Να πώς πνιγήκαμε στα σκουπίδια...

Είναι μέρες που ήθελα να γράψω κάτι για τα σκουπίδια που μας πνίγουν και μας ταλαιπωρούν όλους. Δεν μας φτάνει η εθνική μας κατάθλιψη, η αβεβαιότητα που βασανίζει όλους, η απενταρία μας, έχουμε και τους τόνους σκουπιδιών να μας βρομίζουν και να απειλούν να μας καταπιούν. Δίσταζα όμως να τα «ψάλλω» στους εργαζόμενους στην καθαριότητα, γιατί έλεγα, άσε είναι και το «ιερό» δικαίωμα της απεργίας από την άλλη μεριά, μέσω του οποίου οι εργαζόμενοι διεκδικούν τα δικαιώματα τους, με την αντίστοιχη θυσία της στέρησης του μισθού τους. Αυτά, μέχρι σήμερα που έμαθα ότι τόσες μέρες πνιγήκαμε στα σκουπίδια και κοντεύουμε να πιάσουμε χολέρα, όχι γιατί οι εργαζόμενοι ασκούν το «ιερό δικαίωμα της απεργίας», αφού απεργία δεν κήρυξαν, αλλά γιατί βρήκαν ένα εύσχημο τρόπο (για να μην πω κάτι χειρότερο) αφενός μεν να δημιουργήσουν μείζον πρόβλημα με τα σκουπίδια (σ' εμάς κυρίως, παρά στην Κυβέρνηση) και αφετέρου να μην απεργήσουν, πράγμα που θα είχε ως συνέπεια τη μη πληρωμή τους. Να κάθονται, δηλαδή και να πληρώνονται. Ποιος είναι αυτός ο τρόπος? Μερικοί από αυτούς (κατά προτίμηση συνδικαλιστές που δεν έχουν και υποχρεωτικό ωράριο) κατέλαβαν, λέει, τους ΧΥΤΑ και εμποδίζουν τα απορριματοφόρα να αδειάζουν τα σκουπίδια. Έτσι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, πάνε, κτυπάνε κάρτα και κάθονται, χωρίς όμως να χάνουν το μισθό τους (βλέπε εδώ). Άκουσα δε και κάποιο συνδικαλιστή τους, σήμερα στο ραδιόφωνο, να χαρακτηρίζει «αγώνα των εργαζομένων» αυτή τη, (πώς να την πω τώρα?) πονηριά? Ας την πω, καλύτερα, παντελή έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας.

Αχχχχχχχχχχχ, πότε θα πάψουμε να κάνουμε ο ένας τη ζωή του άλλου δύσκολη και αυτό να το ονομάζουμε «αγώνα»????

Φίλιπ Ρέσλερ. Ένας Βιετναμέζος που έγινε πιο Γερμανός από τους Γερμανούς!

Κοίταζα στην τηλεόραση το Γερμανό Υπουργό Οικονομίας, Φίλιπ Ρέσλερ (Philipp Roesler) και αναρωτιόμουνα. Τυπικός Γερμανός και βέβαια δεν είναι. Εντελώς διαφορετικός απ' αυτό που θα χαρακτήριζε κάποιος ως Άρια φυλή. Άραγε είναι Κινέζικης καταγωγής, Κορεάτικης, μιγάς, τι είναι? Τελικά έμαθα. Είναι Βιετναμικής καταγωγής. Με το τέλος του πολέμου του Βιετνάμ, το 1973, τον βρήκαν, βρέφος ακόμα, οι Γερμανοί γονείς του (οι Roesler) σ’ ένα ορφανοτροφείο στη Σαϊγκόν και τον πήγαν στη Γερμανία, όπου τον υιοθέτησαν και τον βάφτισαν Philipp. Τον μεγάλωσαν σαν Γερμανόπουλο. Σπούδασε γιατρός και έφτασε μέχρι το βαθμό του αρχίατρου στο γερμανικό στρατό. Κατόπιν στράφηκε στην πολιτική, εντάχτηκε στο Φιλελεύθερο Κόμμα (FDP), και κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα να γίνει πρόεδρός του! Σήμερα είναι όχι μόνο Υπουργός Οικονομίας, αλλά και αντικαγκελλάριος! Και μου φαίνεται τόσο νέος!

Άραγε τι να σκέφτεται για την πρώτη πατρίδα του, το Βιετνάμ? Νιώθει, έστω και κατ’ ελάχιστον, Βιετναμέζος? Ή τον έχει απορροφήσει η προσπάθεια να αποδείξει σε όλους ότι είναι πιο Γερμανός από τους Γερμανούς? Μου κάνει εντύπωση ότι η βιογραφία του που κυκλοφόρησε πρόσφατα έχει το βαρύγδουπο τίτλο «Φίλιπ Ρέσλερ - Ένα πορτραίτο. Πίστη. Πατρίδα. FDP»! Αυτό το "Πίστη-Πατρίδα" είναι που με έβαλε πιο πολύ σε σκέψεις. Μήπως επιδεικνύει μια υπερβάλλουσα προσπάθεια να αποδείξει κάτι? Πάντως, για να παραφράσουμε και τη γνωστή ελληνική φράση, είναι βέβαιο ότι «Γερμανός και γεννιέσαι ΚΑΙ γίνεσαι».

Δικαιοσύνη. Να, ένας τομέας όπου, σίγουρα, δεν περισσεύουν δημόσιοι υπάλληλοι

Δεν περισσεύουν σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες οι δημόσιοι υπάλληλοι. Και σίγουρα δεν περισσεύουν στον τομέα της Δικαιοσύνης. Πήγανε, λέει, οι Τροϊκανοί μια βόλτα προς τα Δικαστήρια της Ευελπίδων (φωτο πάνω), για να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι πόσο γρήγορα και αποτελεσματικά λειτουργεί η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα. Και έφριξαν οι άνθρωποι. Και πώς να μη φρίξουν άλλωστε? 450.000 ποινικές, 420.000 φορολογικές και άλλες τόσες αστικές υποθέσεις εκκρεμούν στα Δικαστήρια της χώρας, χωρίς, προς το παρόν, ελπίδα γρήγορης διεκπεραίωσης. Όχι, μη βιαστείτε να ρίξετε το φταίξιμο στους Δικαστές και στους δικαστικούς υπαλλήλους. Ο αριθμός τους είναι εντελώς ανεπαρκής και οι υποδομές ελλειπέστατες, για να αντιμετωπιστεί ο τεράστιος όγκος των υποθέσεων που εκκρεμούν στα ελληνικά Δικαστήρια. Οι λόγοι για τη συσσώρευση των υποθέσεων, πολλοί. Κατ’ αρχάς είναι η ύπαρξη πολυνομίας. Καθιερώνονται πολλές συμπεριφορές ως ποινικά αδικήματα, ενώ θα μπορούσαν να επισείουν μόνο διοικητικές κυρώσεις (π.χ η μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών, η κατασκευή αυθαίρετων κτισμάτων κλπ κλπ). Είναι και το χαρακτηριστικό μας ως λαού κατ’ εξοχήν δικομανή. Έχει ανέβει και η εγκληματικότητα, κατά τους τελευταίους χρόνους, λόγω και της ανεξέλεγκτης εισροής εξαθλιωμένων μεταναστών στη χώρα. Είναι γνωστό ότι η εξαθλίωση, καθώς και η οικονομική κρίση φέρνει εγκληματικότητα. Ακόμη ο θεσμός της διαμεσολάβησης σε συμβιβασμό, λόγω και της εθνικής μας καχυποψίας, δεν έχει επαρκώς προωθηθεί.  Και η κατάσταση έχει φτάσει πια στο απροχώρητο. Τα πινάκια (αστικά και ποινικά) στενάζουν. Προσδιορίζονται δίκες, τόσο στα αστικά όσο και στα ποινικά Δικαστήρια, που είναι φανερό εκ των προτέρων ότι είναι ανθρωπίνως αδύνατο να διεξαχθούν στα πλαίσια μιας δικασίμου. Π.χ. Στα Τριμελή Εφετεία Κακουργημάτων προσδιορίζονται να δικαστούν 25-30 σοβαρότατες υποθέσεις κακουργημάτων (εμπορία ναρκωτικών, ληστείες, κακουργηματικές απάτες κλπ), όταν στα πινάκια των αντίστοιχων ευρωπαϊκών Δικαστηρίων δεν υπάρχουν περισσότερα από 2-3 κακουργήματα. Λύσεις έχουν, κατά καιρούς, προταθεί πολλές. Λίγες έχουν υλοποιηθεί. Και αυτές πρόχειρες και αποσπασματικές. Π.χ. δεν είναι λύση,  με ειδική νομοθετική ρύθμιση, να παραγράφονται, από καιρού εις καιρό, υποθέσεις. Άσε που είναι και αντισυνταγματικό. Επίσης δεν είναι επαρκής λύση η απαγόρευση των αναβολών με αίτηση των διαδίκων, αφού έτσι κι αλλιώς το μεγαλύτερο τμήμα των δικών αναβάλλεται, λόγω πέρατος του ωραρίου. Χρειάζονται γενναία μέτρα. Αποποινικοποίηση πολλών αδικημάτων, ίδρυση Δικαστικής Αστυνομίας (ήμουν νια και γέρασα από τότε που εξαγγέλθηκε), μηχανογράφηση των υπηρεσιών των Δικαστηρίων, επέκταση της κτιριακής υποδομής και φυσικά πρόσληψη Δικαστών και δικαστικών υπαλλήλων. Μέρος του περισσεύοντος σε άλλες υπηρεσίες προσωπικού, ας το μετατάξουν στα Δικαστήρια, εφόσον, βέβαια, υπάρχουν τα σχετικά προσόντα (γνώση ηλεκτρονικού υπολογιστή και κυρίως όρεξη για δουλειά).

Τελειώνοντας θέλω να πω ότι ΔΕΝ συμμερίζομαι τη μελοδραματική δήλωση του Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, ο οποίος σχολιάζοντας την επίσκεψη των μελών της Τρόικας στα Δικαστήρια και στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, μίλησε περί «άνευ προηγουμένου ωμή παρέμβαση στον τρόπο λειτουργίας της Δικαιοσύνης, η ανεξαρτησία της οποίας αναγνωρίζεται και κατοχυρώνεται συνταγματικά». Θεωρώ ότι τα μέλη της Τρόικας, με την επίσκεψη τους αυτή δεν εισήλθαν σε εσωτερικό έλεγχο της Δικαιοσύνης, ούτε θα μπορούσαν άλλωστε. Απλώς ζήτησαν στατιστικά στοιχεία, προκειμένου να ενημερωθούν για τον όγκο και το ρυθμό περαίωσης των δικών. Συζήτησαν δε  και με τον αρμόδιο Υπουργό, πώς θα καταστεί δυνατό ο ρυθμός αυτός να επιταχυνθεί. Το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), στην οποία έχει προσχωρήσει και η Ελλάδα, προβλέπει ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα για μια δίκαιη και εντός «λογικής προθεσμίας» περάτωση της δίκης του. Έχουμε καταφέρει να πετύχουμε το τελευταίο στην Ελλάδα? Η απάντηση είναι ότι μπορεί να το επιθυμούμε, αλλά, μέχρι στιγμής, δυστυχώς, δεν το καταφέραμε. Αν η Τρόικα καταφέρει να μας δώσει μια ώθηση σ’ αυτό, τότε, κατά τη γνώμη μου, καλοδεχούμενη η βοήθεια της (π.χ. καλοδεχούμενη η βοήθεια για μηχανογράφηση, για ίδρυση της Δικαστικής Αστυνομίας κλπ). Κουράστηκα πια να ακούω και να διαβάζω αρνητικά σχόλια πολιτών που έχουν καταφύγει στη Δικαιοσύνη, όπως το πιο κάτω: «7 χρόνια τραβιέμαι να πάρω λεφτά από μια κυρά που μου έριξε τη μηχανή με το έτσι θέλω. Αν ήξερα πως θα περιμένω τόσα και με αναβολές και παραστάσεις δικηγόρων θα μου είχε στοιχίσει 4-5 χιλιάρικα ως τώρα, χωρίς να έχω ΚΑΝ φτάσει ακόμα στο Αστικό δικαστήριο, θα είχα προτιμήσει να της έκαιγα το σπίτι». 

Δίκαιη και γρήγορη δίκη, λοιπόν, για να μη φτάσουμε σε απαράδεκτα φαινόμενα αυτοδικίας, όπως το να καίμε το σπίτι ο ένας του άλλου. 

"Σουξουλά η Άγκυρα"

Περιδιαβάζοντας σήμερα το πρωί στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα στην κυπριακή on line εφημερίδα “O ΠΟΛΙΤΗΣ» έπεσα πάνω σ’ ένα ενδιαφέρον άρθρο του Σωτήρη Παρούτη με τίτλο «Σουξουλά η Άγκυρα». Αφορά την όψιμη αμφισβήτηση εκ μέρους του Λιβάνου της οριοθέτησης των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών (ΑΟΖ) μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Ο αρθρογράφος θεωρεί ότι η αμφισβήτηση αυτή υποδαυλίζεται από την Άγκυρα, η οποία επιδιώκει, με κάθε μέσον, να εμποδίσει την κυβέρνηση της Λευκωσίας να εκμεταλλευτεί την οικονομική ζώνη της. Την άποψη αυτή συμμερίζομαι κι εγώ. Διαβάστε το άρθρο είναι πολύ ενδιαφέρον. Και πραγματικά, όσον αφορά την ουσία του θέματος, είμαι πολύ περίεργη να δω πώς θα εξελιχθεί αυτή η υπόθεση της εκμετάλλευσης του οικοπέδου της Κυπριακής ΑΟΖ με αριθμό 12 και όνομα «Αφροδίτη» (πρέπει να παραδεχτείτε ότι ωραίο όνομα του δώσαμε). Θα μπορέσει μέχρι τέλους το γεωτρύπανο με τη χαρακτηριστική ονομασία «Όμηρος» της Αμερικάνικης εταιρείας Νoble Ηomer Ferrington να κάνει τη δοκιμαστική γεώτρηση? Και στη συνέχεια θα μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που τυχόν βρεθούν ή αντίθετα θα μπορέσει να μας σταματήσει η Άγκυρα? Πραγματικά εύχομαι να μη συμβεί το τελευταίο.

Ας έλθω τώρα και σε μια άλλη πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή του πιο πάνω άρθρου. Τη λέξη «σουξουλά» που χρησιμοποιείται στον τίτλο. Το κυπριακό ρήμα «σουξουλώ» είναι ένα αξιοθαύμαστο δείγμα πώς επέδρασαν τα αρχαία ελληνικά στη διαμόρφωση της κυπριακής διαλέκτου. Σουξουλώ λοιπόν σημαίνει ενοχλώ, υποδαυλίζω, παροτρύνω. Προέρχεται από το ρήμα συξυλίζω (συν+ξύλο) = τρίβω δύο ξύλα μαζί για να πάρουν φωτιά. Στην προκειμένη περίπτωση το ρήμα αυτό πάει γάντι. «Σουξουλά» η Άγκυρα τις αραβικές χώρες γύρω από την Κύπρο (προσπαθεί να κάνει το ίδιο και με την Αίγυπτο), ώστε να καούν τα σχέδια της Κύπρου να εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα της. Εύχομαι να μη της περάσει.

θυμάμαι τα παλιά...

Διάβασα την τρυφερή ανάρτηση της κόρης μου για τη φοιτητική της χρονιά στην Αγγλία και συγκινήθηκα. Θυμήθηκα και τα δικά μου φοιτητικά χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του 70, εδώ στην Αθήνα, στου Ζωγράφου. Πόσο μακρινά μου φαίνονται σήμερα! Να φανταστείτε ότι τότε η πλατεία Ομονοίας ήταν ακριβώς, όπως φαίνεται στη φωτο πάνω. Πόσοι από σας τι θυμάστε έτσι?

Ναι, ανήκω στη γενιά του Πολυτεχνείου που τόσο λοιδωρείται τον τελευταίο καιρό. Λες και φταίμε όλοι εμείς, γιατί μερικοί της γενιάς μας θέλησαν να εξαργυρώσουν την αντίσταση στη Χούντα με πολιτικές θέσεις και ίσως με μίζες και εύκολο πλουτισμό. Πολλές φορές γυρνάει η μνήμη μου στη δική μου φοιτητική παρέα εκείνης της εποχής και αναρωτιέμαι αν υπάρχει κανείς, για τον οποίο να ντρέπομαι σήμερα. Η απάντηση είναι όχι. Οι περισσότεροι από την παρέα ήταν φοιτητές της ιατρικής, 2-3 ήταν της Φιλοσοφικής και 2 της Νομικής. Σήμερα οι της Ιατρικής είναι γιατροί του Ε.Σ.Υ. Είναι από κείνους τους γιατρούς που δεν κοίταξαν να πλουτίσουν με τον πόνο του άλλου, παρά μόνο να τον απαλύνουν. Οι της Φιλοσοφικής είναι εκπαιδευτικοί σε δημόσια σχολεία και οι της Νομικής η μια είναι Διευθύντρια σε κάποια Νομαρχία της χώρας και η άλλη είμαι εγώ. Τώρα που το ξανασκέφτομαι μόνο ένας από την παλιά παρέα ξέφυγε από τον κανόνα. «Μεγαλογιατρός» σήμερα, δραστηριοποιήθηκε, αμέσως μετά τη μεταπολίτευση, ως ενεργό μέλος του ΠΑΣΟΚ σε μεγάλη επαρχιακή πόλη (που έχει Ιατρική Σχολή). Μετά δε από προσπάθειες (δεν ξέρω κατά πόσο ήταν θεμιτές ή αθέμιτες), μπήκε στο πανεπιστημιακό κατεστημένο. Χώρισε τη γυναίκα του, φίλη κι αυτή από τα πανεπιστημιακά χρόνια, και μάλιστα σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής της (όταν διαγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο) και παντρεύτηκε μια πολύ νεώτερη του. Πέρσι που έτυχε να τον δω σε κάποιο ιατρικό συνέδριο (από τα πολύ λίγα που συνόδευσα το σύζυγο), μου φάνηκε ότι έκανε πλαστική επέμβαση στο πρόσωπο του. Ίσως για να δείχνει νεώτερος δίπλα στη νεότατη σύζυγο.

Και επανέρχομαι στα φοιτητικά χρόνια. Οι συγκεντρώσεις στα σπίτια, όπου όλοι «μαγειροκουταλεύαμε» για να φάμε, οι επισκέψεις πού και πού σε καμιά ταβερνούλα και ιδίως στην υπόγεια ταβέρνα του κυρ Νίκου, οι βόλτες με τα πόδια και το σινεμά, ιδίως το θερινό ήταν η  ψυχαγωγία μας. Α, και το θέατρο. Είχα δει πάμπολλες παραστάσεις τότε με το φοιτητικό εισιτήριο. Οι καφετέριες, όχι δεν ήταν μέσα στις συνήθειες μας. Άλλωστε ελάχιστες υπήρχαν στου Ζωγράφου τότε. Η εξάπλωση τους είναι νεώτερο φρούτο.

Η υπόγεια ταβέρνα του κυρ Νίκου λεγόταν  «τα έξι αδέλφια». Κι αυτό γιατί ο κυρ Νίκος είχε έξι αδέλφια, δύο από τα οποία δούλευαν στο μαγαζί σερβιτόροι. Ο ένας μάλιστα έκανε και δεύτερη δουλειά. Ήταν νεκροθάφτης! Αφότου το μάθαμε, λέγαμε μεταξύ μας ότι τα λουλούδια σε μικρά βαζάκια που υπήρχαν πάντοτε σε όλα τα τραπέζια της ταβέρνας προέρχονταν από το νεκροταφείο. Γι’ αυτό μόλις καθόμασταν για φαγητό, φροντίζαμε να απομακρύνουμε το βαζάκι μας. «Τι σας φταίνε καλέ τα λουλουδάκια και τα διώχνετε?» μας ρωτούσε η γυναίκα του κυρ Νίκου, η κυρία Μαρία. Και μεις κρυφογελούσαμε. Αυτή η συμπαθητική ταβερνούλα νομίζω ότι υπάρχει ακόμα. Τη λειτουργούν ο γιος του παλιού ιδιοκτήτη και ο γαμπρός του, Γάλλος παρακαλώ. Τον έφερε η κόρη του κυρ Νίκου από τη Γαλλία, όπου σπούδαζε. Αν έφερε και πτυχίο, εκτός από σύζυγο, δεν ξέρω, θα σας γελάσω.

Ας έρθουμε τώρα στα θερινά σινεμά που ήταν η αγαπημένη μας διασκέδαση την εποχή των θερινών εξετάσεων. Διαβάζαμε όλη μέρα και το βράδυ βλέπαμε καμιά ταινία να ξεδώσουμε. Μη φανταστείτε τίποτε ταινίες κουλτουρέ. Αυτές τις βλέπαμε κυρίως το χειμώνα. Το καλοκαίρι ήταν για ελαφρές, ανέμελες ταινίες. Κωμωδίες και γουέστερν. Θερινοί κινηματογράφοι υπήρχαν αρκετοί εκείνη την εποχή στην περιοχή Ζωγράφου. Ήταν η «ΑΛΕΚΑ», η «ΑΝΟΙΞΗ», η «ΝΙΟΒΗ», ο «ΑΔΩΝΙΣ» και ένας άλλος στο Γουδί που δεν θυμάμαι πώς λεγόταν (το γήρας γαρ). Σήμερα, δυστυχώς, δεν απέμεινε κανένας από αυτούς. Γκρεμίστηκαν για να γίνουν πολυκατοικίες, εμπορικό Κέντρο (το «ΑΝΟΙΞΗ») και γκαράζ. Έμαθα ότι πέρσι έκλεισε και ο τελευταίος, η θερινή «ΑΛΕΚΑ», που για αρκετά χρόνια λειτουργούσε ως δημοτική επιχείρηση.

Μια άλλη αγαπημένη ψυχαγωγία ήταν οι βόλτες με τα πόδια. Ξεκινούσαμε από του Ζωγράφου και φτάναμε κάτω στην Αθήνα. Ή πηγαίναμε μέχρι το δάσος της Καισαριανής (συχνά τις Κυριακές για πικ νικ). Αχ, τα νιάτα! Γι’ αυτό διατηρούσαμε και σιλουέτα τότε. Τώρα περπατάμε δύο τετράγωνα και λαχανιάζουμε. Μας έφαγε το αυτοκίνητο και η καθιστική ζωή.

Άφησα τελευταίες τις διαδηλώσεις που σημάδεψαν το τελευταίο διάστημα της φοιτητικής μου ζωής. Η παρέα σύσσωμη συμμετείχε σ’ αυτές. Οι περισσότεροι δεν είμασταν οργανωμένοι (ίσως γι’ αυτό μετά δεν μπήκαμε στην πολιτική). Ούτε πρωτοπόροι. Ούτε ήρωες φυσικά. Μαθαίναμε για τις διαδηλώσεις από στόμα σε στόμα και τρέχαμε κι εμείς μέσα στο φοιτητικό πλήθος, χαμένοι μέσα στη μάζα των δημοκρατών. Δημοκράτες, έτσι απλά αυτοχαρακτηριζόμασταν τότε (το αριστερός – δεξιός ήρθε μετά). Όπως έλεγε και ο Βασίλης Ραφαηλίδης το μεγάλο πλήθος μας παρείχε ασφάλεια. Σκεφτόμασταν ότι, όσους κι αν συλλάβουν, όσους κι αν σκοτώσουν, οι πιθανότητες να μας συμβεί κακό δεν ήταν πολλές. Και πράγματι δεν μας συνέβη. Μόνο λίγο έως πολύ ξύλο φάγανε μερικοί από μας στη Νομική (Φεβρουάριο του 73) και αργότερα στο Πολυτεχνείο (Νοέμβριο του ίδιου έτους). Και το ξύλο αυτό δεν εξαργυρώθηκε. Και γιατί να εξαργυρωθεί άλλωστε?

Μιά άλλη (όχι η δική μου) φοιτητική παρέα της εποχής εκείνης. Αν προσπαθήσετε λίγο θα διακρίνετε γνωστά πρόσωπα. Π.χ. μια από τις κοπέλες είναι σήμερα δημοσιογράφος σε Μεγάλο Κανάλι.