Η Μερόπη αστειεύεται

Η Μερόπη αστειεύεται

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2009

Αμμόχωστος. Κάθε νύχτα τη ξεθάβω, μα πάλε πίσω χώνεται....




Είναι μέρες που ήθελα να γράψω δυο λόγια για την Αμμόχωστο, αλλά το απέφευγα. Δεν ήθελα να γίνω, άλλη μια φορά, μελοδραματική. Ίσως χωρίς να το θέλω, όταν γράφω για τις παιδικές και νεανικές μου μνήμες, γίνομαι μελοδραματική. Στην πόλη αυτή έζησα πολύ ευτυχισμένες μέρες φιλοξενούμενη, κατά καιρούς, από δύο οικογένειες θείων μου, αλλά και μια οικογένεια οικογενειακών μας φίλων. Οι διακοπές εκεί ήταν μια χαρούμενη εμπειρία για μένα. Η εκτός των τειχών πόλη, όπου βρισκόταν ο Ελληνοκυπριακός τομέας, ήταν σύγχρονη και μοντέρνα. Ίσως πιο μοντέρνα από τα γούστα μου (προτιμούσα τη γραφική Κερύνεια και πάνω σ' αυτό υπήρχε μια διαφωνία με τα εξαδέλφια μου). Το επίπεδο ζωής της μέσης οικογένειας της Αμμοχώστου ήταν αρκετά ψηλό, πιο ψηλό από το μέσο όρο της Κύπρου. Δεν θα ξεχάσω τη χαρά που μου δημιουργούσαν οι βόλτες με το ανοικτό (καμπριολέ) αυτοκίνητο της θείας Ερμιόνης. Περιττό να σας πω ότι δεν είχα ξαναμπεί σε καμπριολέ αυτοκίνητο. Το τι τραγούδι είχα ρίξει μέσα σ’ αυτό, δεν λέγεται. Αυτά και άλλα πολλά, μερικά χαρούμενα και μερικά πιο θλιβερά, τριγυρνούσαν στο μυαλό μου, κυρίως στις 14 Αυγούστου, επέτειο της μέρας που ο Αττίλας προχώρησε προς την πόλη αυτή και την κατέλαβε σχεδόν αμαχητί. Οι κάτοικοι της την εγκατέλειψαν φοβούμενοι αυτά που άκουγαν ότι συνέβησαν σε άλλες πόλεις και χωριά της Κύπρου. Κι έμεινε έτσι εγκαταλελειμμένη, μέχρι σήμερα. Οι Τούρκοι δεν την εποίκησαν. Απλώς την συρματόπλεξαν και την άφησαν εκεί, ως διαπραγματευτικό χαρτί, να περιμένει τους κατοίκους της να της δώσουν ζωή. Ή όσους απέμειναν μετά από τόσα χρόνια. Η θεία Ερμιόνη, μια μοντέρνα (στη σκέψη), δυναμική και μπροστά από την εποχή της γυναίκα (εξ ου και το καμπριολέ αμάξι), που εργαζόταν μέχρι τα 75 της χρόνια, αρνούμενη να πάρει σύνταξη, δεν θα είναι ανάμεσα σ’ αυτούς. Τη χάσαμε πέρσι. Και μαζί της έφυγε για μένα ένα κομμάτι από την Αμμόχωστο (σας είπα ότι δεν μπορώ να αποφύγω το μελοδραματικό).
Πέρασε και η 14η Αυγούστου και δεν το αποφάσισα να γράψω κάτι. Σήμερα όμως το πρωί κάθισα και είδα με την ησυχία μου τις φωτογραφίες της περίκλειστης Αμμοχώστου, που ανέβασε στο flickr η betakarotenova. Ποια είναι αυτή? Μια Σλοβάκα φωτογράφος, η οποία το 2007 καλεσμένη ενός φίλου της, μέλους της Ειρηνευτικής Δύναμης Κύπρου, κατόρθωσε να φωτογραφίσει, εκτός από τους δρόμους και τα κτίρια της περίκλειστης πόλης - φάντασμα και το εσωτερικό ενός διαμερίσματος που εγκαταλελειμμένο από το 1974, έγινε φωλιά των περιστεριών. Μέσα σ’ αυτές τις φωτογραφίες, παρόλη την εγκατάλειψη που αναδύεται, είδα να ζωντανεύουν οι μνήμες των παιδικών μου χρόνων.
Την ιστορία των ενοίκων του σπιτιού μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ στο μπλογκ "ΛΟΓΟΠΑΙΓΝΙΑ". Τώρα σας αφήνω να δείτε με την ησυχία σας τις φωτογραφίες. Εμένα τουλάχιστον οι εικόνες αυτές με έκαναν να δακρύσω και να θυμηθώ τους πιο κάτω στίχους του καταγόμενου από την Αμμόχωστο ποιητή Πολύβιου Νικολάου που έτυχε να τον γνωρίζω και προσωπικά.
Η γειτονιά μου
Είναι κτισμένη μες τους άμμους
Έχει τες ρίζες στο γιαλό
Η γειτονιά μου
Κάθε νύχτα τη ξεθάβω
Μα πάλε πίσω χώνεται





--------------------------------------

Προσθήκη:

Πολλές από τις φωτογραφίες που ανέβασε στο flickr η betakarotenova, δεν υπάρχουν πια (δεν ξέρω γιατί), βρήκα μόνο τις πιο πάνω τρεις. Παραθέτω, λοιπόν, πιο κάτω μερικές άλλες φωτο της Αμμοχώστου που βρήκα στο διαδίκτυο (αν δεν κάνω λάθος είναι του Αλέξη Χατζησωτηρίου)











Σάββατο, 15 Αυγούστου 2009

Και η Παναγία έκανε το θαύμα της....

Ανήμερα της Παναγίας σήμερα και έγινε το θαύμα! Άρχισα να συμπαθώ τον Τσουκάτο! Μη ρωτάτε γιατί. Είναι προφανές. Αυτός τουλάχιστον είχε την «εντιμότητα» να ομολογήσει ότι πήρε το χρηματικό ποσό των 1.000.000 μάρκων. Και το έβαλε στο Ταμείο του ΠΑΣΟΚ. Οι διαψεύσεις από τους κ.κ. Γείτονα και Ζαγορίτη δεν με πείθουν. Άσε που οι διαψεύσεις κάνουν την πράξη πιο ύποπτη, ενώ η ομολογία του Τσουκάτου της αφαιρεί κάτι από την αρνητική βαρύτητα της (σου λέει, δωρεά προς το κόμμα ήταν, όχι μίζα προσωπική).

Εσάς, σας πείθουν οι διαψεύσεις??????

---------------------

Υ.Γ. Διερωτάστε γιατί γελάει ο Στρατηγός Τσουκάτος? Μα, επειδή έμαθε ότι άρχισα να τον συμπαθώ.






Κυριακή, 9 Αυγούστου 2009

Η επικίνδυνη τρέλλα δεν πάει στα βουνά... (updated)


Σε εγκληματικά επικίνδυνη τρέλλα έχει εξελιχτεί αυτή η μόδα με την παρενόχληση αεροπλάνων με ακτίνες λέιζερ. Όπως διαβάζω καθημερινά στον τύπο, σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά και στο εξωτερικό, άγνωστοι έχουν βρει ως «ψυχαγωγία» να παρενοχλούν και να τυφλώνουν με ακτίνες λέιζερ τους πιλότους αεροσκαφών, κατά τη φάση της απογείωσης ή προσγείωσης (βλ. εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ). Οι εκκλήσεις που κατά καιρούς έχουν απευθύνει οι Αρχές, επισημαίνοντας ότι η επικίνδυνη αυτή ενέργεια μπορεί να οδηγήσει σε αεροπορική τραγωδία, δεν φαίνεται, προς το παρόν τουλάχιστον, να πτοεί τους δράστες.

Μετά την περιπέτεια μου στον αέρα, ενώ επέστρεφα από την Κύπρο, τον περασμένο Μάρτιο, που δεν οφειλόταν στις ακτίνες λέιζερ, αλλά στα πουλιά που μπήκαν στον ένα κινητήρα του αεροπλάνου και τον έθεσαν εκτός λειτουργίας (βλ. αυτή την παλιά ανάρτηση μου), δεν νιώθω πια άνετα όταν ταξιδεύω αεροπορικώς. Νιώθω κάποιο άγχος. Διαβάζω κι αυτά με τις ακτίνες λέιζερ και το κακό ήρθε και απόγινε.

Μα καλά βρε «άνθρωποι», χάθηκε ένας άλλος τρόπος ψυχαγωγίας? Ένα σινεμαδάκι, ένα θέατρο, ένα extreme sport (όπως bungee jumping από γέφυρες, αφού θέλετε αδρεναλίνη), άντε ένα play station, που όπως ακούω παίζουν ακόμα και μερικοί από τους κυβερνώντες? Με τις ζωές των ανθρώπων βρήκατε να παίζετε???

Έλεος πια!!!

---------------------------------
Υ.Γ. Η πράξη αυτή, που χαρακτηρίζεται από το νόμο "διατάραξη της ασφάλειας των αεροσκαφών από την οποία μπορεί να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο" (άρθρο 291 παρ. 1 περ. β του Ποινικού Κώδικα), τιμωρείται αυστηρά και συγκεκριμένα με κάθειρξη 5-20 χρόνια. Νομίζω ότι η σύλληψη και καταδίκη έστω και ενός από αυτούς θα λειτουργήσει αποτρεπτικά και για τους υπόλοιπους.
--------------------------------
Υ.Γ. 2 Σήμερα (13-8-2009) διαβάζω στον ηλεκτρονικό τύπο ότι στο Ηράκλειο Κρήτης συνελήφθη ένας 16χρονος γιατί με συσκευή λέιζερ παρενοχλούσε αεροπλάνο που απογειωνόταν από το αεροδρόμιο "Νίκος Καζαντζάκης". Συνελήφθη μάλιστα και η μητέρα του για παραμέληση εποπτείας ανηλίκου (βλ. εδώ). Ελπίζω, μετά απ' αυτό να αποθαρρυνθούν οι υπόλοιποι. Εκτός αν η τρέλλα τους είναι υπέρμετρη...

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2009

Το Couchsurfing, οι Ιταλοί και οι Βαλκάνιοι Έλληνες.....


Προχθές βράδυ, όταν γύρισε από τη βραδινή της έξοδο η κόρη μου είχε όρεξη για κουβεντούλα. Ήθελε να μοιραστεί τις σκέψεις της και την εμπειρία που είχε εκείνη τη βραδιά. Είχε βγει με μια φίλη της, η οποία είχε αναλάβει να ξεναγήσει στην Αθήνα μερικούς Ιταλούς, μέσω του προγράμματος «Couchsurfing». Έτσι η ξενάγηση έγινε τελικά από δύο Αθηναίες, αντί μία.

Αναρωτιέστε τι είναι το Couchsurfing? Προέρχεται από τις λέξεις couch (καναπές) και surfing (σερφάρισμα). Είναι η νέα τάση στο χαμηλού κόστους (low-budget) τουρισμό. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο δίκτυο μέσω ιντερνέτ που δημιουργεί δεσμούς ανάμεσα στους ταξιδιώτες και τις τοπικές κοινότητες που επισκέπτονται, όπου μπορούν είτε να φιλοξενηθούν για λίγες μέρες (συνήθως στον καναπέ), είτε να ξεναγηθούν για λίγες ώρες από ντόπιους στην πόλη τους, είτε απλώς να πιουν ένα καφέ μαζί τους. Όποιος ενδιαφέρεται να συμμετάσχει σ’ αυτό το πρόγραμμα φτιάχνει ένα προφίλ στο επίσημο site του προγράμματος (βλέπε εδώ). Αναφέρει ποιος είναι, τα ενδιαφέροντα του, τον τύπο των ανθρώπων που ενδιαφέρεται να γνωρίσει, πώς είναι ο καναπές (ή το κρεβάτι) που προσφέρει για τους ταξιδιώτες, μέχρι πόσες μέρες μπορεί να φτάσει η φιλοξενία του, ή ότι ενδιαφέρεται μόνο για μια ξενάγηση στην πόλη όπου ζει ή για ένα «καφέ». Η φίλη της κόρης μου ανήκει στην τελευταία κατηγορία. Προσφέρεται μόνο για ξενάγηση ή ένα «καφέ».

Η παρέα των Ιταλών που ξενάγησαν είχε μείνει στην Αθήνα αρκετές μέρες πριν και ήδη είχαν όλοι διαμορφώσει γνώμη για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Ποια ήταν αυτή? Ότι η Ελλάδα είναι μάλλον μια Βαλκανική χώρα, παρά Ευρωπαϊκή. Και οι Έλληνες Βαλκάνιοι στη νοοτροπία. Εδώ ένιωσα, ομολογώ, ένα τσίμπημα στην καρδιά. Αν και εγώ η ίδια πολλές φορές αγανάκτησα με τη συμπεριφορά αρκετών Ελλήνων και τη νοοτροπία τους και κυρίως με τη νοοτροπία της επίσημης Πολιτείας, δεν μου αρέσει να μας ονομάζουν Βαλκάνιους οι ξένοι. Ψωροπερηφάνια? Μάλλον. Πάντως δεν σκέφτηκα ότι όταν εμείς κτίζαμε Παρθενώνες, αυτοί τρώγανε βελανίδια. Πώς θα μπορούσα άλλωστε? Γιατί αργότερα, όταν αυτοί είχαν την Αναγέννηση, εμείς το ρίξαμε στα βελανίδια. χα χα χα!

Και καταλήγει η κόρη μου «Άκου μαμά και το πιο ενδιαφέρον. Οι Ιταλοί αυτοί ψηφίζουν όλοι Μπερλουσκόνι!». Και τότε, κατά το κοινώς λεγόμενο, σχεδόν «τα πήρα στο κρανίο»! Ε, όχι να μας ονομάζουν Βαλκάνιους οι ψηφοφόροι του Μπερλουσκόνι. Εντάξει, έχουμε κι εμείς τους γραφικούς μας (και όχι μόνο) στη Βουλή και στην Κυβέρνηση, αλλά στο σημείο να ψηφίζουμε ένα κυριολεκτικά Καραγκιόζη σαν τον Μπερλουσκόνι, για να μας κυβερνά, δεν φτάσαμε ακόμα. Έτσι νομίζω τουλάχιστον. Λέτε να κάνω λάθος?

-----------------

Υ.Γ. Διαβάστε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τον Μπερλουσκόνι εδώ στο blog του Προκόπη Δούκα.




Κυριακή, 2 Αυγούστου 2009

Τα αστροπελέκια.....


Μερικοί από σας, όπως η φίλη μου η @Σταλαματιά, ψάχνατε ματαίως τη νέα μου ανάρτηση με τίτλο «Τα αστροπελέκια, γεια σας και χαρά σας…». Σας οφείλω μια εξήγηση. Τα παιδιά μιας αγαπημένης μπλογκοφίλης της @Τζίνας (πρώην @Νιόβης) τα αποκαλούμενα (από τη μαμά τους) και «Αστροπελέκια» άνοιξαν νέο blog. Είπα να το επισκεφτώ και να τους αφήσω και σχόλιο. Είναι μικρούλικα και χαριτωμένα και ήθελα να τα ενθαρρύνω. Έπεσα όμως «θύμα» της αδεξιότητας μου, αλλά κι ενός μικρού «κόλπου» από πλευράς των «Αστροπελεκιών». Αντί να πατήσω πάνω στο «ανάρτηση σχολίου», πάτησα πάνω στο «δημιουργία συνδέσμου». Κι έτσι αντί να τους αφήσω σχόλιο ανάρτησα νέο ποστ στο ιστολόγιο μου. Χα χα χα!!! Μόλις το κατάλαβα έσβησα τη «νέα μου ανάρτηση». Γι’ αυτό τη ψάχνατε ματαίως. Τώρα όμως είπα να την ξανανεβάσω με ενημερωτικό περιεχόμενο.

Πάντως μια κι έγινε το λάθος αξίζει τον κόπο να επισκεφτείτε τα «Αστροπελέκια» και να τους πείτε ένα γεια.