολοκληρώσει το έργο του!! Τώρα ποιο έργο του, μη με ρωτήσετε. Αγνοώ.

Ευάγγελος Μπασιάκος. Οι πολίτες έστειλαν στο σπίτι του και το «Βατοπεδινό» αυτόν Υπουργό, κάτι που δεν τόλμησε να κάνει ο Κώστας Καραμανλής. Λέγεται ότι έχει κάποια συγγένεια ή κουμπαριά μαζί του, δεν είμαι όμως βέβαιη.

Γιώργος Σουφλιάς. Άφησα τελευταίο το Γ. Σουφλιά, γιατί δεν τον στέλλουν σπίτι του οι πολίτες. Δεν θα μπορούσαν άλλωστε, αφού εκλέγεται χωρίς σταυρό στο Επικρατείας. Αποφάσισε να πάει μόνος του στο σπίτι του, γιατί διέγνωσε μια τάση «κραξίματος» από τους οπαδούς της ΝΔ. Ίσως μάλιστα να είναι ευκαιρία να φροντίσει τώρα, απερίσπαστος πια από τις ευθύνες του ΥΠΕΧΩΔΕ, να βγάλει και αυτή τη ρημάδα την οικοδομική άδεια που του λείπει για το εν λόγω σπίτι του!! Ή μήπως την έβγαλε ήδη και τον αδικώ?

Υ.Γ. Όταν σκέφτομαι ότι η πόρτα που κλείνει για το Γ. Σουφλιά, ανοίγει την πόρτα της Βουλής στον …Ευάγγελο Αντώναρο που παίρνει τη θέση του, ε, πώς να το κάνουμε, η χαρά μου ή μάλλον τα ευχάριστα αισθήματα μου μετριάζονται κάπως!!!